Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Ψηλά τα χέρια! Η σωματική τιμωρία θίγει την προσωπικότητα του παιδιού.

Παγόσμια Ημέρα κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών σήμερα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει μεγάλος αριθμός ερευνών για το θέμα της σωματικής τιμωρίας των παιδιών. Το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, το οποίο το 1997 είχε διεξάγει έρευνα για το θέμα στην περιοχή της Αττικής, ανάμεσα σε μαθητές δημοτικών σχολείων και γονείς τους, στην οποία αναδείχθηκε μεταξύ άλλων ότι 65,5% των γονέων χρησιμοποιούσαν την σωματική τιμωρία των παιδιών τους, σε πρόσφατη έρευνα του, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, σε διαφορετικό αλλά αντιπροσωπευτικό δείγμα γονέων μαθητών Α γυμνασίου σε νησιά του Βόρειου Αιγαίου (παρακάτω επισυνάπτεται περίληψη της έρευνας), βρήκε ότι η σωματική τιμωρία στην οικογένεια, παρά την πρόσφατη απαγόρευσή της από το νόμο 3500/06, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως (53%), παρόλο που οι γονείς γνωρίζουν ότι δεν είναι δόκιμο και σκόπιμο να χτυπούν τα παιδιά τους.  

O δεκάλογος κατά της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά
1. Τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, έχουν δικαίωμα στην προστασία από κάθε μορφή βίας.
Η σωματική τιμωρία είναι μια μορφή βίας.
2. Το ξύλο, το χαστούκι, το τράβηγμα αυτιού και γενικά η επιβολή σωματικού πόνου στο παιδί είναι μορφές σωματικής τιμωρίας και πλέον δεν επιτρέπονται από το νόμο (Ν.3500/06, άρθρο 4).
3. Κανένα πρόσωπο που έχει στην ευθύνη του ένα παιδί δεν έχει δικαίωμα να του επιβάλλει σωματική τιμωρία.
4. Οι γονείς έχουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους και οφείλουν να τα μεγαλώνουν χωρίς να χρησιμοποιούν βία σε βάρος τους και να προσβάλλουν την αξιοπρέπειά τους.
5. Η σωματική τιμωρία θίγει την προσωπικότητα του παιδιού.
6. Η σωματική τιμωρία δεν είναι αποτελεσματικό μέσο διαπαιδαγώγησης.
7. Ένα παιδί που μεγαλώνει με ξύλο, μαθαίνει να λύνει τα προβλήματά του με βίαιο τρόπο και είναι πιθανό να ασκήσει βία σε άλλους αργότερα.
8. Η σωματική τιμωρία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές μορφές κακοποίησης.
9. O διάλογος και η μη βίαιη διαπαιδαγώγηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει ένα παιδί τους κανόνες και τα όρια που χρειάζεται στη ζωή του.
10. Είναι στο χέρι μας να βγάλουμε το ξύλο και τη βία από τη ζωή των παιδιών!
http://somatikitimoria.gr/

Οι στατιστικές από τις Ευρωπαϊκές χώρες που έχουν παρουσιαστεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης στο πλαίσιο της εκστρατείας του, δείχνουν μεταξύ άλλων ότι:
- Στην Σουηδία που ήταν η πρώτη χώρα που απαγόρευσε με νόμο την σωματική τιμωρία των παιδιών (1979), σε επαναλαμβανόμενες συγκριτικές έρευνες του γενικού πληθυσμού φαίνεται ότι το ποσοστό αποδοχής της σωματικής τιμωρίας ως μέσου σωφρονισμού από τους γονείς έπεσε από 35% (το 1971) σε λιγότερο από 10% σήμερα. Στο μεταξύ οι έρευνες δεν συνδέουν την ηπιότερη χρήση της σωματικής τιμωρίας με αύξηση προβληματικών συμπεριφορών των παιδιών.
- Στην Βρετανία, όπου δεν έχει υπάρξει απόλυτη νομοθετική απαγόρευση  ακόμη, ενώ υπάρχει κίνημα από τις οργανώσεις για τα δικαιώματα του παιδιού που την ζητούν, έρευνες έχουν δείξει ότι η σωματική τιμωρία χρησιμοποιείται ευρέως σε όλες τις ηλικίες. Μεγάλη έρευνα της δεκαετίας του 90 είχε δείξει ότι 38% των μωρών κάτω του ενός έτους δέχονταν ξύλο περισσότερο από μια φορά την βδομάδα και ότι 35% των γονέων παιδιών διαφόρων ηλικιών χρησιμοποιούσαν «σοβαρές» μορφές σωματικής τιμωρίας που προκαλούσαν πόνο ή τραύματα στα παιδιά.
- Στην Γαλλία, όπου επίσης δεν υπάρχει απαγορευτικός νόμος ακόμα, έρευνα έδειξε ότι 96% των παιδιών είχαν εμπειρία κάποιας μορφής σωματικής τιμωρίας από τους γονείς τους, ενώ 30% ανέφεραν ότι είχαν χτυπηθεί με κάποιο μικρό αντικείμενο. 53% των γονέων στο μεταξύ ανέφεραν ότι είναι αντίθετοι με την απαγόρευση της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά.
- Στο Βέλγιο, έρευνα του 2004 έδειξε ότι μόνο 19% των γονέων πίστευαν ότι δεν είναι αποδεκτή η σωματική τιμωρία των παιδιών και ότι 17% αυτών θεωρούσαν ότι μπορούν να χτυπούν τα παιδιά τους όποτε αυτοί το έκριναν, χωρίς να υπάρχει ειδική αιτιολογία.
 Αναλυτικότερα στοιχεία για τις διαθέσιμες έρευνες σε όλες τις χώρες του κόσμου μπορούν να αναζητηθούν στο site της παγκόσμιας πρωτοβουλίας κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών:
 http://www.endcorporalpunishment.org/pages/frame.html
Οι χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης που μέχρι σήμερα έχουν απαγορεύσει με νόμο την σωματική τιμωρία των παιδιών είναι οι ακόλουθες:
Σουηδία, Φινλανδία, Δανία, Ισλανδία, Νορβηγία, Κύπρος, Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Γερμανία,  Ολλανδία,  Λετονία, Ουγγαρία, Κροατία, Αυστρία, Βουλγαρία,  Μολδαβία,  Ρουμανία, Ουκρανία.
πηγή: http://www.esos.gr/






Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Το χρυσόψαρό μου

Ένα ακόμα αγαπημένο βιβλίο, με «μινιμαλιστική» αισθητική τόσο από άποψη κειμένων όσο και εικονογράφησης, είναι το σημερινό.
Ένα παιδί, μας μιλά για τον καλύτερο του φίλο, που είναι ένα χρυσόψαρο.  Ένα χρυσόψαρο μέσα στην γυάλα του. Η γυάλα είναι και το κυρίως σκηνικό του βιβλίου. Μέσα και κάποιες φορές έξω από αυτή, εξελίσσεται όλη η ιστορία. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, αλλά για μικρά, αυτοτελή επεισόδια από τη ζωή του ψαριού. 

