Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

O συγγραφέας και εικονογράφος Δημήτρης Γαλάνης, προτείνει Αγαπημένα Παιδικά Βιβλία.

Ο συγγραφέας και εικονογράφος του πρωτότυπου εικονοβιβλίου “Τα παιδιά είναι...” μας προτείνει μερικά από  τα  αγαπημένα του βιβλία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι oι δέκα από τις δεκατέσσερις “φοβέρες” που εικονογραφούνται στο βιβλίο του, αποτελούν εξελιγμένη εκδοχή των αντίστοιχων αφισών που δημιούργησε ο ίδιος για την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού 2009 και οι οποίες επελέγησαν από τον Συνήγορο του Παιδιού για ειδική χρήση.
Ακολουθούν οι επιλογές του:

Το δέντρο που έδινε, Σελ Σιλβερστάιν,  εκδόσεις Δωρικός
"Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μηλιά... κι αγαπούσε ένα αγοράκι". Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διάβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας.
Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ' τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της... κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ' το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα.
Γραμμένο κι εικονογραφημένο απ' το προικισμένο και πολυσύνθετο Σελ Σιλβερστάιν, αυτό τρυφερό και παραβολικό παραμύθι καταφέρνει να συγκινήσει αναγνώστες κάθε ηλικίας. Είναι μια συναισθηματική ερμηνεία του χαρίσματος που έχουν εκείνοι που ξέρουν να δίνουν κι εκείνοι που ξέρουν να ανταποδίδουν με αγάπη.

Προσθήκη λεζάντας
Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι, Ευγένιος Τριβυζάς, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
Ήταν κάποτε ένας ποντκούλης που τον λέγαν Τρωκτικούλη. Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό ήθελε να τ' αγγίξει.
-Παππού, έλεγε στον παππού του, σήκωσε με, σε παρακαλώ, στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι.
-Δε γίνεται αυτό που ζητάς, εγγονάκι μου, απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τ' αγγίξει κανείς...


Ποιος πήρε το τυρί μου, Spencer Johnson, εκδόσεις Κλειδάριθμος
Μια εκπληκτική αλληγορική ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά την αξία της αλλαγής, όταν αυτή είναι προς το καλύτερο.
Πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι τέσσερις φίλοι, ο Ρουθούνης, ο οποίος "μυρίζεται" την αλλαγή νωρίς, ο Τρεχάλης, που τρέχει στη δράση, ο Χμ, που αρνείται να παραδεχτεί την αλλαγή και αντιστέκεται επειδή φοβάται μήπως τον οδηγήσει σε κάτι χειρότερο, και ο Χα, ο οποίος μαθαίνει να προσαρμόζεται έγκαιρα όταν βλέπει ότι η αλλαγή μπορεί να τον οδηγήσει σε κάτι καλύτερο!


Ο μικρός Πρίγκιπας, Antoine de Saint Exupery, εκδόσεις Ηριδανός (μετάφραση Στ. Τσίρκα)
"Ο Μικρός Πρίγκιπας" είναι βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Αν και θεωρείται παιδικό βιβλίο, απευθύνεται σε όλους. Το θέμα του βιβλίου είναι το εξής: ο αφηγητής πέφτει με το αεροπλάνο του -που έχει πάθει βλάβη- στην έρημο. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί (το Μικρό Πρίγκιπα), γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο αφηγητής μαθαίνει πολλά από τον καινούργιο του φίλο. Ο καινούργιος του φίλος σιγά-σιγά τού διηγείται την επίσκεψή του σε άλλους πλανήτες, όπου υπάρχουν άνθρωποι ματαιόδοξοι αλλά και κάποιοι (ελάχιστοι) περισσότερο "ανθρώπινοι". Δεν ξεχνάει ποτέ και με τίποτα τις ερωτήσεις που έχει υποβάλει, ενώ ο ίδιος, αντίθετα, δεν συνηθίζει ν' απαντάει στις ερωτήσεις των άλλων (πηγή Wikipedia)


Το μαγικό ταξίδι, Κολοκοτρώνης Νικόλαος, εκδόσεις Αλφάβητο Ζωής
Ο Γιάννης Φίλος με όχημα το όνειρό του πηγαίνει στο Ευτυχοχώρι όπου γνωρίζει τον άρχοντα Ευθύμιο Γελαστό και την οικογένειά του. Μαζί τους περνάει τον μήνα της Αγάπης και διδάσκεται με ευχάριστους και απλούς τρόπους πώς να ζει ιδανικά, με επικοινωνία, χαμόγελο, εμπιστοσύνη, αγάπη, δημιουργικότητα, επίγνωση και εξέλιξη. Οι ημέρες του Χαμόγελου, των Λουλουδιών, της Σιωπής, της Διπλανής Στέγης, των Αυτιών και της Καρδιάς, της Θετικής Σκέψης, της Ρίζας και της Φύσης, καθώς και οι ημέρες της Θεραπείας, της Ειρήνης και της Συγχώρεσης, των Ονείρων και των Στόχων, του Πλανήτη και της Ανακύκλωσης, και της Παιδικότητας, είναι μερικές από τις ημέρες του μήνα της Αγάπης που διαδέχονται η μια την άλλη και φωτίζουν την καρδιά και τη ζωή του Γιάννη Φίλου με υπέροχες βιωματικές εμπειρίες.



365 πιγκουίνοι, Jean - Luc Fromental,  εκδόσεις Ηλίβατον
Επί ένα χρόνο, κάθε μέρα, ένας άγνωστος αποστολέας στέλνει με κούριερ σε μια οικογένεια ...έναν πιγκουίνο! Σύνολο 365! Ο πατέρας θέλει να τους κρατήσουν σίγουρος ότι με τις μαθηματικές του γνώσεις θα τους ...ταξινομήσει. Η καθημερινή τους ζωή όμως αναστατώνεται και στο τέλος γίνεται βασανιστική και αδιέξοδη. Το μυστήριο της αποστολής αλλά και το πρόβλημα των ηρώων λύνει ο θείος τους, ο Εμίλ-Βικτόρ, ένας οικολόγος στρατευμένος στην προστασία των πιγκουίνων (και όχι μόνον) του Νότιου Πόλου που απειλούνται με εξαφάνιση από το λιώσιμο των πάγων.  Ο συγγραφέας αποδίδει εδώ φόρο τιμής στον Γάλλο ανθρωπολόγο, οικολόγο και εξερευνητή των πόλων Πολ-Εμίλ Βικτόρ (1907-1995).

 Τα παιδιά είναι, Δημήτρης Γαλάνης, εκδόσεις Ηλίβατον
Πώς "ακούγονται" και "γράφουν" στην ψυχή των παιδιών ορισμένες "φοβέρες" και "απειλές" από αγαπημένα πρόσωπα σε υποστηρικτικά περιβάλλοντα (οικογένεια, σχολείο, φιλίες); Σε εκείνα δηλαδή που πρέπει να καλύπτουν την ανάγκη τους για αποδοχή, ενθάρρυνση και αυτοπεποίθηση;
Mε ευρηματικότητα, χιούμορ και παιγνιώδη διάθεση (αντίβαρο στη σοβαρότητα του θέματος), ο Δημήτρης Γαλάνης δημιουργεί ένα βιβλιαράκι για κάποια λόγια που λέμε οι μεγάλοι στα παιδιά, χωρίς να τα εννοούμε αλλά και χωρίς να τα σκεφτόμαστε. "Λόγια", όμως, "που φοβίζουν, τραυματίζουν, πληγώνουν, που φρενάρουν τις προσπάθειές τους, που κλέβουν τη σιγουριά που χρειάζονται", σε μια ηλικία που είναι αποφασιστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους, τη συναισθηματική τους ασφάλεια και την αυτοεκτίμησή τους.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Η βραβευμένη συγγραφέας Ρένα Ρώσση - Ζαϊρη μας προτείνει Αγαπημένα Παιδικά Βιβλία

Σήμερα έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε τις επιλογές της συγγραφέως Ρένας Ρώσση – Ζαϊρη.

Η Ρένα Ρώσση - Ζαϊρη είναι αριστούχος του Αμερικανικού Κολεγίου Θηλέων Αγίας Παρασκευής, της Σχολής Νηπιαγωγών Αθηνών και διπλωματούχος του Lοndon Montessori Centre\ Nursery Infant Teaching Diploma. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός στα Εκπαιδευτήρια Ζηρίδη από το 1984 μέχρι το 2000 και ως υπεύθυνη του παιδικού τμήματος των εκδόσεων: Ρώσση, Ελληνικά Γράμματα, Μίνωας και Μεταίχμιο. Είναι μέλος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Το 2002 ανεγράφη στον Τιμητικό Πίνακα της ΙΒΒΥ (International Books for Young Children) για την μετάφραση βιβλίου και για το σύνολο του μεταφραστικού της έργου. Το 2002 της απενεμήθη το βραβείο μετάφρασης παιδικών βιβλίων, από την Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας Έχει τιμηθεί με Επαίνους και από τη Γ.Λ.Σ. Έχει γράψει 150 παιδικά βιβλία, 5 βιβλία για ενήλικες και έχει μεταφράσει πάνω από 1300 βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.
Ακολουθούν οι επιλογές της:

ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ, «ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΖΩΑΚΙ»
O Μάγκας είναι ένα ευτυχισμένο σκυλάκι που έχει συνηθίσει να το κανακεύουν. Ξαφνικά εμφανίζεται στο σπίτι ένα καινούριο ζωάκι και… σημασία δεν του δίνουν πια. Μόνο το καινούριο ζωάκι που κλαίει πάνε βόλτα μέσα σε ένα κρεβατάκι με ρόδες. Ο Μάγκας θυμώνει κι αποφασίζει να το δαγκώσει… Ώσπου το παράξενο ζωάκι τού χαμογελάει!

ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ, «Η ΝΤΑΝΙΕΛΑ ΛΕΕΙ ΟΧΙ!»
Η Ντανιέλα αγαπάει πολύ το θείο Κανέλο, τον αδελφό της μαμάς της. Μια μέρα όμως ζωγραφίζει κόκκινες βούλες στο πρόσωπό της και λέει σε όλους πως έχει ιλαρά. Δε θέλει να δει το θείο της γιατί τη γαργαλάει. Και στην Ντανιέλα δεν αρέσει καθόλου το γαργαλητό. Μέχρι που μαθαίνει πως το σώμα της είναι δικό της και πως, αν δε θέλει, κανένας δεν μπορεί να το αγγίξει.

ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ, «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΡΧΗΓΟΣ»
Η Ντανιέλα, η μικρή κουνελίτσα, θέλει να είναι πάντα η αρχηγός. Της αρέσει να διατάζει τα άλλα κουνελάκια, να παίρνει εκείνη τις αποφάσεις στα παιχνίδια τους και να κάνει πάντα το δικό της. Όταν όμως μένει χωρίς φίλους, τότε καταλαβαίνει πως φιλία σημαίνει μοιράζομαι.
Τα παραπάνω βιβλία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
ΙΩΑΝΝΑ ΜΠΑΜΠΕΤΑ «Η ΜΕΛΙΝΑ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ»
Τρυφερή ιστορία, όμορφα εικονογραφημένη, σε μορφή ημερολογίου, που μαθαίνει στο παιδί να σέβεται και να αγαπά τους συνανθρώπους του, κυρίως όσους είναι πιο αδύναμοι.



Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ         
ΑΛΙΞ ΚΑΜΠΡΕΡΑ
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ»
«ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ»
Σειρά από 8 όμορφα εικονογραφημένα βιβλία, που μας μιλούν για σημαντικές ανθρώπινες αξίες, όπως η αυτοεκτίμηση, η κατανόηση, η γενναιοδωρία και η ευγνωμοσύνη. Στις τελευταίες σελίδες των βιβλίων δίνονται πολύτιμες πληροφορίες για τον κύκλο του νερού, τα ζώα του δάσους, τις ιδιότητες και την αναπαραγωγή των φυτών.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Ο μάστορας των παραμυθιών και της τέχνης της προφορικής αφήγησης, Δρ. Στέλιος Πελασγός μας προτείνει τα αγαπημένα του Παιδικά Βιβλία.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ήμέρα Παιδικού Βιβλίου, στις 2 Απριλίου, ξεκινάμε μια σειρά από παρουσιάσεις σε αγαπημένα Παιδικά Βιβλία, αγαπημένων ανθρώπων του παιδικού και νεανικού βιβλίου.
Το "αφιέρωμα" αυτό, αν μπορώ να το πω έτσι, ανοίγει ο Δρ. Στέλιος Πελασγός.
Ο Δρ. Στέλιος Πελασγός ξεκίνησε την αναβίωση της τέχνης της παραδοσιακής προφορικής λογοτεχνίας και αφήγησης στην χώρα μας. Είναι ιστορητής , συγγραφέας, παιδαγωγός και μελετητής της προφορικής λογοτεχνίας και παράδοσης. Έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Διεθνούς Φεστιβάλ Αφήγησης και τεχνών του Λόγου του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης καθώς και του Διεθνούς Φεστιβάλ "Κάτω από τα δέντρα.." του Δήμου Μουρεσίου Πηλίου. Δίνει παραστάσεις αφήγησης και διδάσκει σε εργαστήρια για την τέχνη του ταξιδεύοντας σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρώπη. Περισσότερες πληροφορίες για τα βιβλία που έχει εκδόσει, μπορείτε να βρείτε στη σελίδα http://www.storytelling.gr/pg-8/
Ακολουθούν τα δικά του Αγαπημένα Παιδικά Βιβλία:


"Καλημέρα και ευχαριστώ για την πρόσκληση. Τα αγαπημένα μου βιβλία είναι έτσι κι αλλιώς "παιδικά".

1. Ο άνεμος μέσα στις λεύκες. Κένεθ Γκράχαμ. Το μεγάλο κλασσικό έργο της παιδικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο που θα έσωζα εάν ναυαγούσα σε ερημονήσι.

2. Το χόμπιτ. Τζ. Ρ.Ρ. Τολκιν. Παρά την τηλεοπτική κακοποίηση (εκδόσεις Αίολος)


3. Η οικογένεια Μούμιν Τρολ. Τόβε Γιάνσον. Ευαισθησία και φαντασία.
(εκδόσεις Μόκας Ε.- Μορφωτική)

4. Ο Σιγανός που μιλάει με τα πράγματα. Παυλίνα Παμπούδη (εκδόσεις Πατάκη)

και πέμπτη η παρασπονδία

5.Τα ρω του έρωτα. Οδυσσέα Ελύτη. Δεν ξεχωρίζω ενήλικη και παιδική λογοτεχνία. Η πραγματική ποίηση είναι κατανοητή από όλους"
(εκδόσεις Ύψιλον)

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Όλοι είμαστε μικροί ήρωες!


Εσείς, μήπως γνωρίζετε τι μπορεί να φέρει ένα γουρουνάκι στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή; Ή τι μπορεί να κάνει μια μεγαλόσωμη αρκούδα να τρέχει πίσω απο μια πυγολαμπίδα; Και μήπως μπορείτε να μαντέψετε γιατί ο πελεκάνος έχει τόσο μεγάλο πηγούνι;

Αν όχι, ο γιατρός Συμπαθητικός και οι μικροί του φίλοι θα σας δώσουν την απάντηση. Και παρότι τα μικρά παιδιά συνήθως φοβούνται το γιατρό, σίγουρα θα λατρέψουν το γιατρό  της ιστορίας μας. Ένα γιατρό που με ευγένεια, χιούμορ και ευαισθησία, βοηθά τους φίλους του τα ζώα να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα ή μικρά τους προβλήματα και να βρουν την λύση που κρύβεται μέσα τους.

Το βιβλίο "Όλοι είμαστε μικροί ήρωες" είναι το τρίτο εικονογραφημένο βιβλίο της σειράς "Ο γιατρός Συμπαθητικός" από τις εκδόσεις Αερόστατο. Τα άλλα δυο είναι, "To Γέλιο είναι το καλύτερο Φάρμακο" και  "Όποιος τον φόβο ξεπερνά, πράγματα κάνει θαυμαστά!"

Στο βιβλίο αυτό ο γιατρός Συμπαθητικός, βοηθά τους μικρούς του φίλους να καταλάβουν ότι ο καθένας τους είναι μοναδικός και έχει τα δικά του ξεχωριστά χαρίσματα. Αυτό που ονομάζουμε  αδυναμία ή ελάττωμα  δεν είναι κάτι πραγματικά αντικειμενικό, αλλά θέμα “οπτικής”. Ο γιατρός Συμπαθητικός μας μαθαίνει πώς να έχουμε μια θετική στάση απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους και πως μπορούμε να ανακαλύψουμε την ομορφιά, πέρα από αυτό που τα μάτια μας βλέπουν.

Άλλωστε "την δύναμη ποιος την υπολογίζει; Mόνο ότι πετυχαίνουμε αξίζει".

Συγγραφέας: ΓΚΕΙΜΠΛΕΡ ΟΥΛΙ
Εκδόσεις: Αερόστατο



Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

To έντονο σχολικό πρόγραμμα εχθρός της φιλαναγνωσίας


Άρθρο της Δρ. Λίζας Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγου Ψυχοθεραπεύτριας

