Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Λόγια δηλητήριο

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, ένα ψυχολογικό θρίλερ, που δεν σε αφήνει να το αφήσεις.
Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από την Μπάρμπαρα Μολίνα, ένα δεκαεννιάχρονο πια κορίτσι που περνά τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του, στο υπόγειο που την κρατά φυλακισμένη ο απαγωγέας της.
Αποκομμένη από τον κόσμο, η Μπάρμπαρα έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον απαγωγέα και βιαστή της. Τον μισεί, τον φοβάται, τον χρειάζεται. Εκείνος έχει καταφέρει να την υποτάξει με μια σειρά ψυχολογικών εκβιασμών και με την απειλή της πείνας. Έχει καταφέρει να την κάνει να πιστέψει ότι είναι κακιά, έκφυλη, και ότι κανείς πια δεν νοιάζεται για εκείνη.
Η Μπάρμπαρα ξέρει ότι η οικογένεια της έχει χάσει κάθε ελπίδα να τη βρει και ότι τη θεωρούν νεκρή.
Ταυτόχρονα, πέρα από την εξομολόγηση, τον εσωτερικό μονόλογο της Μπάρμπαρα, παρακολουθούμε και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Την μητέρα της Νούρια που μετά την εξαφάνιση της κόρης της, ζει μια ζωή σαν ζωντανή νεκρή, παραιτημένη από κάθε χαρά και ελπίδα για το μέλλον, τα δίδυμα αδέλφια της που μεγαλώνουν μέσα σε μια εύθραυστη σιωπή, τον πατέρα της Πέπε, που έχει αναλάβει τα ηνία της οικογένειας και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κινητοποιήσει τους πάντες με σκοπό να βρεθεί η κόρη του, την καλύτερη της φίλη Εύα, με την οποία απομακρύνθηκαν λίγο πριν την εξαφάνιση της, και τον υπαστυνόμο Λαθάνο, που έχει αναλάβει τις έρευνες όλα αυτά τα χρόνια την εξεύρεσή της και που διανύει την τελευταία του μέρα στη δουλεία πριν βγει στη σύνταξη.

Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα της Μπάρμπαρα στην Εύα, από το τηλέφωνο που ο απαγωγέας ξέχασε στο υπόγειο, είναι η αρχή του τέλους για την αποκάλυψη του δράστη. Η Μπάρμπαρα δεν καταφέρνει παρά να πει μόνο μερικές λέξεις στη φίλης της πριν το σήμα από το κινητό τηλέφωνο χαθεί. Θα είναι όμως αρκετές για να δώσουν μια νέα τροπή στην ιστορία. Μέσα από μια καλά μελετημένη κορύφωση της δράσης, και ενώ παρακολουθούμε το κουβάρι της ιστορίας των χρόνων που προηγήθηκαν της απαγωγής να ξετυλίγεται, μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τη ζωή της Μπάρμπαρα και της οικογένειας της, του σχολείου και των φίλων της και συνειδητοποιούμε πως τα λόγια που δεν λέγονται, οι πράξεις που παρερμηνεύονται, τα κλειστά μάτια μπροστά το αυτονόητο, μπορούν να οδηγήσουν ένα νέα άνθρωπο στον αποκλεισμό, στην αίσθηση απομόνωσης και τελικά να τον καταντήσουν υποχείριο ενός βαθιά αρρωστημένου και χειριστικού ανθρώπου.
Κι όταν τελικά τα κομμάτια αυτού του ιδιότυπου παζλ που τελικά συνθέτει την ζωή της Μπάρμπαρα, σιγά σιγά ενώνονται ο αναγνώστης μένει εμβρόντητος με την εξέλιξη της ιστορίας και την αποκάλυψη του δράστη. Και ξαφνικά όλα φωτίζονται. Όλα αποκτούν νόημα.