Το παιδί, παρ’ ότι ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, δεν εμφανίζεται καθόλου. Ως αφηγητής της ιστορίας, μας συστήνει το φίλο του και μας αποκαλύπτει με παιδική αφέλεια και τρυφερότητα, τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Σε όλο το βιβλίο αυτό που περιγράφεται είναι το χρυσόψαρο, στην ουσία όμως και με  πρόσχημα το ψαράκι, το παιδί μας μιλά για τα δικά του συναισθήματα, τις χάρες, τις απογοητεύσεις και τους φόβους του. Φιλία, θάρρος, ξεγνοιασιά, συντροφικότητα, ευθύνη, απώλεια, είναι μερικά από τα "θέματα" που θίγει ο μιρκός μας αφηγητής. Αποστασιοποιώντας ασυνείδητα τον εαυτό του από τα συναισθήματά του και προβάλλοντάς τα σε κάποιον άλλο, το παιδί μπορεί καλύτερα να τα κατανοήσει, να τα αντιμετωπίσει και τελικά να τα αποδεχτεί.
Η ηλικιακή ένδειξη του βιβλίου είναι 3-7.
Συγγραφέας - εικονογράφος: Barroux
Εκδόσεις: Ηλίβατον

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Εσάς, τι είναι ο μπαμπάς σας;

Ένα βιβλίο, από ένα νέο εκδοτικό οίκο στη Καλαμάτα, τις εκδόσεις Κόκκινο, που παρά τους λίγους -προς το παρόν- τίτλους, παρουσιάζουν βιβλία καλοδουλεμένα με πολύ ωραία αισθητική και εξαιρετική εικονογράφηση.
Για σήμερα επέλεξα να σας παρουσιάσω το βιβλίο «Ο μπαμπάς μου είναι…».  Ένα βιβλίο, για όλα αυτά που είναι και κάνει ένας μπαμπάς, ειδωμένα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Ένα πολύ τρυφερό βιβλίο, που μέσα από σκίτσα – σιλουέτες, μιλάει με ελάχιστα λόγια και πολύ παραστατικό τρόπο για 24 μικρές, καθημερινές ιδιότητες, που κάνουν ένα μπαμπά «ήρωα» στα μάτια του κάθε παιδιού: ο μπαμπάς αδιάβροχο, ο μπαμπάς γερανός, ο μπαμπάς πολυθρόνα, ο μπαμπάς σωσίβιο, ο μπαμπάς μυστικοκιβώτιο….
Ενα βιβλίο που νομίζω ότι δουλεύει αμφίδρομα: αποκαλύπτει στους μπαμπάδες, ότι τα μικρά και αυτονόητα ίσως, που κάνουν κάθε μέρα, είναι αυτά που βοηθούν τα παιδιά να σχηματίσουν την εικόνα που έχουν για εκείνους και καταφέρνει μέσα απο απλά, καθημερινά αντικείμενα και καταστάσεις να μιλήσει στα παιδιά για όλα τα σημαντικά που κάνει ένας μπαμπάς: αγαπάει, προστατεύει, ακούει, δίνει, φροντίζει...

Εμείς παίζουμε κι ένα ωραίο παιχνίδι με τα παιδιά. Σκεφτόμαστε τι άλλο είναι ο μπαμπάς μας που δεν υπάρχει σαν ιδιότητα μέσα στο βιβλίο και προσπαθούμε να το ζωγραφίσουμε!
Ένα πραγματικά όμορφο βιβλίο που αξίζει να το χαρίσουμε στους πολύτιμους μπαμπάδες των παιδιών μας!

Κείμενο & εικονογράφηση: Isabel Martins - Bernardo Carvalho

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Σκέψεις αφιερωμένες στην Ελίζα...

Η πιο γλυκιά και η πιο σκληρή στιγμή της ημέρας, είναι όταν βάζω τα παιδιά για ύπνο το βράδυ. Έχοντας διαβάσει όμορφες ιστορίες, έχοντας παίξει, γαργαλώντας και φιλώντας τα... Και έπειτα όταν έχουν πια αποκοιμηθεί που μπαίνω στα δωμάτιά τους να δω αν είναι σκεπασμένα και τα βλέπω να κοιμούνται τόσο γαλήνια, τόσο αθώα…Και είναι όλος ο κόσμος μου εκεί! Πίσω από τα κλειστά τους βλέφαρα, στην ήσυχη ανάσα τους…Σφραγίζω την αγάπη μου με το σημείο του Σταυρού και τα αφήνω τρυφερά να ονειρεύονται.

Όμως μια πικρή αίσθηση κάθε φορά πληγώνει την ψυχή μου. Νιώθω τόσο μικρή, τόσο υποκρίτρια με αυτή την πράξη. Γιατί ναι, μπορεί για μένα ο μικρόκοσμός μου να είναι ολόκληρος ο κόσμος μου και ολόκληρος ο κόσμος μου να είναι εκεί, μέσα στα πολύχρωμα δωμάτια των παιδιών μου, μα μπορεί μια μητέρα στιγμές σαν κι αυτή να μην αναλογιστεί αυτά, τα τόσα άλλα παιδιά που δεν γνωρίζουν χέρια στοργής, αλλά χέρια βίας και απανθρωπιάς.