Το έντονο σχολικό πρόγραμμα και ο ρυθμός που επιβάλλει, συχνά στερούν από τα παιδιά τη χαρά που προσφέρει η ανάγνωση ενός παιδικού βιβλίου. Το παιδάκι που τρέχει από το σχολείο στα ιδιαίτερα κι έχει να μελετήσει και να κάνει εργασίες στο σπίτι για την άλλη μέρα ζει ένα κουραστικό σχολικό πρόγραμμα, το οποίο συνήθως εξισώνει την έννοια του βιβλίου με τη μελέτη και τη σκληρή δουλειά.
Το αποτέλεσμα είναι να αποξενώνεται το παιδί από το βιβλίο και να επιδιώκει άλλες δραστηριότητες στον ελεύθερό του χρόνο. Αλλά και οι γονείς, από την πλευρά τους, μερικές φορές κάνουν το σφάλμα να εξισώνουν την ανάγνωση βιβλίων με την απόκτηση μιας συγκεκριμένης πληροφορίας ή ως μορφωτικό εφαλτήριο, με αποτέλεσμα να μην έχουν διδάξει στο παιδί τους τη χαρά της ανάγνωσης και την απόλαυση της εξερεύνησης του κόσμου των λέξεων και των ιδεών.
Το παιδικό βιβλίο αποτελεί παράθυρο στη φαντασία αλλά και τη σκέψη του παιδιού. Ο συνδυασμός της εικονογράφησης με το κείμενο προσφέρει διπλή αισθητική απόλαυση: στα μάτια και στ' αυτιά. Η δύναμη που έχουν οι εικόνες και οι λέξεις επιτρέπουν στο παιδί να ταξιδέψει στο χώρο της φαντασίας, να ονειρευτεί, να σκεφτεί μεγάλα ζητήματα τα οποία μια παιδική ιστορία μπορεί να προσεγγίσει με απλό τρόπο, συγκαλυμμένα στη ροή του παραμυθιού και ίσως να βρει λύσεις σε θέματα που το απασχολούν.
Το παιδί μαθαίνει τη δύναμη των λέξεων και της έκφρασης ως επικοινωνία με τον εαυτό και τους άλλους. Το παιδικό βιβλίο του επιτρέπει να βάλει τον εαυτό του στη θέση του ήρωα, να ταυτιστεί μαζί του ή να τον απορρίψει, να πλάσει με το νου του εικόνες και σκηνές, να φανταστεί πιθανά σενάρια, να εξερευνήσει διάφορες εκδοχές του ίδιου θέματος, και να περάσει όμορφα μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου.
Το παιδικό βιβλίο έχει τη δύναμη να μεταδώσει πολιτισμικές αξίες, να διαμορφώσει ήθος, χαρακτήρα και συνείδηση. Και για να τα πετύχει όλα αυτά δε χρειάζεται να είναι ένα συγκεκριμένο είδος βιβλίου ή μιας συγκεκριμένης πολιτικής ή θρησκευτικής τοποθέτησης: οι ίδιες οι ανθρώπινες αξίες ξεπροβάλλουν μέσα από τις σελίδες των περισσότερων παιδικών βιβλίων, συνήθως με αλληγορικό και όχι άμεσα διδακτικό τρόπο.
Ωστόσο, το παιδί, που είναι στο στάδιο της διαμόρφωσης του κοινωνικο-ψυχικού του κόσμου, αναζητάει τα μηνύματα εκείνα που θα του δείξουν το δρόμο και θα του δώσουν κάποιες γενικές κατευθυντήριες γραμμές, κι έτσι ρουφάει άπληστα αυτά που έχει να του δώσει το βιβλίο.
Μέσα από πολλαπλές ψυχικές διεργασίες βγάζει τα συμπεράσματά του, αναπτύσσει την κρίση του, έρχεται αντιμέτωπο με τους φόβους, τις επιθυμίες και τις συγκρούσεις του και, τελικά, ισορροπεί μέσα από την "περιπέτεια" της ανάγνωσης.
Η ανάγνωση παιδικών βιβλίων, ήδη από τη βρεφική ηλικία, δίνει στο παιδί μια ακόμα ευκαιρία ν' αναπτύξει καλύτερα τις γλωσσικές του ικανότητες και να χτίσει γερά θεμέλια πάνω στα οποία στη συνέχεια θα στηριχθούν οι ικανότητές του για ανάγνωση και, γενικότερα, για μάθηση.
'Oμως, ίσως μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της ανάγνωσης παιδικών βιβλίων είναι το γεγονός ότι φέρνει το παιδί και το γονιό πιο κοντά. 'Oσο ο γονιός διαβάζει στο παιδί, δημιουργείται μια ζεστή και όμορφη σχέση, όπου τόσο η μητέρα ή ο πατέρας όσο και το παιδί απολαμβάνει τη συντροφιά του άλλου και δένεται ακόμα περισσότερο μαζί του. Η ανάγνωση βιβλίων επιτρέπει στο γονιό και το παιδί να θίξουν δύσκολα θέματα και ανοίγει διαύλους επικοινωνίας για μια ζωή.
Για να μάθει το παιδί να διαβάζει χρειάζεται ν' αναπτύξει πλειάδα ικανοτήτων, όπως, να μάθει να:
- Χρησιμοποιεί τη γλώσσα στη συζήτηση
- Ακούει και να απαντά σε ιστορίες που του διαβάζουν
- Αναγνωρίζει και να ονομάζει τα γράμματα της αλφαβήτου
- Προσέχει τους ήχους της ομιλουμένης.
- Συνδέει τους ήχους της γλώσσας με τα γράμματα για να βρει τον "κώδικα" της ανάγνωσης
- Διαβάζει συχνά, ώστε να αναγνωρίζει τις λέξεις εύκολα κι αυτόματα
- Μάθει και ν' αρχίσει να χρησιμοποιεί νέες λέξεις
- Κατανοεί αυτό το οποίο διαβάζει
Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας
- Δώστε στο παιδί σας ερεθίσματα, προσφέροντάς του βιβλία και άλλο έντυπο υλικό
- Διαβάστε στο παιδί σας, ήδη από πολύ μικρή ηλικία, ποιηματάκια, στιχάκια και απλά βιβλία με εικόνες
- Για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, δώστε τους να διαβάσουν βιβλία στο επίπεδο των αναγνωστικών τους ικανοτήτων και, παράλληλα, διαβάστέ τους βιβλία πιο "δύσκολα" και για λίγο μεγαλύτερες ηλικίες, ώστε να δώσετε στο παιδί παραπάνω ερεθίσματα, τόσο για γλωσσική ανάπτυξη όσο και για ανάπτυξη της σκέψης και της κριτικής ικανότητάς τους
- Βοηθήστε το παιδί να μάθει και να χρησιμοποιεί νέες λέξεις
- Βοηθήστε το παιδί σας να σκεφτεί σχετικά με το διάβασμα και το περιεχόμενο της ανάγνωσης
- Διαβάστε και ξαναδιαβάστε στο παιδί τα ίδια βιβλία
- Κάντε την ανάγνωση καθημερινή πρακτική
- Δώστε το καλό παράδειγμα διαβάζοντας βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά.
Τρόποι ανάγνωσης
- Ο γονιός διαβάζει στο παιδί
- Το μικρό παιδί (που δεν έχει μάθει ακόμα ανάγνωση) παριστάνει ότι διαβάζει, κρατώντας το βιβλίο και λέγοντας ό,τι θυμάται από την ανάγνωση που του έκανε ο γονιός ή αυτοσχεδιάζοντας καθώς βλέπει τις εικόνες
- Το παιδί διαβάζει φωναχτά
- Το παιδί διαβάζει από μέσα του
- Το παιδί διαβάζει σε άλλα παιδιά (πχ μικρότερο αδερφάκι)
- "Συνεταιρικό" διάβασμα, όπου (πχ στην τάξη) ένα παιδί διαβάζει μία παράγραφο, άλλο παιδί διαβάζει την επόμενη, κοκ.

πηγή http://www.specialeducation.gr/
περισσότερα για την Δρ. Λίζα Βόρβογλη http://www.kastaniotis.com/author/571

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Η αρπαγή της κότας: αισθηματική ιστορία ή αστυνομικό "θρίλερ"...εσείς αποφασίζετε!

Να κι ένα πρωτότυπο βιβλίο που καλεί τα παιδία να γίνουν οι συγγραφείς του. Το βιβλίο «Η αρπαγή της κότας», από τις εκδόσεις Ηλίβατον, είναι ένα βιβλίο χωρίς λόγια. Μόνο με εικόνες…

Η ιστορία στην αρχή μοιάζει κοινότυπη: άλλη μια αλεπού, που κλέβει άλλη μια κότα από την ήσυχη φάρμα όπου ζει με τους φίλους της, ένα αρκούδο, ένα κόκορα και ένα λαγό…Στην πορεία όμως και από σελίδα σε σελίδα, «βασανιστικά» ερωτήματα θα ταλανίσουν τον αναγνώστη: ποια είναι η αλεπού, τι ρόλο παίζει ο κόκορας και ποια η σχέση του με την κότα,  θα κλονίσει «την ομάδα σωτηρίας» η αποτυχία του αρκούδου να εισβάλει στο κρησφύγετο της αλεπούς, θα καταφέρει τελικά ο λαγός να νικήσει τα μανιασμένα κύματα και γιατί επιτέλους αυτή η κότα δεν αντιστέκεται καθόλου;

Νομίζω ότι μεγάλη σημασία στο βιβλίο αυτό έχουν οι μικρές λεπτομέρειες της εικονογράφησης: η ένταση στις αντιδράσεις, η έκφραση του προσώπου και η γλώσσα του σώματος των ζώων. Αυτές και όχι τα λόγια θα απαντήσουν στα ερωτήματά μας.

Σε κάθε περίπτωση, το βιβλίο αυτό μας κάνει να σκεφτούμε ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται…Μέσα από το κυνήγι σωτηρίας τα κότας από τους φίλους της, διαπιστώνουμε πόσο η δύναμη της φιλίας μπορεί να κάνει κάποιον να αψηφήσει κάθε κίνδυνο και κάθε κόπο και πόσο η δύναμη της αγάπης μπορεί να μεταμορφώσει μια «πονηρή» αλεπού σε τρυφερό φίλο/σύντροφο και μια «άβουλη» κότα σε δυναμικό πρωτεργάτη μιας εθελούσιας, όπως εξελίσσεται,  αρπαγής. 

Σας εύχομαι καλή ανάγνωση και παρακαλώ όσους το έχουν διαβάσει ή σκοπεύουν να το διαβάσουν να μας πουν τι φινάλε έδωσαν εκείνοι στην ιστορία.
Το βιβλίο προτείνεται από τον εκδότη για ηλικίες 3+. Και εμείς σε αυτή την ηλικία το διαβάσαμε.