Δεν είναι μόνο η δράση και η κορύφωση της ιστορίας αυτό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Είναι ο τρόπος που η συγγραφέας χτίζει το ψυχολογικό προφίλ των πρωταγωνιστών της. Πως καταφέρνει να αποτυπώσει τις σχέσεις, τις μεταπτώσεις, τους φόβους, την αγωνία των προσώπων, και ιδιαίτερα τη σχέση της Μπάρμπαρα με τον απαγωγέα της, που μέχρι και την τελευταία στιγμή καταφέρνει να την χειρίζεται, να την ξεγελά, να την γεμίζει ελπίδες...Με χαρακτηριστικό τρόπο η συγγραφέας στηλιτεύει την κοινωνική αδιαφορία, την εθελοτυφλία μπροστά σε ότι το μυαλό αρνείται να αποδεχτεί, την διαστροφή που μπορεί να φορά το πιο ευυπόληπτο προσωπείο και την αδυναμία των ανθρώπων να δουν πίσω και πέρα από αυτό. Και  τελικά την αδιαμφισβήτητη ανάγκη των νέων ανθρώπων να στηρίζονται και να μπορούν να εμπιστευτούν την οικογένειά τους. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι χαρακτηριστικό της ιστορίας, καθώς όλοι μέσα σε αυτή με κάποιο τρόπο και για διαφορετικό λόγο, κρατούν τα μάτια τους κλειστά απέναντι στην παραδοχή της αλήθειας και των στοιχείων που οδηγούν στο δράστη.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο για την απομόνωση,την σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση.

To βιβλίο τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Ισπανίας και άλλα σημαντικά βραβεία.

Συγγραφέας: Μάιτε Καράνθα
Εκδόσεις: Κέδρος
Σειρά: Big Bang Books

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Φεύγει. Έρχεται.

Μια απλή ματιά σε μια, συνηθισμένη πια, ιστορία μετανάστευσης.
Έτσι μας περιγράφει την ιστορία του Μάνου και της Άννα Κοντολέοντος, το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Δεν είναι όμως μια απλή ματιά. Είναι μια βαθιά ματιά, σε κάτι που είναι πολύ περισσότερα από μια συνηθισμένη ιστορία μετανάστευσης.
Αυτό που είναι απλό, είναι η γλώσσα. Απλή και περιεκτική. Απλή και φορτισμένη. Μικρές, κοφτές προτάσεις, που σεργιανίζουν ανυπόμονες μέσα στο μυαλό των πρωταγωνιστών και κάποτε εκφράζονται κιόλας.
Δυο παράλληλες ιστορίες που συνθέτουν μια ιστορία αγάπης. Αγάπης βαθιάς. Οικογενειακής. Αγάπης κομμένης στα δυο που μετρά τις μέρες για να ξανασμίξει. Δυο πόλοι που ποθούν να ενωθούν ξανά.
Εννέα πρόσωπα, τρεις οικογένειες, που τις χωρίζει ο χάρτης και τις ενώνει η αγάπη. Πολλές οι αντιθέσεις: βορράς και νότος, ήλιος και βροχή, θλίψη και χαμόγελα. Κοινή η ανυπομονησία, η προσμονή, το νοιάξιμο...Με το μυαλό στο βορρά εκείνοι που έμειναν στο νότο, με τη σκέψη στο νότο εκείνοι που έφυγαν για το βορρά. Οι σκέψεις περιστέρια ταξιδεύουν στο χάρτη, εισβάλουν στα όνειρα και καθορίζουν τις μέρες...τις μέρες μέχρι το σμίξιμο.

Εξαιρετική η εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, καταφέρνει να ταιριάξει πολύ εύστοχα, τον τίτλο του βιβλίου με το εξώφυλλό του, και να αποτυπώσει με τη γλώσσα του χρώματος τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Άνθρωποι σε συνεχή κίνηση, άνθρωποι ντυμένοι ζεστά, ή ανάλαφρα, παράθυρα βροχερά και μπαλκόνια που λούζονται στον ήλιο, μυρωδιές και χρώματα συνθέτουν το "διπολικό" σκηνικό του βιβλίου. Και οι καρδιές πυξίδες, να μας βοηθούν να βρίσκουμε και να επιστρέφουμε πάντα εκεί που υπάρχει αγάπη. Ο μικρός πρωταγωνιστής της ιστορίας, θα φύγει από το Βορρά μόνος, να επισκεφτεί την οικογένεια του στο Νότο. Μα η μισή του οικογένεια θα μείνει πίσω, στο Βορρά...Κι αυτό είναι ένα μικρό αγκάθι που εμένα με πόνεσε στην ιστορία... Μα μήπως η αλήθεια δεν πονάει; Δεν πονούν όλες αυτές οι ηθελημένες ή αθέλητες ιστορίες μετανάστευσης τους πρωταγωνιστές τους; Πονούν οι άνθρωποι που τους χωρίζει ο χάρτης. Από όποια μεριά του χάρτη κι αν κοιτάξεις...

Συγγραφείς: Άννα Κοντολέων - Μάνος Κοντολέων
Εικονογράφηση Φωτεινή Τίκκου
Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο





Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Το βρήκα! Η μεγάλη εφεύρεση.