Κάθε βράδυ με πληγώνει η ίδια σκέψη…κάθε μέρα μια είδηση για κακοποίηση παιδιού, έρχεται να μεγαλώσει αυτή την πληγή. Νομίζω ότι όλες οι γυναίκες από τι στιγμή που γίνονται μητέρες,  νιώθουν όλα τα παιδιά του κόσμου παιδιά τους. Γιατί ξέρουμε πώς είναι να έχεις παιδί: να ακούς το γέλιο του, να παρηγορείς τη θλίψη του και αυτό να σου αφήνεται με τόση εμπιστοσύνη, να είσαι εσύ ο κόσμος του όλος. Είναι η τόση αθωότητα των παιδιών  και είναι τόσο ανυπεράσπιστα, που σε πληγώνει να το συνειδητοποιείς...
Και είναι τόσο μεγάλος ο θυμός όταν κάποιοι εκμεταλλεύονται αυτή την αθωότητα και την εξάρτηση ενός παιδιού με απάνθρωπους τρόπους. Και θυμώνω…Θυμώνω πολύ! Θυμώνω τόσο που θέλω να ουρλιάξω, κάθε φορά που ακούω μια είδηση για κακοποίηση παιδιών…Θέλω να γίνω λιοντάρι και να κατασπαράξω τους υπαίτιους. Να βγάλω πάνω τους όλα τα πρωτόγονα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης.

Όμως δεν το κάνω. Κλείνω την πόρτα των πολύχρωμων δωματίων των παιδιών μου και πηγαίνω στο κρεβάτι μου. Και θυμώνω. Θυμώνω πολύ με τον εαυτό μου…Θυμώνω που ο θυμός μου αστράφτει σαν φωτοβολίδα και έπειτα σβήνει…Θυμώνω που με πληγώνει σαν καρφί αλλά δεν μου τινάζει την καρδιά στο αέρα…Θυμώνω με μένα και θυμώνω με σένα που νιώθεις το ίδιο, αλλά κλείνεις κι εσύ σαν κι εμένα, την πόρτα, την τηλεόραση, την εφημερίδα, τα μάτια και συνεχίζεις... Και λέω ότι ίσως μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί!
Ίσως αν είμαστε πολλοί που θυμώνουμε και αγαπάμε, ίσως να μπορέσουμε να φτιάξουμε ένα όμορφο σπίτι με πολύχρωμα δωμάτια και στοργικές αγκαλιές για όλα τα παιδιά που το χρειάζονται…Ένα όμορφο σπίτι σαν αυτό του συλλόγου για κακοποιημένα παιδιά ΕΛΙΖΑ (http://www.eliza.org.gr/)
Η Ελίζα, ένα μικρό κορίτσι στην Αμερική που χρόνια πριν, βρήκε φριχτό θάνατο στα χέρια της "μητέρας" και του εραστή της...

Αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς, ας βοηθήσουμε αυτούς που μπορούν και προσφέρουν στοργή, αγάπη και καταφύγιο σε πληγωμένα παιδιά . Ας βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε να μεγαλώσει αυτό το σπίτι, να πληθύνουν  οι αγκαλιές, να ανθίσει ενα χαμόγελο στα χείλη ενός τέτοιου παιδιού...
Νιώθω ότι το οφείλουμε στους εαυτούς μας, στα παδιά (μας), στο Θεό που μας ευλόγησε να γίνουμε μητέρες...


Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Νανουρίσματα

Ένα cd με μουσικές που αγαπώ πολύ είναι τα Νανουρίσματα του Νίκου Κυπουργού με τη φωνή της  Σαββίνας Γιαννάτου.  Νανουρίσματα γνωστά,  που κι εμείς σαν μωρά ακούσαμε τις γιαγιάδες μας να μας τα τραγουδούν και άλλα που δεν ξέρουμε, μα που κάποιες άλλες γιαγιάδες, σε άλλους τόπους, τραγουδούν στα δικά τους εγγόνια.  Μουσικές παραδοσιακές, μουσικές της Ανατολής, της Κάτω Ιταλίας και βαλκανικές επιρροές, συνθέτουν ένα σύνολο τραγουδιών πραγματικά παραμυθένιο. Κλείνεις τα μάτια και είναι σαν να περιδιαβαίνεις μαγεμένα μεσαιωνικά δάση και πανσέληνες ακρογιαλιές των Κυκλάδων, με τη νεραϊδένια φωνή της Σαββίνας Γιαννάτου να σε συνοδεύει. Αγαπημένα μου το «Τίκι τίκι τίκι» και το «Νάνι το Γαρούφαλλο μου».

Τις μουσικές αυτές τις άκουγα όταν ήμουν έγκυος για να χαλαρώσω και τις έπαιζα για τα παιδιά μου όταν ήταν βρέφη, όχι για να κοιμηθούν, μα για να ακούσουν. Ξέρετε, σε αυτή την «άχαρη» ηλικία των 0-6 μηνών, που αυτό που κάνουν είναι να παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους και να ρουφούν εικόνες και ακούσματα.
Τώρα, που μεγάλωσαν λίγο, προτιμούν τον Ροκ-Α-Μπίλυ! Είμαι όμως σίγουρη ότι οι μουσικές και τα λόγια, εκείνης της περιόδου, είναι κάπου κρυμμένα στην καρδία και το μυαλό τους και μεγαλώνοντας σίγουρα θα τους μιλήσουν με ένα τρόπο μαγικό.
Όσο για μένα, εξακολουθώ να απολαμβάνω αυτό το δίσκο παρέα με τον άντρα μου, τις καλοκαιρινές νύχτες κάτω από τον έναστρο ουρανό, όταν τα παιδιά κοιμούνται…και μεταξύ μας, κάνα δυο φορές έχουμε αποκοιμηθεί κι εμείς….τόσο γλυκά όμως!