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Ποτέ ένα λούτρινο αρκουδάκι δεν άλλαξε τη ζωή ενός παιδιού!

Παίρνω αφορμή, από μια αγαπημένη φράση που διάβασα στο προφίλ, μιας από τις φίλες της σελίδας μας στο facebook: Δωρίζετε παιδικά βιβλία: ποτέ ένα λούτρινο αρκουδάκι δεν άλλαξε τη ζωή ενός παιδιού.
Και  σκεφτόμουν τα βιβλία που εγώ διάβασα σαν παιδί ή σαν έφηβη και μου άλλαξαν, αν όχι τη ζωή, πάντως σίγουρα τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Για αυτά τα βιβλία των παιδικών και πολύ νεανικών μας χρόνων, θα ήθελα να μιλήσουμε, να μιλήσετε εσείς για αυτά.
Όσες και όσοι θέλετε μπορείτε να μου στείλετε paidikavivlia@gmail.com την δική σας περιπέτεια με ένα βιβλίο και θα τη δημοσιεύσω στο blog του Αγαπημένα Παιδικά Βιβλία. Σίγουρα δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να μιλήσεις για το βιβλίο που αγαπάς, από το να το δέσεις με τη δική σου προσωπική ιστορία. Θα χαρούμε να τη μοιραστείτε μαζί μας. Και ποιος ξέρει, μπορεί να αλλάξουν και τη ζωή κάποιου άλλου… Παρακαλώ μόνο τα βιβλία να είναι πραγματικά παιδικά ή νεανικά. Σας ευχαριστώ όλους!

Ποιός είναι ο κατάλληλος τρόπος να διαβάζεις στο παιδί και πώς γίνεται η επιλογή ενός καλού βιβλίου;

Χρήσιμες συμβουλές για να κάνουμε τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία.
Γράφει: Τσουκαλά Μαρινέλλα, Μ.Α., Παθολόγος Λόγου - Φωνής - Ομιλίας.

Πως να διαβάσετε ένα βιβλίο στο παιδί σας

• Δείξτε ευχαρίστηση και ενθουσιασμό καθώς διαβάζετε. Ποτέ μην κάνετε το διάβασμα να φαίνεται βαρετό.
• Προσπαθήστε να διαβάζετε στο παιδί σας κάθε μέρα.
• Βρείτε μια ώρα που εσείς και το παιδί σας είστε χαλαροί και ενδιαφέρεστε για το διάβασμα, όπως π.χ. η ώρα πριν πάει το παιδί στο κρεβάτι το βράδυ ή μόλις έχει ξυπνήσει από το μεσημεριανό του ύπνο.
• Αφήστε το παιδί σας να διαλέξει μόνο του το βιβλίο και τις σελίδες που θέλει να του διαβάσετε.
• Να του δείχνετε τις φωτογραφίες για τις οποίες μιλάτε.
• Αφήστε το παιδί σας να κρατάει μαζί με σας το βιβλίο και να γυρίζει τις σελίδες.
• Πείτε του μια γνωστή ιστορία ή παραμύθι, παραλείποντας λέξεις ή κομμάτια προτάσεων ώστε να τις συμπληρώνει το ίδιο.
• Αφήστε το παιδί σας να περιγράψει τις εικόνες και να σας επαναλάβει την ιστορία.
• Γράψτε την ιστορία που έφτιαξε το παιδί σας και μετά διαβάστε την στο παιδί.
• Ζητήστε από το παιδί σας να φτιάξει μια δική του ιστορία ή να τελειώσει μία που του έχετε εσείς ήδη αρχίσει.
• Αν κατά περιόδους το παιδί σας δεν ενδιαφέρεται για το διάβασμα, εσείς συνεχίστε να του διαβάζετε καθώς αυτό παίζει ήσυχα. Σταδιακά το παιδί σας θα δείξει πάλι προθυμία να συμμετάσχει στο διάβασμα.

Πώς να διαλέξετε ένα καλό βιβλίο...

• Οι ιστορίες θα πρέπει να είναι κατάλληλες για την ηλικία του παιδιού. Πολλά βιβλία γράφουν σε ποια ηλικία απευθύνονται.
• Οι εικόνες θα πρέπει να είναι ευδιάκριτες και να μην υπάρχουν πάρα πολλά σχήματα πάνω σε μια σελίδα.
• Οι εικόνες θα πρέπει να «λένε» μια ιστορία, από την οποία να βγαίνει νόημα χωρίς να είναι απαραίτητες οι τυπωμένες λέξεις.
• Οι ιστορίες και τα παραμύθια θα πρέπει να είναι για διασκέδαση, αλλά φροντίστε να περιλαμβάνετε και εκπαιδευτικά βιβλία. Πολλά βιβλία μπορούν να διδάξουν καινούργιους ήχους, έννοιες (όπως π.χ. ζώα της φάρμας, πράγματα που φοράμε, χρώματα) ή να αποδώσουν ηθικά διδάγματα (πώς να μοιράζεσαι κάτι, να κάνεις καινούργιους φίλους κ.λπ.).
• Τα βιβλία θα πρέπει να βοηθούν το παιδί σας ώστε να εμπλουτίζει το λεξιλόγιό του με καινούργιες λέξεις .

(πηγή: http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=3118)

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Εσείς γνωρίζετε την παπουτσωμένη γάτα?

Σίγουρα όλοι ξέρετε τον παπουτσωμένο γάτο. Ε, καιρός τώρα να γνωρίσετε και την παπουτσωμένη γάτα! Την Νιαουρέλα. Μια γάτα με προσωπικότητα, που σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητη.  "Η Γατούλα Νιαουρέλα" είναι ακόμα ένα από τα πρώτα βιβλία που πήρα για τα παιδιά μου. Γραμμένες με χιούμορ και παιχνιδιάρικη διάθεση,  οι περιπέτειες  της γατούλας Νιαρουρέλας και των αγαπημένων της παπουτσιών, είναι  ένα πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, απο τις εκδόσεις Μικρή Μίλητος. Με όμορφη εικονογράφηση από την Βαγγέλη Ελευθερίου και απλά ομοιοκατάληκτα στιχάκια, γραμμένα από τη Σοφία Μαντούβαλου, οι αστείες ιστορίες της Ναιαουρέλας θα κρατήσουν καλή παρέα στα παιδιά. Η ηλικιακή ένδειξη που φέρει το βιβλίο είναι από 2-4 ετών, αλλά θα έλεγα ότι διαβάζεται και λίγο νωρίτερα και μάλλον είναι λιγάκι «μωρουδίστικο» για μετά τα τρία έτη.
Σας εύχομαι καλή ανάγνωση και να θυμάστε: είτε επιλέξετε να πάρετε τη μικρή γατούλα μαζί σας για χορό, είτε για ορειβασία, ή ακόμα και για κολύμπι, ή μια βόλτα στη βροχή, η Νιαουρέλα έχει πάντα τα κατάλληλα παπούτσια για να σας συνοδεύσει και τον τρόπο να διασκεδάσει τους μικρούς της φίλους!

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Διαδικτυακά Παραμύθια

Με όχημα το ψηφιακό διαδικτυακό ραδιόφωνο, παρουσιάζονται σύγχρονα παραμύθια αλλά και παραμύθια που προέρχονται από την λαϊκή παράδοση προοριζόμενα για μικρά και μεγάλα παιδιά. Η πρωτοβουλία ανήκει στο β.λ.ε.πο, ''βήμα λόγου επικοινωνίας πολιτισμού'' στα πλαίσια της ανάδειξης ποικίλων ποιοτικών δράσεων, ατομικών ή ομαδικών. Τα παραμύθια έχουν συγγραφεί μέσα στα πλαίσια της ενδιαφέρουσας εργασίας των μικρών και μεγάλων παραμυθάδων της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης,  ''Οναρ μέσο τέχνης για το άρρωστο παιδί''. Η εκπομπή ''Ράδιο Παραμύθι'', θα παρουσιάζεται από το Ραδιόφωνο του β.λ.ε.πο. σε όλο τον κόσμο από τον ιστότοπο http://vlepo.org κάθε Κυριακή 15:00 ώρα Ελλάδας (13:00 GMT).  (περισσότερες πληροφορίες, http://vlepo.org/content/events/radio-paramythi)

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

"Να" φοράμε τη χαρά, να γελάμε δυνατά...