Είναι γεγονός πως όποιος ψάχνει, βρίσκει. Είναι αλήθεια όμως και το ότι καμιά φορά όποιος ψάχνει...χάνει!
Η νέα θαυμάσια ιστορία του Θοδωρή Παπαϊωάννου παίζει όμορφα με την έννοια του χρόνου. Του χρόνου που πέρνα, εκείνων που χάνονται μαζί του και όσων έχει αξία να μείνουν. Μιλά για εκείνα που βρίσκουμε στην πορεία της ζωής και εκείνα που χάνουμε. Εκείνα που είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε και εκείνα που πασχίζουμε να κρατήσουμε. Εκείνα που ξεχνάμε και όσα μας ξεχνούν. Για τις προτεραιότητες που βάζουμε, για όσα κρίνουμε σημαντικά και όσα θεωρούμε ασήμαντα.
Η ιστορία φλερτάρει με την έννοια του πρόσκαιρου, του χρηστικού και του μόνιμου. Πρωταγωνιστής, ο όχι τόσο διάσημος ακόμα, εφευρέτης Μάξιμος Φλου. Κλεισμένος στο εργαστήριο του, πασχίζει να ανακαλύψει την μηχανή που βρίσκει όλα τα χαμένα. Βυσθισμένος στον κόσμο του, τον γεμάτο γρανάζια, ελατήρια και βίδες, με μόνη ζωντανή συντροφιά το σκύλο του,το Μέρφι, αυτά που χάνει, είναι περισσότερο από απλά καθημερινά αντικείμενα. Είναι παρέες, είναι έρωτες, είναι αγαπημένες ασχολίες, είναι κομμάτια της ίδιας του της ζωής.  Σε μια αναλαμπή της σκέψης του, ο Μάξιμος θα φωνάξει " το βρήκα"! 'Οχι γιατί βρήκε την μηχανή που βρίσκει τα πάντα, αλλά γιατί κατάλαβε τι έχει χάσει ο ίδιος μέσα στην πορεία του χρόνου, και αποφασίζει να αλλάξει πορεία! Ο Μάξιμος Φλού θα αφήσει τον κόσμο των εφευρέσεων και θα βγει να ανακαλύψει τον γεμάτο θαύματα αληθινό κόσμο! Γιατί ποτέ δεν είναι αργά να πάρεις τη ζωή...αλλιώς! Γιατί τελικά ο Μάξιμος Φλου, "το βρήκε", το νόημα της ζωής! 

Συγγραφέας: Θοδωρής Παπαϊωάννου
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Βοήθεια, αχινός!

Λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι, μπορούμε να ζήσουμε μαζί κάτω από τον καυτό ήλιο. Πλάσματα της στεριάς και πλάσματα της θάλασσας. Μπορούμε να μοιραστούμε τη θάλασσα και την ακτή, με σεβασμό και... λίγη προσοχή! H νέα ιστορία της Ιωάννας Μπαμπέτα είναι μια τρυφερή ιστορία για την ανάγκη και την ομορφιά της συνύπαρξης. Είναι μια ιστορία για το σεβασμό στη φύση και τα πλάσματά της. Είναι μια ιστορία που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση στα παιδιά και τα βάζει στα παπούτσια, εν προκειμένω στα....αγκάθια του άλλου.
Το ατύχημα της μικρής Αλίκης, να πατήσει έναν αχινό, θα σταθεί αφορμή να παρακολουθήσουμε όχι μόνο τις δικές της αντιδράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω της, αλλά και να μπούμε στην καρδιά του μικρού αχινού, που άθελά του, απολαμβάνοντας απλά το φυσικό του περιβάλλον, έγινε αφορμή να πονέσει η Αλίκη. Μα κι εκείνη άθελά της, έγινε αιτία να πονέσει ο μικρός αχινός, να χάσει μερικά αγκάθια και να ανησυχήσει τη μαμά του. Ο κόσμος των ανθρώπων, αντιπαραβάλλεται με εκείνο των θαλάσσιων πλασμάτων και για να πούμε την αλήθεια τελικά δεν διαφέρει και πολύ.
Υπάρχει και στους δύο,ο πόνος, ο φόβος, η ανησυχία, η αγάπη, η φροντίδα...
Η Αλίκη θα πλησιάσει το μικρό αχινό με συμπάθεια, θα έρθει στη θέση του, και μόνη της θα πάρει την απόφαση να τον επιστρέψει στο φυσικό του περιβάλλον. Καθόλου θυμός, καμιά αίσθηση εκδίκησης, για τον πόνο που της προκάλεσε. Γιατί καταλαβαίνει ότι δεν φταίει. " Συγνώμη που σε πόνεσα", λέει η Αλίκη στο μικρό αχινό. " Θα σε ξαναβάλω στη θάλασσα να πας στη μαμά σου. Άλλωστε εγώ μπήκα στο σπίτι σου, πρόσθεσε."
Και με αυτή τη μαγική φράση, θα επιστρέψει καθένας εκεί που ανήκει!
Να κοιτάτε πάντα και ψηλά, είπε σε όλους την άλλη μέρα ο μικρός αχινός ...Να κοιτάτε πάντα και χαμηλά, είπε σε όλους το επόμενο πρωί η Αλίκη.