Στο παρακάτω link μπορείτε να δείτε τα περιεχόμενα του δίσκου και να ακούσετε μικρά αποσπάσματα από τα τραγούδια. Καλή ακρόαση!
http://www.music-bazaar.com/main.php?page=album&id=18883&lfs=gr

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Η τίγρη της Έμιλυ

Η Έμιλυ είναι ένα μικρό κορίτσι, σαν όλα τα μικρά κορίτσια…μόνο που θυμώνει…
Θυμώνει συχνά και θυμώνει πολύ! Θυμώνει όταν τη χτενίζεις και όταν προσπαθείς να κόψεις τα νύχια της. Θυμώνει όταν κάποιος της λέει όχι. Θυμώνει όταν δεν της αρέσει το φαγητό και όταν της ζητάς να πλύνει τα δόντια της…θυμώνει, θυμώνει…Και δεν θυμώνει έτσι απλά….σωστή τίγρης γίνεται και τα κάνει όλα άνω κάτω.
Ώσπου μια μέρα η αγαπημένη της γιαγιά της θα της δώσει ένα καλό μάθημα! Θα της δείξει πως νιώθουν οι άλλοι απέναντι στην οργή της και θα της μάθει πως μπορεί να χρησιμοποιήσει “δημιουργικά” το θυμό της. Γιατί τελικά οι χαρούμενες τίγρεις, περνάνε καλύτερα από τις θυμωμένες!
 
Συγγραφέας: ΛΑΤΙΜΕΡ ΜΥΡΙΑΜ
Εκδοτικός Οίκος: ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ (2009) 

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Το θαύμα του Αγίου Φωτός

Κάθε Μεγάλο Σάββατο το μεσημέρι στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα επαναλαμβάνεται το Μέγα Θαύμα του Αγίου Φωτός που συγκλονίζει, συγκινεί, αγαλλιάζει, σκορπίζει χαρά και πίστη σε όσους έχουν την τιμή και ευλογία να παρευρίσκονται στην ιεροτελεστία του Αγίου Φωτός.

Προετοιμασία του Πανάγιου Τάφου
Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί πριν από την τελετή του Αγίου Φωτός γίνεται πρώτα ένας σχολαστικότατος έλεγχος του Παναγίου Τάφου και αμέσως μετά τον σφραγίζουν με το μελισσοκέρι που είχε ετοιμαστεί το πρωί. Ο έλεγχος γίνεται για να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε μέσα στον Πανάγιο Τάφο το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει φωτιά. Αφού σφραγιστεί ο Πανάγιος Τάφος με το μελισσοκέρι οι αρχές τοποθετούν πάνω στο κερί τις σφραγίδες τους.
Μεγάλο ενδιαφέρον για τον έλεγχο δείχνουν και όλα τα άλλα δόγματα τα οποία με διάφορους τρόπους και πιέσεις έχουν από παλιά αποκτήσει δικαιώματα στον Πανάγιο Τάφο. Το ενδιαφέρον αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αν τύχει κάποια χρονιά να μη βγάλει το 'Αγιο Φως ο Ορθόδοξος Πατριάρχης τότε θα αναλάβουν το προβάδισμα της τελετής του Αγίου Φωτός άλλοι.
Ο έλεγχος αρχίζει στις 10 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου και τελειώνει στις 11. 'Οσο γίνεται ο έλεγχος Ορθόδοξοι 'Αραβες νέοι διαδηλώνουν μέσα στον Ιερό Ναό υπέρ των ορθοδόξων δικαιωμάτων. Πρέπει να σημειωθεί ότι τον σχολαστικό έλεγχο του Παναγίου Τάφου παρακολουθούν εκπρόσωποι των Αρμενίων και άλλων δογμάτων.

Η τελετή του Αγίου Φωτός
Η τελετή του Αγίου Φωτός γίνεται στις 12 η ώρα το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου και αποτελείται από τρία στάδια:
1.Την Λιτανεία,
2.Την είσοδο του Πατριάρχη στον Πανάγιο Τάφο και
3.Τις προσευχές του Πατριάρχη για να βγει το 'Αγιο Φως.
Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου ο Ορθόδοξος Πατριάρχης με την συνοδεία του - αρχιερείς, ιερείς και διακόνους- αλλά και τον Αρμένιο Πατριάρχη μπαίνει στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, ενώ οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα. Πριν από την είσοδο του Πατριάρχη ο Σκευοφύλακας του Πανίερου Ναού φέρει την ακοίμητο κανδήλα, σβηστή εκείνη την ημέρα, για να αναφτεί με το 'Αγιο Φως.
Από την εσωτερική είσοδο του Ναού του Αποστόλου Ιακώβου μπαίνει ο Πατριάρχης στο Ιερό Βήμα του Καθολικού και κάθεται στον πατριαρχικό θρόνο. Από αυτό το σημείο περνάνε και ασπάζονται το χέρι του Πατριάρχη οι εκπρόσωποι των Αρμενίων, των Αράβων, των Κοπτών και άλλων για να τους δοθεί το 'Αγιο Φως.
Σύμφωνα με τα προνόμια αν δεν ασπαστούν το χέρι του Ορθόδοξου Πατριάρχη δεν έχουν το δικαίωμα να λάβουν το 'Αγιο Φως από τα χέρια του. Αμέσως μετά αρχίζει η Ιερή Λιτανεία η οποία περιφέρεται τρεις φορές γύρω από τον Πανάγιο Τάφο και μετά ο Πατριάρχης σταματάει μπροστά στον Πανάγιο Τάφο όπου βρίσκονται και οι επίσημοι.
Μετά την Λιτανεία αποσφραγίζεται ο Πανάγιος Τάφος και ο Πατριάρχης βγάζει την αρχιερατική στολή του και μένει μόνο με το λευκό στιχάριο. Κατόπιν ο διοικητής της Ιερουσαλήμ και ο αστυνομικός διευθυντής ελέγχουν σχολαστικά τον Μακαριότατο Πατριάρχη μπροστά σε όλους ώστε να διαπιστωθεί ότι δεν έχει τίποτα μαζί του το οποίο μπορεί να μεταδώσει φως.
Μετά τον έλεγχο ο Μακαριότατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων λαμβάνει τους σβηστούς πυρσούς και εισέρχεται μαζί με τον Δραγουμάνο των Αρμενίων στο Ιερό Κουβούκλιο. 'Ολα τα κανδήλια είναι σβηστά και τίποτα δεν είναι αναμμένο στον Ιερό Ναό αλλά και στον Πανάγιο Τάφο.