Χθές βράδυ ανέβασα στη σελίδα του Paidika Vivlia στο facebook, το τραγούδι του Θηβαίου "Καραμέλα". Καθώς φαίνεται σας άρεσε και έτσι παίρνω αφορμή να σας πω δυο λόγια για το album που το περιέχει, κι ας είναι καιρός που κυκλοφορεί. "Τα τραγουδάκια γάλακτος"΄είναι μια ξεχωριστή συλλογή παιδικών τραγουδιών, με χαρούμενες, αστείες και τρυφερές ιστορίες. Δημιουργοί αυτού του έργου, είναι η Μέλπω Χαλκουτσάκη και η Άλκηστις Χαλικιά, που με  μπόλικη έμπνευση και  περισσή αγάπη, έντυσαν με λόγια και στόλισαν με μουσικές αυτές τις ιστορίες. Να τι γράφουν οι ίδιες στο εισαγωγικό σημείωμα του album τους: 

"Τα τραγουδάκια είναι τα «δώρα» που ανταλλάξαμε μεταξύ μας όταν γνωριστήκαμε, από χαρά που θα κάναμε παρέα βόλτες στη δημιουργία. Και από ανάγκη να έχουμε ένα φρέσκο «τραγουδάκι ημέρας» να δώσουμε στους μαθητές μας. Έτσι άρχισαν να πηγαινοέρχονται νότες και λόγια, αρκούδες, καναπέδες, βιολιά, ματζόρε και μινόρε… «Πάρε ένα στιχάκι» το ένα πρωί, «άκου τη μελωδία» το επόμενο. Αλλάζαμε το πρόγραμμα της ημέρας και στήναμε γιορτή με τα παιδιά. Συνάδελφοι και φίλοι πλησίαζαν να αφουγκρασθούν το καινούριο που ετοιμάζαμε, αφήνοντας ένα γέλιο τους κοντά μας. Γι’ αυτό τους το πλησίασμα, γι’ αυτό το γέλιο, είναι εδώ το «ευχαριστώ» μας. Τα τραγούδια που γράψαμε είναι απ’ όλες τις παιδικές μας ηλικίες. Σε κάποια απ’ όλες θα γνωριστούμε… "

Και τα τραγούδια τους στάθηκαν καλότυχα, μια και τραγουδήθηκαν από εξαιρετικά αγαπημένες φωνές: Περίδης, Μπάμπαλη, Θηβαίος, Λάκης Παπαδόπουλος, είναι μόνο μερικοί από εκείνους που  ντύνουν τις όμορφες ιστορίες με τις φωνές τους.

Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά στον "Καναπέ" σας παρέα με την "Αρκούδα" το " Βατράχι" και τον "Coq de Paris" κεράστε τους ένα "Ζεστό μπισκότο" και πιείτε παρέα μερικά απολαυστικά σφηνάκια ¨Τραγουδάκια γάλακτος". Έχετε το νου σας όμως, γιατί κυκλοφορεί ο "Κλέφτης Πιτσιλών", ψάχνοντας για  ένα άτακτο "Αβοκάντο" και μια δακρυσμένη "Καραμέλα"... Και αργότερα όταν "Το παραμύθι έχει αρχίσει", δοκιμάστε τις γνώσεις σας στη "Δρακοζωολογία" ακούγοντας ένα "Βιολάκι" να μας υπενθυμίζει "Να" φοράμε τη χαρά, να γελάμε δυνατά...

Καλή ακρόαση!

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε φίλοι!

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για δύο βιβλία που μιλούν για τη φιλία, την εμπιστοσύνη  και την ανταπόδοση. Δυο βιβλία που πραγματεύονται το ίδιο θέμα, αλλά το κοιτούν από διαφορετική πλευρά. Το ένα είναι « Το δέντρο που έδινε» των εκδόσεων Δωρικός και το άλλο το «Ένα τόσο δα ψαράκι, ένα τιποτάκι» των εκδόσεων Άγρα.

«Το δέντρο που έδινε» είναι μια μηλιά, που γίνεται φίλη με ένα μικρό αγόρι. Καθώς το αγόρι μεγαλώνει, ζητάει συνεχώς από το δέντρο ό,τι εκείνο μπορεί να του δώσει: τους καρπούς, τα φύλλα, τα κλαδιά…Σε όλη την ιστορία η μηλιά δεν ζητά τίποτα, πέρα από την ευτυχία του μικρού αγοριού. Και το μικρό αγόρι δεν προσφέρει στο δέντρο, άλλο από αγνωμοσύνη και περιφρόνηση …Διαβάζοντας το βιβλίο περιμένεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, το αγόρι που πια έχει γίνει γέροντας, θα καταλάβει το λάθος του και θα ζητήσει συγνώμη… ‘Ομως αυτό δεν συμβαίνει…Και νομίζω ότι αυτό είναι που σε συγκινεί και σε εξοργίζει ταυτόχρονα σε τούτο το βιβλίο: η μέχρις εσχάτων ανιδιοτέλεια του δέντρου και η απέραντη αχαριστία του ανθρώπου, που ονόμαζε τον εαυτό του φίλο! Βεβαίως κοιτώντας το βιβλίο αυτό με μια άλλη ματιά, μπορείς να το δείς και σαν ένα αλληγορικό, οικολογικό παραμύθι, που καταδυκνείει με σκληρό τρόπο την αλλαζονεία του ανθρώπου απέναντι στη φύση και τον πλανήτη που τον φιλοξενεί...

Στο βιβλίο «Ένα τόσο δα ψαράκι», βλέπουμε μια άλλη πλευρά της φιλίας. Μια αστεία, καθημερινή ιστορία στο βυθό της θάλασσας, γίνεται η αφορμή να διαπιστώσουμε ότι στη ζωή δεν νικά πάντα ο πιο δυνατός, ούτε χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε φίλοι. Γιατί στη φιλία δεν έχει σημασία ποιος είναι πιο δυνατός, πιο έξυπνος, ή πιο θαρραλέος, αλλά ποιον μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια και να εμπιστευτείς ακόμα και τη ζωή σου.

Η φιλία στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών ιδιαιτέρως,  έχει τη δική της μοναδική αξία. Σίγουρο είναι ότι αυτά τα δύο βιβλία μας κάνουν να σκεφτούμε, ότι τελικά φίλος δεν είναι αυτός που περνάμε τον χρόνο μας μαζί του, αλλά εκείνος που μας σέβεται για αυτό που είμαστε και το αποδεικνύει με την εμπιστοσύνη του.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Μαμά, χαλάει ποτέ η αγάπη;

Αν εσείς βρίσκατε το σαλόνι σας…σαν βομβαρδισμένο τοπίο από το ξέσπασμα οργής του μικρού σας, θα είχατε την υπομονή να το πάρετε αγκαλιά και να του πείτε «η μαμά θα σε αγαπάει, ό,τι κι αν γίνει;»…Η μαμά αλεπού της ιστορίας μας το είχε και μπράβο της!
Ένα πολύ τρυφερό βιβλίο, από αυτά που λέμε «βιβλία της καληνύχτας», που με πολύ απλό κείμενο, προσπαθεί να δείξει στα παιδιά, ότι η αγάπη της μαμάς είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη. «Θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν γίνει» είναι ο τίτλος του βιβλίου και η μαμά αλεπού προσπαθεί να κάνει το μικρό της αλεπουδάκι να καταλάβει, ότι η αγάπη της δεν εξαρτάται από το αν είναι καλό ή κακό, όμορφο ή άσχημο, αλλά πηγάζει αυθόρμητα από την καρδιά της,  χωρίς να της το ζητήσει κανείς. Σαν τα αστέρια που λάμπουν και φωτίζουν τις νύχτες και τα όνειρα μας….
Καληνύχτα σε όλους!

“Ένα Χάμπουργκερ, μια Πατάτες και ένα Παιδικό Βιβλίο για έξω…”

Ενα καταπληκτικό άρθρο απο το blog της συγγραφέως παιδικής λογοτεχνίας Μαρίας Ρουσάκη.