Κι έτσι θα ζήσουμε καλά μαζί! 

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Κάνε το Θαύμα!

“ Μήπως πρέπει να βάλουμε ένα καινούριο κανόνα στη ζωή μας...να προσπαθούμε πάντα να είμαστε λίγο πιο καλοί απ' όσο είναι απολύτως αναγκαίο; (….) Moυ αρέσει πολύ αυτή η φράση, αυτή η αντίληψη, επειδή μου υπενθυμίζει πως σαν ανθρώπινα όντα δε διαθέτουμε μόνο τη δυνατότητα να είμαστε καλοί, αλλά και την ελευθερία να επιλέξουμε πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε”.
Η φράση αυτή συνοψίζει για μένα όλη την ουσία του βιβλίου της R.J Palacio " Θαύμα". Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο θα καταλάβει τι εννοώ. Το πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε, με τον εαυτό μας και τους άλλους είναι η προσωπική πρόκληση του κάθε ανθρώπου, νέου ή μεγαλύτερου. Μια πρόκληση καθημερινή.  Μια πρόκληση στον αντίποδα της (κάθε είδους)Μπλε Φάλαινας. Μια πρόκληση της πραγματικής ζωής. Μια πρόκληση μεγάλη και όμορφη.
Γιατί το καλό δεν είναι βαρετό, όπως προσπαθούν να μας πείσουν ότι συμβαίνει. Το να επιλέγεις συνειδητά το καλό είναι  δύσκολο, το να επιλέγεις συνειδητά το πόσο καλός θέλεις να είσαι απαιτεί θάρρος και τόλμη, σε γεμίζει όμως χαρά, αισιοδοξία και έχει απείρως μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή τη δική μας και των άλλων από το κακό. Κι αν ίσως το κακό κάνει θόρυβο, το καλό είναι η φύση μας.
Ας φτιάξουμε το δικό μας "παιχνίδι" , το δικό μας "challenge", λοιπόν.  Ας μοιραστούμε με εκείνους που αγαπάμε, με την οικογένεια, τους συμμαθητές, τους φίλους, τους δασκάλους, τους γείτονες, πράξεις καλοσύνης, λέξεις κατανόησης, συναισθήματα τρυφερά, μουσικές και εικόνες που κι αν δεν αλλάξουν, σίγουρα θα ομορφύνουν τις ζωές μας και θα φτιάξουν μια μεγάλη αλυσίδα αγάπης. Κι ας το κάνουμε με συνέπεια. Όχι γιατί κάποιος το επιβάλλει, ή μας βαθμολογεί, ή μας απειλεί, αλλά γιατί ελεύθερα το επιλέγουμε.
Να κάνουμε μικρά, προσωπικά, καθημερινά, Θαύματα!

* Αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι η κουβέντα που γίνεται για το Θαύμα εν όψει της μεταφοράς του στη μεγάλη οθόνη και από την άλλη, η επίσης μεγάλη συζήτηση σχετικά με την Μπλε Φάλαινα. Και τα δυο αποτελούν μια πρόκληση. Το Θαύμα είναι η πρόκληση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με ένα τρόπο θετικό, που σε οδηγεί να ανακαλύψεις το αληθινό σου πρόσωπο μέσα από τη φιλία, τη στήριξη της οικογένειας και την κατανόηση, ενώ η Μπλε Φάλαινα σαν μια πρόκληση να ξεπεράσεις τον εαυτό σου με ένα τρόπο αρνητικό, που σε οδηγεί στην απώλεια της χαράς που είναι η ζωή, η συντροφικότητα και η αγάπη. Ας μην αφήνουμε το κακό να κάνει τόσο θόρυβο. Υπάρχει διέξοδος, πάντα υπάρχει!