Πως βγαίνει το Άγιο Φως
Μέσα στον Πανάγιο Τάφο ο Πατριάρχης γονατιστός κάνει αρχιερατική προσευχή διαβάζοντας και ειδικές ευχές παρακαλώντας τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να στείλει το 'Αγιο Φως του ως δώρο αγιασμού για τους ανθρώπους. Και μέσα στην απόλυτο ησυχία κατά την ώρα που προσεύχεται ο Πατριάρχης ακούγεται ένας συριγμός και σχεδόν ταυτόχρονα γαλαζόλευκες αστραπές του Αγίου Φωτός διαπερνούν από παντού, λες και ανάβουν εκατομμύρια φωτογραφικά φλας και τα κανδήλια ανάβουν μόνα τους.
Μέσα στο Πανάγιο Τάφο οι πυρσοί που κρατάει προσευχόμενος ο Πατριάρχης και αυτοί ανάβουν μόνοι τους από το 'Αγιο Φως. Ταυτόχρονα το πλήθος ξεσπάει σε ζητωκραυγές ενώ δάκρυα χαράς και πίστης τρέχουν από τα μάτια του κόσμου.
Το 'Αγιο Φως για μερικά λεπτά της ώρας δεν έχει τις ιδιότητες τις φωτιάς. Αυτό συμβαίνει τα πρώτα λεπτά της ώρας, όταν βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο ο Πατριάρχης και δίνει το 'Αγιο Φως στους πιστούς. Μπορεί οποιοσδήποτε να αγγίζει την φλόγα 33 κεριών και να μην καίγεται! Μετά από πάροδο 33 λεπτών περίπου η φλόγα είναι κανονική.

Γενικά για το Άγιο Φως
Μόνο ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης έχει το προνόμιο και την εξουσία να βγάζει το 'Αγιο Φως. Κατά καιρούς έχουν γίνει απόπειρες και από άλλα δόγματα να βγάλουν το 'Αγιο Φως αλλά αυτό στάθηκε αδύνατον. Για παράδειγμα το 1549μ.Χ. σύμφωνα πάντα με ιστορικές καταγραφές, οι Αρμένιοι δωροδόκησαν τον σουλτάνο Μουράτ για να τους δώσει την άδεια να εισέλθουν στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως και να βγάλουν αυτοί από τον Πανάγιο Τάφο το 'Αγιο Φως.
Πράγματι ο σουλτάνος τους έδωσε την άδεια και οι Αρμένιοι μπήκαν μέσα στον Ναό και τον κλείδωσαν. Γεμάτος απελπισία ο Ορθόδοξος Πατριάρχης όταν είδε τους Αρμένιους να βρίσκονται μέσα στον Πανάγιο Τάφο, γονάτισε έξω στην είσοδο του Ναού κοντά σε μία από τις κολόνες. Ξαφνικά η κολόνα σχίστηκε (φωτογραφία) και βγήκε το 'Αγιο Φως ανάβοντας τις λαμπάδες του Πατριάρχη.
Ο Αγαρηνός Εμίρης παρακολουθούσε τα γεγονότα από τον μιναρέ του τζαμίου που βρίσκονταν απέναντι από τον Ναό. Μόλις είδε τα γεγονότα φώναξε «Μεγάλη η πίστη των Χριστιανών! 'Ενας είναι ο αληθινός Θεός, ο Θεός των Χριστιανών. Πιστεύω στον Αναστάντα εκ νεκρών Χριστόν. Τον προσκυνώ ως Θεό μου». Μετά από αυτή την ομολογία του πήδησε από τον μιναρέ. Κατά την πτώση του όμως δεν έπαθε τίποτα. Τότε οι μουσουλμάνοι τον έπιασαν και τον αποκεφάλισαν. Το άγιο λείψανο του φυλάσσεται μέχρι και σήμερα στην Ιερά Μονή της Μεγάλης Παναγίας των Ιεροσολύμων.
Το 'Αγιο Φως συμβολίζει αλλά και υπενθυμίζει με θαυματουργικό τρόπο την Ανάσταση του Χριστού. Είναι ένα Θεόσταλτο θαύμα δια μέσου των αιώνων από το Φως του κόσμου, που είναι ο Χριστός, για τον κόσμο. Η επιστήμη δεν έχει την δυνατότητα να εξηγήσει αυτό το μεγάλο θαύμα και αυτή την φορά προς τιμή της δεν ετόλμησε να αποφανθεί ούτε θεωρητικά. Σε ένα αληθινό θαύμα άλλωστε πως να αποφανθεί η επιστήμη;
Πολλοί βλέπουν κάθε έτος το 'Αγιο Φως και αισθάνονται την παρουσία του Θεού ανάμεσά τους. Αυτό ακριβώς το 'Αγιο Φως να φωτίζει όλη την ανθρωπότητα για ένα καλύτερο αύριο.

Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

πηγή: pathfinder.gr

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Εθιμα της Μ.Παρασκευής.