"Μα, με τρία παιδιά δεν προλαβαίνω να μαγειρέψω, να πλύνω να  τακτοποιήσω και να γράψω συγχρόνως. Ένας Θεός ξέρει πως τα καταφέρνω, αν τα καταφέρνω. Κάποια στιγμή φτάνει η μέρα που αναγκάζομαι να γράψω κάτι, μα, δεν είναι καθόλου λογοτεχνικό δημιούργημα άλλα η τεράστια λίστα για το σούπερ μάρκετ. Δεν παραπονιέμαι όμως. Η καλύτερη μου βόλτα είναι μπαίνοντας στο Carrefour του Γέρακα, να στρίβω δεξιά και να πηγαίνω κατευθείαν στην αγαπημένη μου γωνία, στα βιβλία. Εκεί δίπλα στα CD και στα αξεσουάρ για κινητά. Γιατί που χρόνος για βόλτες στα βιβλιοπωλεία όπως παλιά; Να χάνομαι ώρες ατελείωτες κολλημένη στα ράφια των βιβλίων, να γίνομαι αναγνώστρια, εξερευνήτρια, και παιδί ξανά. Να διαβάζω τίτλους, βιογραφικά, οπισθόφυλλα και ολόκληρες ιστορίες. Τώρα πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και ψάχνω για βιβλία για τα παιδιά μου, ψάχνω για τα δικά μου, και βρίσκω κανένα σύγχρονο μυθιστόρημα για μένα (διότι κάνω συλλογή να τα διαβάσω όταν αποκτήσω πάλι χρόνο στη ζωή μου). Όλα στα γρήγορα…σε χρόνο φαστ φουντ.
Και κάποιες φορές έρχεται αυτή η σπάνια στιγμή της έκπληξης, της σύντομης επιβράβευσης εκεί που δεν το περιμένω. Όπως όταν βρήκα τη «Μέλπω» μου σε ένα ράφι του Σκλαβενίτη, και μετά πάλι στον Βασιλόπουλο. Πολλοί γνωστοί μου είχαν ανιχνεύσει τα ίχνη της «Μέλπως» σε διάφορα σούπερ μάρκετ της χώρας. Και τι σημασία είχε που η «Μέλπω» είχε βραβευτεί, είχε μεταφραστεί και είχε ταξιδέψει στο εξωτερικό θριαμβευτικά; Η «Μέλπω» είναι διάσημη και στα σούπερ μάρκετ! Δεν έχω καμία αντίρρηση. Αφού και εγώ έχω ενθουσιαστεί με τους θησαυρούς που βρίσκω εκεί.
Με μεγάλη μου χαρά ανακαλύπτω πανέμορφες εκδόσεις με προϊόντα που αγοράζω. Ένα πακέτο ρύζι και ένα καταπληκτικό βιβλίο. Ρυζάκι θα ταΐσω τα παιδιά, και μια ιστορία θα τους διαβάσω. Είναι η χαρά της κάθε μητέρας. Γάλα για το μωρό συν δώρο, ένα παραμύθι. Ή βρίσκω παιδικά βιβλία στα πιο απίθανα μέρη: σε καταστήματα για είδη σπιτιού, σε τράπεζες ή στο αεροδρόμιο. Παντού υπάρχει χώρος για ένα παιδικό βιβλίο. Ή δεν είναι έτσι;
Η πικρή αλήθεια που με καίει εδώ και πολύ καιρό δεν είναι το που βρίσκονται τα βιβλία, ή το πώς θα έρθει σε επαφή με έναν γονιό, ή ένα παιδί. Άλλα το αν εμείς οι συγγραφείς κάνουμε τη δουλειά μας με στόχο το εμπόριο ή με την έμπνευση που μας διαρρέει και μας τσιγκλάει και μας κυριεύει μέχρι που να βγάλουμε ένα αποτέλεσμα, καμιά φορά όχι και τόσο εμπορικό. Να είμαι ειλικρινείς έχω κάνει και τα δύο - έχω ΚΑΙ σπουργιτάκια να θρέψω, έχω ΚΑΙ έμπνευση να ταΐσω. Όμως λόγω της εμπορικής κίνησης η πιθανότητες να βγουν όλα τα βιβλία μου έτσι όπως θέλω είναι ελάχιστες. Λόγω του κόστος της παραγωγής, οι περισσότερες εκδοτικές εταιρίες έχουν σταματήσει να βγάζουν μεγάλα εικονογραφημένα βιβλία με σκληρό εξώφυλλο. Η στροφή προς τα μεταφρασμένα παιδικά βιβλία είναι η νέα οικονομική λύση στη κρίση της αγοράς. Άδικο για τους Έλληνες συγγραφείς, ναι. Είναι ακόμα πιο άδικο όταν απορρίπτεται ένα κείμενο όχι επειδή δεν άρεσε άλλα επειδή δεν ταιριάζει με το εκδοτικό πρόγραμμα της εταιρίας, δηλαδή με τις πιθανότητες να πουλήσουν συγκεκριμένο αριθμό αντίτυπων, συγκεκριμένου περιεχομένου, σε αναλογία με το κόστος της παραγωγής του. Βέβαια η παραγωγή παιδικών βιβλίων είναι η πιο κερδοφόρα παραγωγή όλων των ειδών βιβλίων σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΚΕΒΙ.
Στην κοινωνία της μαζικής παραγωγής, με αλυσίδες γκαλερί, με δωρεάν μουσική από το διαδίκτυο, με υπέρ-καταστήματα τροφίμων, ρούχων, παιχνιδιών, με τεράστια εμπορικά κέντρα και πληθώρα επιλογών, που είναι η θέση του παιδικού βιβλίου;
Σε μια κοινωνία που η εικόνα κυριαρχεί, η προτίμηση προς μια μεγαλύτερη αγορά «γεμίζει το μάτι» πιο πολύ από ένα μικρό βιβλιοπωλείο.
Σε μια κοινωνία που μετράει το κάθε δευτερόλεπτο ως σημαντικό, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο ψάχνοντας προϊόντα από μαγαζί σε μαγαζί. Επιλέγουμε υπέρ-αγορές για να καλύψουμε όλα τα αναγκαία ψώνια. Για παράδειγμα, σε ένα κατάστημα αλυσίδας παιδικών παιχνιδιών βρίσκει κανείς από παιχνίδια μέχρι είδη σπιτιού. Και στο ισόγειο μπορεί πανεύκολα να μπει κανείς στο χώρο ενός σούπερ μάρκετ. Δηλαδή, κατάστημα τρία σε ένα!
Το παιδικό βιβλίο μπορεί να συνυπάρξει μαζί με κονσέρβες, ηλεκτρικά είδη, και χαλάκια για το μπάνιο;
Αυτή η εξέλιξη δίνει ναι μεν τη δυνατότητα να έχουν όλοι πρόσβαση στο βιβλίο, όμως υπάρχει η αίσθηση ότι χάνεται κάπου η ουσία. Η αξία ενός βιβλίου εκτιμάται από τη συγκέντρωση που δίνει κανείς στην αφή του, στην ανάγνωση του οπισθόφυλλου, στο ξεφύλλισμα του. Δεν είναι προϊόν που γρήγορα πετιέται σε ένα καρότσι χωρίς αξιολόγηση. Εκτός αν αποφασίζει κανείς μόνο με την αίσθηση της όρασης. Η εικόνα, όπως φαίνεται, κυριαρχεί. Και εύκολα θα διαλέξει ένας γονιός (και ακόμα πιο εύκολα ένα παιδί) ένα βιβλίο με γνώριμο ήρωα ένα σφουγγαράκι, ένα πόνυ, ή μια ξανθιά κούκλα με τέλειες (ή μάλλον εξωπραγματικές) αναλογίες. Η αξιολόγηση του βιβλίου βασίζεται πολλές φορές στην εικόνα. Όπως διαλέγουμε ένα πακέτο μακαρόνια.
Γιατί όχι στα σούπερ μάρκετ, γιατί όχι στα καφέ; Αφού εκεί βρίσκεται ο κόσμος πλέον. Η εξέλιξη δεν μπορεί να αποφευχθεί. Η κοινωνία συνεχώς αλλάζει -- ο ίδιος ο Μαξ Βέμπερ θα συμφωνούσε…. Το λεγόμενο «ποιοτικό» βιβλίο, όμως, εξελίσσεται σε είδος προς εξαφάνιση;
Να γράφουμε με στόχο την καρδιά μας ή με στόχο τις πωλήσεις; Φαίνεται πως ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουμε ποιο βιβλίο μένει τελικά στην καρδιά του κάθε παιδιού είναι αυτό που έχει μια ξεχωριστή θέση στην βιβλιοθήκη του. Δηλαδή, το βιβλίο που θα το αγγίξει ανεξαρτήτως το που το αγόρασε ο γονιός του. Αφού ταξιδέψει σε κόσμους μακριά από γίγαντο-σούπερ-μάρκετ-παιχνιδότοπους. Σε όνειρα παρμένα από τη φαντασία, σε αυτά που δεν αγοράζονται ούτε πωλούνται.
Ευτυχώς που η φαντασία δεν δημιουργείται σε χρόνο «φαστ φουντ», άλλα με το γλυκό χρόνο ενός παραμυθιού, διαβασμένο με γοργούς ρυθμούς…με αγάπη και τρυφερότητα. Ώρα να χαλαρώσουμε λίγο και να αφήσουμε το μυαλό να ξεφύγει με ένα καλό βιβλίο στο χέρι. Έστω και αν το αγοράσαμε δίπλα απ’ το ράφι με τις σκυλοτροφές".

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Πωλείται μικρός αδελφός

Όταν ήμουν έγκυος στο γιό μου, όπως όλες οι μαμάδες, είχα πάρει κι εγώ μερικά βιβλία για να προετοιμάσω τη κόρη μου για το νέος μέλος της οικογένειας που θα κατέφθανε. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν.
Τα περισσότερα βιβλία αυτού του είδους, προσπαθούν να μάθουν στα μεγαλύτερα αδελφάκια πως να προσέχουν το μωρό, να βοηθούν τη μαμά να το ταΐσει, ή να το κάνει μπάνιο, πως να παίζει μαζί του και γενικά εστιάζουν μόνο στις θετικές όψεις τις αδελφικής σχέσης. Τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζουν το μικρό παιδί σαν “κούκλα” και το μεγάλο σαν “άγγελο”. Όμως, ούτε με κούκλες, ούτε με αγγέλους έχουμε να κάνουμε, το ξέρουν καλά οι μαμάδες, αλλά με ζωντανά, γεμάτα συναισθήματα παιδιά.  

Για το λόγο αυτό, το «Πωλείται μικρός αδελφός» είναι διαφορετικό. Εστιάζει μεν στα θετικά της αδελφικής σχέσης, αλλά με ένα τελείως ανατρεπτικό τρόπο. Η Λύδια, η ηρωίδα του βιβλίου, έχει κάθε διάθεση να αγαπήσει το μικρό αδελφάκι της. Όμως καθώς ο αδελφός της μεγαλώνει και καταλαμβάνει όλο και περισσότερο από τον προσωπικό της χώρο και χρόνο, το μόνο που θέλει είναι να ξαναβρεί την ησυχία της. Δεν διεκδικεί τα πάντα για τον εαυτό της, αλλά μόνο αυτό που της αναλογεί. Και όταν αυτό δεν καταφέρνει να το έχει…ε τότε επαναστατεί!
Σκαρφίζεται διάφορους τρόπους να «απαλλαγεί» από τον αδελφό της και όταν τελικά τα καταφέρνει, καταλαβαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο υπέροχα όσο περίμενε.
Το σημαντικό είναι ότι η Λυδία φτάνει σε αυτό το συμπέρασμα μόνη της. Τα δικά της συναισθήματα την οδηγούν να διεκδικήσει πίσω τον αδελφό της και όχι οι νουθεσίες της μαμάς & του μπαμπά.