Η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα απόλυτης αργίας και νηστείας. Σχεδόν ολόκληρη η μέρα,  αφιερώνεται στην Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου και στην Ακολουθία του Επιταφίου. Ο λαός ζει με κατάνυξη το θείο δράμα. Η έντονη του επιθυμία να συμμετάσχει στο πάθος του Κυρίου, διαφαίνεται και από κάποιες απλές, ωστόσο χαρακτηριστικές του πράξεις, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Στα χωριά της Πυλίας, την Μεγάλη Παρασκευή, πίνουν ξίδι και καπνιά για να δείξουν την αγάπη τους στο Χριστό, που τον πότισαν ξύδι. Στην Κρήτη, τη Μεγάλη Παρασκευή, τρώνε νερόβραστα φαγητά με ξύδι, σαλιγκάρια βραστά, των οποίων το ζουμί μοιάζει με ξύδι.
Στην Κορώνη, ούτε φωτιά ανάβουν, ούτε μαγειρεύουν, ούτε μπουκιά βάζουν στο στόμα τους. Κάποιοι βάζουν σε ένα ποτήρι ξύδι, ρίχνουν μέσα και λίγη αράχνη και πίνουν τρεις γουλιές γιατί έτσι πότισαν και το Χριστό.
Όταν κατά το μεσημέρι, γίνει η Αποκαθήλωση και εκτεθεί σε προσκύνημα η χρυσοΰφαντη παράσταση του νεκρού Ιησού, πάνω σε φορητό κουβούκλιο, τότε αρχίζει ο στολισμός του Επιταφίου. Το στολισμό κάνουν τα κορίτσια της ενορίας, με άνθη της άνοιξης: βιολέτες, μενεξέδες, τριαντάφυλλα, λεμονανθοί. Όλα τα λουλούδια πλέκονται σε στεφάνια και γιρλάντες και ο Επιτάφιος γίνεται όλος μια κορόνα από άνθη.
Σε πολλούς τόπους, τα κορίτσια ενώ στολίζουν τον Επιτάφιο, ψάλλουν το μοιρολόγι της Παναγίας, μεγάλο θρησκευτικό τραγούδι που ιστορεί τη σταύρωση του Ιησού και εκφράζει τον πόνο της Αγίας του Μητέρας.
Και αμέσως αρχίζει η συρροή του κόσμου και το προσκύνημα του Επιταφίου. Παρθένες με κάνιστρα γεμάτα λεμονόφυλλα, ή τριαντάφυλλα στέκονται κοντά του και ραίνουν με μύρα το νεκρό Ιησού. Οι προσκυνητές, προπάντων γυναίκες και παιδιά αφού φιληθούν, περνούν κάτω από τον Επιτάφιο, "για να τους πιάσει η χάρη "όπως λένε.
Όταν νυχτώσει αρχίζει η ακολουθία και η περιφορά του Επιταφίου. Η πομπή σχηματίζεται από τα Εξαπτέρυγα και το Σταυρό μπροστά , τον Επιτάφιο και τους ιερείς πιο πίσω. Στις πόλεις προηγούνται οι μουσικοί, παίζοντας πένθιμα εμβατήρια. Ο κόσμος που ακολουθεί κρατάει στα χέρια αναμμένες λαμπάδες. Κατά διαστήματα η πομπή σταματά σε πλατείες και σταυροδρόμια και εκεί οι ιερείς ψάλλουν δεήσεις.
 
Σε πολλές περιοχές, την ώρα της περιφοράς του Επιταφίου, ανάβουν φωτιές, στις οποίες καίγονται θυμιάματα, ενώ σε άλλες καίγεται ο Ιούδας.
Στο Μελιγαλά, τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, ανάβουν "φουνταρίες". Κάθε νοικοκυρά, όταν σημαίνει η καμπάνα για τον Επιτάφιο, ρίχνει μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της δυο - τρία μάτσα κληματόβεργες και τους βάζει φωτιά. Μέχρι να βγει ο Επιτάφιος, οι κληματόβεργες έχουν πλέον γίνει θράκα. Την ώρα που o παπάς περνά έξω από το δρόμο του σπιτιού της, η νοικοκυρά ρίχνει πάνω στη θράκα μια χούφτα μοσχολίβανο και ο παπάς κάνει εκεί παραστάσιμο.
Στις Μέτρες της Θράκης, η πομπή του Επιταφίου, σταματά έξω από ένα παρεκκλήσι, όπου εκεί βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Τη στιγμή που ο Ιερέας διαβάζει το σχετικό Ευαγγέλιο, ανάβουν τη φωτιά και καίνε τον Ιούδα. Παίρνουν μια χούφτα από εκείνη τη στάχτη και τη ρίχνουν στα μνήματα.
Στην Κίο, τη Μεγάλη Παρασκευή που γυρίζουν τον Επιτάφιο, σταματούν στις διασταυρώσεις και μνημονεύουν.Επίσης οι πόρτες των σπιτιών τους μένουν ανοιχτές, για να μπει μέσα η Θεία Χάρη. Οι άνθρωποι πηγαίνουν νωρίτερα και τοποθετούν χώμα στα σημεία που θα σταματήσει ο επιτάφιος. Μόλις τελειώσει η λειτουργία, πηγαίνουν και παίρνουν από εκείνο το χώμα και το σκορπούν στο σπίτι για να χαθούν οι κοριοί.
Στο Κατσιδόνι Κρήτης, την ώρα που λέει ο παπάς στην Εκκλησία, εν καλάμω κάνουν σταυρούς από καλάμι για να διώξουν τους ποντικούς από τα κουκιά.
Σε ορισμένες περιοχές, όπως για παράδειγμα στη Λέσβο, δεν ανάβουν φωτιές μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή, αλλά και τις υπόλοιπες μέρες από τη Μεγάλη Τετάρτη μέχρι το Μεγάλο Σάββατο.
Ξεχωριστή σημασία έχει και η συνήθεια των Σερραίων γυναικών, να τοποθετούν στη διάρκεια της περιφοράς του Επιταφίου, πάνω σε τραπέζι μπροστά από το κατώφλι της Εξώπορτας, την εικόνα του Εσταυρωμένου ανάμεσα σε άνθη, αναμμένα κεριά και θυμιάματα. Δίπλα τοποθετούν ένα πιάτο με χλόη φακής, ή κριθαριού, την οποία έχουν φυτέψει για αυτό το σκοπό, κάποια ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής. Το έθιμο συναντάται και σε άλλες περιοχές και θυμίζει τους Κήπους του Αδώνιδος.
Στη γιορτή του Αδωνη, οι γυναίκες ντυμένες πένθιμα, τοποθετούσαν επάνω σε νεκροκρέβατο κέρινα ομοιώματα του Αδωνη, γύρω από τα οποία έβαζαν άνθη και τους λεγόμενους "κήπους" δηλαδή γλάστρες όπου είχαν φυτέψει μάραθα ή άλλα φυτά, που γρήγορα μαραίνονται, αλλά και γρήγορα ξανά ανθίζουν. (για να συμβολίζουν, την πρόωρα μαραμένη νεότητα του Αδωνη)
Όπως στα κεριά της Μεγάλης Πέμπτης, έτσι και στα λουλούδια του Επιταφίου, (Χριστολούλουδα, Σταυρολούλουδα) αποδίδεται μεγάλη θαυματουργός Δύναμη. Σε πολλούς μάλιστα τόπους, η διανομή τους γίνεται από τον ίδιο τον ιερέα. Ορισμένες φορές, εντελώς άτοπα στη θρησκευτική αντίληψη, μπαίνει και το μαγικό στοιχείο.
Τα λουλούδια δηλαδή του Χριστού, για να έχουν δραστικότερη ενέργεια πρέπει να τα κλέψουν !!
Στη Σπάρτη, όταν γυρίσουν τον Επιτάφιο, τον ξεστολίζει ο καντηλανάφτης, ο οποίος παίρνει τα κεριά και τα φυλάει. Την άλλη μέρα, τα βάζει ο παπάς σε ένα δίσκο με τα σταυρολούλουδα και τα μοιράζει στις γυναίκες. Τα λουλούδια αυτά, οι γυναίκες τα κρατούν ως φυλαχτό και όταν αρρωστήσει ένα παιδάκι βάζουν στα κάρβουνα λίγο νερό και μερικά σταυρολούλουδα και το λιβανίζουν.
Στην Πάρο, τα κεριά του Επιταφίου, τα φυλούν και όταν έχει φουρτούνα, βρέχει ή αστράφτει, τα ανάβουν να περάσει η κακοκαιρία. Ακόμα, στο εικονοστάσι, τοποθετείται και κλαδί ελιάς, που παραμένει εκεί ως αγιώτικο.

ΑΛΛΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Αγυρμός παιδιών
Στην Κορώνη, τη Μεγάλη Παρασκευή το πρωί, τα παιδιά, κρατώντας ένα σταυρό στο χέρι, γυρνούν από σπίτι σε σπίτι και λένε τα πάθη του Χριστού. Τα φιλεύουν με κουλούρια, κόκκινα αυγά ή λεφτά.
Στο Καστανόφυτο Καστοριάς, τα παιδιά του χωριού, παίρνουν από την εκκλησία το χελιδόνι, (ξύλινο ομοίωμα περιστεριού) το κρατούν με ένα ξύλο ψηλά, το στολίζουν με λουλούδια και το περιφέρουν στα σπίτια. Κατά την περιφορά μαζεύουν δώρα, αυγά κόκκινα κα
Περιοδεία στα ξωκλήσια
Στα Τελώνια της Λέσβου, τη Μ. Παρασκευή, οι κάτοικοι σηκώνονται τα χαράματα και γυρίζουν στα ξωκλήσια. Πρέπει να επισκεφθούν 9-13 ξωκλήσια. Ανάβουν κεριά και θυμίαμα.
Επίσκεψη στο νεκροταφείο
Αποθέτουν στεφάνια και θυμιατίζουν.
Λιτανεία του Εσταυρωμένου
Στη Ζάκυνθο, το μεσημέρι της Παρασκευής, περιφέρουν τον Εσταυρωμένο στην πόλη.
Παρασκευή νέας ζύμης
Στην Ανατολική Κρήτη, την ώρα που λέει ο παπάς, το πρώτο ευαγγέλιο, της Μ. Παρασκευής, η παπαδιά βαστά αλεύρι και νερό, κάνει προζύμι με τις ευχές του Ευαγγελίου και το προζύμι ανεβαίνει.
http://www.ert.gr/

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Τα έθιμα της Μ.Πέμπτης.