Το «Πωλείται μικρός αδελφός» είναι πολύ αληθινό βιβλίο. Απενοχοποιεί το αίσθημα “θυμού” που μπορεί να έχουν τα μεγαλύτερα αδέλφια, δεν το ξορκίζει σαν κάτι κακό, ούτε το αντιμετωπίζει με γλυκανάλατες συμβουλές.
«Σ’αγαπώ, αλλά σεβάσου με για να σε σεβαστώ», μοιάζει να λέει η Λυδία στο μικρό της αδελφό. Και δεν βρίσκω κάτι παράλογο σε αυτό…

"Το παιδικό βιβλίο είναι σαν το γάλα του μωρού"

"Το παιδικό βιβλίο είναι σαν το γάλα του μωρού. Οι γονείς και οι δάσκαλοι πρέπει να το ψάχνουν με ιδιαίτερη επιμέλεια, γιατί ό,τι μαθαίνει το παιδί στα τρυφερά του χρόνια, δύσκολα το λησμονεί", είχα διαβάσει πριν λίγο καιρό σε ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας σχετικά με τα παιδικά βιβλία. Και το θυμάμαι κάθε φορά που στέκομαι μπροστά στο ράφι κάποιου βιβλιοπωλείου.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να επιλέξεις ένα βιβλίο. Σίγουρα η ηλικία του παιδιού είναι ένας οδηγός, αλλά δεν είναι ούτε αρκετός, ούτε ο μόνος. Το παράδοξο με τα παιδικά βιβλία είναι ότι ενώ προορίζονται για τα παιδιά, μέχρι κάποια ηλικία, είμαστε εμείς που τα διαλέγουμε για λογαριασμό τους, όπως βέβαια και κάθε τι σημαντικό που τα αφορά.
Αυτό με κάνει να σκέφτομαι ότι ο τρόπος που διαλέγουμε ένα βιβλίο, μοιάζει πολύ με τον τρόπο που επιλέγουμε το είδος τροφής για τα παιδιά μας, το τρόπο που τα ντύνουμε, τον τρόπο που τα αγαπάμε ή τον τρόπο που τους μιλάμε. Ξεκινάει ίσως από την ίδια την εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας ως γονείς, τις δικές μας κλίσεις, τα δικά μας θέλω.
Νομίζω όλοι το έχουμε παρατηρήσει, ότι δεν μπορούμε να επιλέξουμε ένα παιδικό βιβλίο, όταν εμάς των ίδιων «δεν μας πάει». Δεν μας πάνε οι ήρωες, η ιστορία, ακόμα και η εικονογράφηση. Όπως δεν μπορούμε να μαγειρεύουμε στα παιδιά μας κάτι που οι ίδιοι δεν τρώμε ή να τους φορέσουμε κάτι που οι ίδιοι δεν θα αισθανόμασταν άνετα μέσα σε αυτό. Και αν το κάναμε, δεν ξέρω με πόση επιτυχία ή πόση συνέπεια θα συνεχίσουμε να το κάνουμε.
Το σίγουρο είναι ότι η επιλογή ενός παιδικού βιβλίου, ιδιαίτερα στην προσχολική ηλικία, δεν είναι αστεία υπόθεση. Χτίζει (κάτι από) τον χαρακτήρα και τον ψυχισμό του παιδιού. Όπως αστεία δεν είναι και η διατροφή ενός παιδιού, στην προσχολική ηλικία, όπου εδραιώνονται οι διατροφικές του συνήθειες.
Δεν μιλάω σαν ειδικός, το έχω ξεκαθαρίσει. Μιλάω μόνο σαν μητέρα, που παρατηρεί τα παιδιά της να μεγαλώνουν και καταλαβαίνει ότι στην ηλικία αυτή, που οι διαπροσωπικές τους σχέσεις είναι περιορισμένες, τα βιβλία που τους διαβάζουμε και οι δραστηριότητες που επιλέγουμε να κάνουμε μαζί τους, είναι ένα σημαντικό κομμάτι από τη θέα του κόσμου που επιλέγουμε να τους δείξουμε.  
Και εδώ τίθεται το ερώτημα…Οι συγγραφείς και οι εκδοτικοί οίκοι, με ποιον στο μυαλό τους γράφουν και εκδίδουν βιβλία….τους γονείς που τα επιλέγουν ή τα παιδιά που τα διαβάζουν…Άλλη κουβέντα, για άλλη στιγμή…
 

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

"Βούλωστο", "θα φας ξύλο", "θα σε φάει ο λύκος"...

"Βούλωστο", "θα φας ξύλο", "θα σε φάει ο λύκος"... Ας είμαστε ειλικρινείς: ποιος απο εμάς δεν έχει πεί κάποια στιγμή πάνω στα νεύρα του, μια από αυτές τις φράσεις ...Ε, νομίζω ότι διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, την επόμενη φορά που θα νιώσουμε την ακατανίκητη επιθυμία να τις ξεστομίσουμε, θα το σκεφτούμε δυο φορές.   Ένα εξαιρετικό βιβλίο που μιλά για τα παιδιά, αλλά έχει ως στόχο τους γονείς. Ένα βιβλίο που σχηματοποιεί με τον πιο ουσιαστικό τρόπο, ό,τι τα απερίσκεπτα πολλές φορές λόγια μας, προκαλούν στις παιδικές ψυχές. Αξίζει να το διαβάσετε...

Έτσι περιγράφει ο συγγραφέας Δημήτρης Γαλάνης το βιβλίο του «Τα παιδιά είναι…»
«…Κάτσε ήσυχα γιατί θα σε κλείσω στην τουαλέτα !
Μα είναι δυνατόν ; σκέφτηκα...Η αλήθεια είναι  ότι το συγκεκριμένο σπίτι είχε πάνω από δύο τουαλέτες, αλλά δεν ξέρω αν ήταν αυτός ο λόγος. Το παιδί κοίταξε τη μητέρα του  και συνέχισε να κάνει φασαρία . Αισθάνθηκα άσχημα . Στη διαδρομή για το σπίτι μου , θυμήθηκα κάτι ανάλογο που είχα πει στην αγαπημένη μου κόρη, όταν ήμουν κι εγώ θυμωμένος : Σκάσε! Μήπως στην αγανακτισμένη μητέρα είδα τον εαυτό μου, κι αυτό αφύπνισε το γονικό μου ένστικτο ;
Φαντάστηκα το κοριτσάκι μου σαν ένα εύθραυστο μπαλόνι που ήθελε να πετάξει ψηλά . Αλλά εγώ είχα τη προσοχή μου αλλού, κι απλώς το κρατούσα από το σχοινάκι που ήταν δεμένο. Και μ΄ενοχλούσε, όταν ένιωθα να μου τραβά το χέρι ...Η στιγμιαία αυτή αναλαμπή, όπως είναι φυσικό, μου δημιούργησε στην αρχή τύψεις. Μετά κατάλαβα... Κι από εκείνο το απόγευμα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ν΄αποφύγω την εύκολη απάντηση τη δύσκολη στιγμή , όταν θα νιώσω ξανά το σχοινάκι να με τραβά...
Και πράγματι δεν το έχω ξαναπεί .
Άρχισα, όμως , να καταγράφω άλλες τέτοιες  «φοβέρες » κι «απειλές» που άκουγα γύρω μου . Αυτές που λέμε στα παιδιά οι μεγάλοι - ίσως και καθημερινά - χωρίς να τις εννοούμε  αλλά και χωρίς να τις σκεφτόμαστε. Λόγια που φοβίζουν , τραυματίζουν , πληγώνουν , που φρενάρουν τις προσπάθειές τους, που κλέβουν τη σιγουριά που χρειάζονται.
Υπερβολές ; Για κάποιους, ίσως. Για μένα , όχι.
Γι΄αυτό μου γεννήθηκε η επιθυμία να μοιραστώ τις σκέψεις μου με άλλους γονείς κι όσους κι όσες είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δίπλα τους όταν μεγαλώνουν. Και μ΄όλο τον κόσμο που νοιάζεται για τα παιδιά.
Οι σκέψεις έγιναν αφίσες για την «Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού» στις 20 Νοεμβρίου 2009 και επιλέχτηκαν από τον συνήγορο του παιδιού ως αφίσες για ειδική χρήση για την παγκόσμια ήμερα κατά της κακοποίησης των παιδιών . Παράλληλα με την κατάλληλη προσαρμογή και την προσθήκη χρώματος έγιναν βιβλιαράκι με τον τίτλο "Τα παιδιά είναι"  που κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις Ηλίβατον .»

Τα Κρεβατοποιηματάκια

Πριν μερικούς μήνες, έπεσα τυχαία πάνω στο αμερικάνικο πρωτότυπο ένος πολύ ιδιαίτερου βιβλίου, το οποίο πραγματικά με μάγεψε. Για καλή τύχη των παιδιών, το βιβλίο αυτό κυκλοφορεί στη χώρα μας ήδη απο το 2005 από τις εκδόσεις Μελάνι. Πρόκειται για μεταφορά ενός εκ των ωραιοτέρων – κατά τη γνώμη μου- παραμυθοποιήματων που έχουν γραφτεί ποτέ: Τα Κρεβατοποιηματάκια της Sylvia Plath (τίτλος πρωτοτύπου The bed book).
Είναι ένα βιβλίο που σφύζει από φαντασία και ζωντάνια. Ενα βιβλίο που περιγράφει με αστείες, “παράλογες”, έξυπνες και όμορφες εικόνες, τα πιο περίεργα κρεβάτια του κόσμου.  Ένα βιβλίο γεμάτο χρώματα, ήχους, μυρωδιές, που με όχημα τα αλλόκοτα κρεβάτια του, ταξιδεύει τα παιδιά σε κόσμους ονειρικούς. Σχεδόν ακούς τα γέλια των παιδιών μέσα από τις σελίδες του…
Η απόδοση των στίχων στα ελληνικά είναι πολύ καλή και πετυχαίνει να μείνει στο πνεύμα του πρωτότυπου. Το μόνο μειονέκτημα της ελληνικής έκδοσης, είναι η εικονογράφηση. Πραγματικά το βιβλίο αυτό θα πρέπει να είναι η απόλυτη πρόκληση για ένα εικονογράφο. Και είναι κρίμα τόσο υπέροχες ιστορίες να αποδίδονται με μικρά, ασπρόμαυρα σκιτσάκια. Ελπίζω σε μια αναθεωρημένη έκδοση στο μέλλον. Παραθέτω ένα μικρό  απόσπασμα του βιβλίου για να πάρετε μια γεύση:
«Κρεβάτια μπορούμε να βρούμε πολλά, σε μέγεθος να’ ναι μονά ή διπλά…
μα υπάρχουν πολύ πιο ωραία από αυτά, κρεβάτια ενδιαφέροντα και όχι κοινά…
…Κρεβάτια που μέσα σε τσέπες χωράνε, κρεβάτια με λιχουδιές για όσους πεινάνε,
κρεβάτια σαν άρματα θωρακισμένα, σε πλάτη ελέφαντα σκαρφαλωμένα.
Κρεβάτια που στ’ άστρα μπορούν να σε πάνε, ή σαν υποβρύχια να κολυμπάνε,
κρεβάτια ελαστικά για να πηδήξεις, κρεβάτια που δεν νοιάζεσαι αν θα βρωμίσεις.
…Κρεβάτι οποιοδήποτε μπορεί να μας κάνει, για να έρθει στα μέτρα μας όμως φτάνει….
Να είναι αλλόκοτο, να είναι φευγάτο, να είναι κυρίως με εκπλήξεις γεμάτο,
να είναι σε μέγεθος εξωπραγματικό, σε σχήμα παράξενο, εκπληκτικό.
ΟΧΙ μονάχα κρεβάτια λευκά, που κλείνουν, μαζεύουν και δένουν σφιχτά.
Κρεβάτια που πέφτεις για ύπνο τη νύχτα, που κλείνεις τα φώτα και λες καληνύχτα….»

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΤΗΤΑ 2010

Eliacer Cansino (Ισπανία)

«Ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αταξίδευτο…
Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι… και σε πέντ’ έξι εβδομάδες…»
Στον τόπο μου, εμείς τα παιδιά τραγουδούσαμε αυτό το τραγούδι προτού κα-
ταφέρουμε να συλλαβίσουμε. Πιανόμασταν σ’ έναν κύκλο στο δρόμο και οι
φωνές μας παράβγαιναν με κείνες των τζιτζικιών, καθώς τραγουδούσαμε ξανά
και ξανά για το μικρό καράβι και τον καημό του που ήταν αταξίδευτο.
Καμιά φορά, φτιάχναμε χάρτινα καραβάκια, τα ρίχναμε στους νερόλακ-
κους και τ’ αφήναμε να βουλιάξουν χωρίς ποτέ να φτάσουν στη στεριά.
Έμοιαζα κι εγώ με μικρό καράβι αραγμένο στους δρόμους της γειτονιάς
μου. Περνούσα τ’ απογεύματα πάνω σε μια στέγη, κοιτώντας το ηλιοβασίλε-
μα, έκανα όνειρα για το μέλλον –χωρίς καλά καλά να καταλαβαίνω αν έψαχνα
στο άπειρο ή μέσα στην καρδιά μου– και φανταζόμουν έναν κόσμο πανέμορ-
φο που δεν γινόταν ακόμα να τον αντικρίσω.
Πίσω από κάτι κουτιά, σε μια αποθήκη του σπιτιού μου, ήταν ένα βιβλίο
που ήταν κι αυτό αταξίδευτο, αφού κανείς δεν το είχε διαβάσει. Έτσι, ποτέ δεν
του είχα δώσει σημασία, δεν είχα προσέξει καν πως ήταν εκεί. Ένα χάρτινο
καραβάκι, κολλημένο στη λάσπη. Ένα μοναχικό βιβλίο, κρυμμένο σ’ ένα ράφι,
πίσω από χαρτόκουτα…
Μια μέρα, καθώς έψαχνα κάτι, το χέρι μου άγγιξε τη ράχη του βιβλίου. Αν
ήμουν βιβλίο, έτσι θα μιλούσα για κείνη τη στιγμή: «Μια μέρα, το χέρι ενός
παιδιού άγγιξε το κάλυμμά μου κι εγώ ένιωσα τα πανιά μου ν’ ανοίγουν, άρχι-
σα να ταξιδεύω!»
Τι έκπληξη, όταν η ματιά μου έπεσε τελικά επάνω του! Ήταν ένα μικρό
βιβλίο με κόκκινο κάλυμμα και χρυσά γράμματα. Το άνοιξα με λαχτάρα, λες κι
ανακάλυψα ένα σεντούκι με θησαυρό, κι ανυπομονούσα να δω τι είχε μέσα. Δεν
απογοητεύτηκα. Μόλις άρχισα να το διαβάζω, κατάλαβα πως μου υποσχόταν
περιπέτειες. Τα κατορθώματα του ήρωα, οι καλοί και οι κακοί, οι εικόνες με τις
φράσεις από κάτω που τις κοίταζα πάλι και πάλι, οι κίνδυνοι, οι εκπλήξεις…
όλα με ταξίδευαν σ’ έναν κόσμο άγνωστο και συναρπαστικό.
Έτσι έγινε κι ανακάλυψα πως πίσω από το σπίτι μου ήταν ένα ποτάμι, και
πίσω από το ποτάμι μια θάλασσα, και σ’ εκείνη τη θάλασσα ένα καράβι ετοι-
μαζόταν να σαλπάρει. Το πρώτο εκείνο καράβι το έλεγαν Ισπανιόλα, μα θα
μπορούσε να λεγόταν και Ναυτίλος, Ροσινάντε, Καράβι του Σεβάχ του Θα-
λασσινού, ή Μεγάλο Καράβι του Χάκελμπέρι… Όλ’ αυτά, όσο κι αν περνάει
ο καιρός, θα βρίσκονται πάντα εκεί, περιμένοντας μια παιδική ματιά, κάποιο
παιδί να τα προσέξει, για ν’ ανοίξουνε πανιά και να σαλπάρουν…
Μην περιμένεις άλλο, λοιπόν! Τρέξε και διάλεξε ένα βιβλίο. Διάβασέ το και
θ’ ανακαλύψεις ότι –όπως ακριβώς λέει εκείνο το τραγούδι, που τραγουδούσα
όταν ήμουν παιδί– δεν υπάρχει καράβι, όσο μικρό κι αν είναι, που να μην έρ-
χεται κάποτε ο καιρός για να μάθει να ταξιδεύει.

Μετάφραση:
Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου (πηγή: http://www.psichogios.gr/)

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Το πρώτο μας βιβλίο.

"Το ψάρι που δεν ήξερε να κολυμπάει", αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο που αγόρασα στην κόρη μου, όταν ήταν 18 μηνών. Ήμουν στ'αλήθεια ενθουσιασμένη...η μικρή μου μεγάλωνε! Επιτέλους μπορούσαμε να διαβάσουμε ενα αληθινό βιβλίο! Και λέω αληθινό γιατί ήταν το πρώτο μας βιβλίο με μια πραγματική ιστορία, με αρχή μέση και τέλος.  Απο τότε νομίζω ότι κάθε φορά που αποκτάμε ένα καινούργιο βιβλίο ο ενθουσιασμός και η περιέργεια μου να το διαβάσω είναι μεγαλύτερη απο εκείνη των παιδιών...
"Το ψάρι που δεν ήξερε να κολυμπάει", είναι ένα βιβλίο με όμορφη εικονογράφηση, απλή ιστορία και ομοιοκαταληξία, που διαπίστωσα ότι βοήθησε πολύ τα παιδιά στην εξέλιξη των γλωσσικών τους ικανοτήτων. Διαβάζαμε αυτό το βιβλίο αποκλειστικά για αρκετούς μήνες. Και πράγματι σε αυτή την ηλικία η επανάληψη όχι μόνο δεν τα κουράζει αλλά τα βοηθάει πολύ. Το ήξερα στη θεωρία, αλλά το διαπίστωσα και στην πράξη...Σε λίγο καιρό η μικρή μου, συμπλήρωνε μόνη της τις τελευταίες λέξεις κάθε στίχου...και αυτό για μένα ήταν σπουδαίο κατόρθωμα για ενα παιδάκι 20 μηνών.
Τελικά το ψαράκι μας έμαθε να κολυμπάει και στο δωμάτιο της μικρής μου κρέμεται ένα όμορφο καδράκι απο μια σελίδα του βιβλίου που λέει, "αν πολύ κάτι το θές, τρόπο κάθησε και βρες"....