Το γιατί τα αυγά βάφονται κόκκινα δεν είναι γνωστό. Σύμφωνα με μια παράδοση από την Καστοριά, όταν αναστήθηκε ο Χριστός το είπαν σε μια γυναίκα και αυτή δεν το πίστεψε και είπε.
" Όταν τα αυγά που κρατώ θα γίνουν κόκκινα τότε θα αναστηθεί και ο Χριστός. Και αυτά έγιναν κόκκινα"
Για μερικούς βάφονται κόκκινα σε ανάμνηση του χυμένου αίματος του Χριστού. Για άλλους το κόκκινο χρώμα είναι έκφραση χαράς για το ευτυχισμένο γεγονός της Ανάστασης του Κυρίου και συνάμα μέσο αποτρεπτικό κάθε κακού.
Αξίζει να αναφερθεί ότι χρωματιστά, κυρίως κόκκινα αυγά, μνημονεύονται στην Κίνα, για γιορταστικούς σκοπούς τον 5ο αιώνα και στην Αίγυπτο το 10ο αιώνα. Το 17ο αιώνα τα βρίσκουμε τόσο στους Χριστιανούς όσο και στους Μωαμεθανούς (Μεσοποταμία, Συρία).
Μερικοί υποθέτουν ότι τα κόκκινα αυγά του Πάσχα, διαδόθηκαν στην Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα από ένα έθιμο των Καλανδών. Αλλοι θεωρούν αρχική κοιτίδα τους την Αίγυπτο.
Την ίδια σημασία έχει και η ανάρτηση κόκκινων υφασμάτων από τα παράθυρα την Μεγάλη Πέμπτη.
Στη Μεσημβρία την Κόκκινη Πέμπτη, βάφουν κόκκινα τα αυγά αλλά και ένα πανί. Το κρεμούν έξω από ένα παράθυρο για 40 μέρες. Το πανί αυτό, ονομάζεται κοκκινοπεμπτιάτικο.
Στην Κίο, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, πριν την ανατολή του Ηλίου σηκωνόταν η νοικοκυρά και κρεμούσε σε ένα από τα ανατολικά παράθυρα του σπιτιού ένα κόκκινο πανί για να το δει ο ήλιος.
Στην Καστοριά, απλώνουν στα παράθυρα κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντήλια.
Τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν τη Νύχτα διαβάζονται τα δώδεκα Ευαγγέλια και γίνεται η τελετή της Σταύρωσης του Χριστού, η συγκίνηση της λαϊκής ψυχής για το θείο δράμα κορυφώνεται. Σε πολλά μέρη γυναίκες και κορίτσια, διανυκτερεύουν στην εκκλησία, "φυλάγουν και μοιρολογούν το Χριστό" όπως συνηθίζουν να κάνουν για κάθε αγαπημένο τους νεκρό.
Η εξαιρετική ιερότητα των όσων τελούνται στις λειτουργίες της Μ. Πέμπτης και της Μ. Παρασκευής, προσδίδει κατά τη λαϊκή πίστη, σε όλα τα αντικείμενα της λατρείας, (ύψωμα, λάδι, λουλούδια, κεριά) ξεχωριστή θεία δύναμη.
Έτσι, το ύψωμα της Μεγάλης Πέμπτης, οι γυναίκες σε πολλά μέρη της εβδομάδας, το βάζουν σε ένα σακουλάκι που έχει μέσα λουλούδια και το φυλάγουν πίσω από τα εικονίσματα για θεραπευτικές χρήσεις.
Στη Ζάκυνθο, επτά αγνές παρθένες, καθαρίζουν το σιτάρι ανά κόκκο, το πλένουν και το απλώνουν στον ήλιο, το αλέθουν και το ζυμώνουν για να κατασκευάσουν λειτουργία.
Εξίσου θαυμαστές ιδιότητες αποδίδουν και στα κεριά που ανάβουν, όταν διαβάζονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια.
Σε πολλά μέρη το κερί αυτό, που μένει άκαυτο, το φυλάνε για φυλαχτό και όταν μπουμπουνίζει το χειμώνα και βρέχει δυνατά, το ανάβουν για να μην πέσει αστροπελέκι.
Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, θεωρείται κυρίως από τις γυναίκες, ως η ιδανικότερη στιγμή για τον αγιασμό ειδών καθημερινής χρήσης, για την τέλεση μαγγανειών για την αποτροπή ασθενειών και για την παρασκευή φυλαχτών.
Σε πολλές περιοχές, κάθε οικογένεια φέρνει στην Εκκλησία ψωμί, αλάτι, αυγά και νερό σε φιάλη για να αγιαστούν.
Στη Λήμνο, στην ανάγνωση των Δώδεκα Ευαγγελίων, οι πιστοί τοποθετούν κάτω από την Αγια Τράπεζα μπουκάλια με νερό και τα παίρνουν μόνο τη Λαμπρή. Πλένουν τους ασθενείς με αυτό το νερό και τους σαραντίζουν, δηλαδή τους ραντίζουν 40 φορές με ένα κλωνί βασιλικό. Το ίδιο κάνουν και στα ζώα.
Στα Κούρεντα, τα κορίτσια στην εκκλησία γνέθουν νήματα, διαφόρων χρωμάτων τα οποία δένονται στα κουδούνια των ζώων για να είναι καλά. Τα κόκκινα τα κρατούν και αν τα πρόβατα αρρωστήσουν τους τρυπούν τα αυτιά και περνούν το κόκκινο νήμα για να γιατρευτούν.
Στην Αγιάσο Λέσβου, οι γυναίκες στα Δώδεκα Ευαγγέλια κάθε φορά που τέλειωνε ένα Ευαγγέλιο, έφτιαχναν με το κερί ένα σταυρό. Μάζευαν 12 σταυρούς και τους κολλούσαν στις γωνίες του σπιτιού για να ψοφήσουν οι ψύλλοι και οι κοριοί.
Υπάρχει η κοινή αντίληψη ότι οι ψυχές των νεκρών την Μ. Πέμπτη, όταν ο Σωτήρας κατεβαίνει στον Αδη, λυτρώνονται και ξανασαίνουν. Για αυτό και οι συγγενείς τους την ημέρα αυτή, ή τις επόμενες, επισκέπτονται τα νεκροταφεία και αφήνουν πάνω στους τάφους προσφορές ή μοιράζουν στη μνήμη τους τροφές.
Στο Λοζέτσι της Ηπείρου, τη Μεγάλη Πέμπτη, κάνουν ύψωμα, βράζουν σιτάρι και το πηγαίνουν στην Εκκλησία. Ο παπάς κάνει συλλείτουργο και μνημονεύει τις ψυχές.
Στη Ρόδο, τη Μεγάλη Πέμπτη, στα Δώδεκα Ευαγγέλια, ανάβονται φωτιές με χοντρούς κορμούς πεύκων, στις οποίες τα παιδιά πηδούν και καίνε το Μάρτη τους.
Στις Μέτρες της Θράκης τα παιδιά κάνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας καψίδια. Κάθε νοικοκυρά δίδει κλαδιά αμπελιού, λινάτσα ή περιχύνει στο ομοίωμα πετρέλαιο.
Τα παιδιά σηκώνουν τον Ιούδα και τραγουδούν:
" Ράτσα Κεράτς-α/ δως μια κληματσίδα/ να κάψουμε τον Οβριγιό/πόχει πολλή κασίδα/ οβριγιός φορεί φτερό/ στο κεφάλι τ΄το ξερό "
Το ομοίωμα καίγεται την επομένη στον Επιτάφιο. Μόλις ξημερώσει κρεμούν ένα κόκκινο ύφασμα στο ανατολικό παράθυρο του σπιτιού για να το δει ο ήλιος.
Στη Μονή της Πάτμου, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, γίνεται στο ύπαιθρο αναπαράσταση του ιερού νιπτήρα και της προσευχής του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών.
Το βράδυ, την ώρα της ανάγνωσης των Δώδεκα Ευαγγελίων, ανάβουν φωτιά, απομίμηση της φωτιάς στην αυλή του Καϊάφα, όπου ήταν παρών ο Απόστολος Πέτρος.
Η τάση του λαού να μιμείται τα θεία Πάθη είναι έκδηλη.
Στις Κυδωνίες οι πιο θρήσκοι, τρώνε μια φορά τη μέρα, μόνο το μεσημέρι, γιατί μια φορά έγινε ο Μυστικός Δείπνος.
Στην Θράκη, την Κόκκινη Πέμπτη και τις δυο επόμενες, δεν πλένονται ούτε απλώνονται ρούχα, διότι καταστρέφονται τα αμπέλια και τα σπαρτά

πηγή ert.gr

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Το Θείο Πάθος

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος
Το Θείο Πάθος
[Πλήρες κείμενο] Εκδόσεις «ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ» ά,ε. ά.τ.

...ο Χριστός έγινε το σύμβολο της θυσίας χάριν των άλλων, έγινε ακόμη ο μεγάλος πρωτοπόρος στην κάθε λογής ελευθερία, που αρχίζει πάντα από την απελευθέρωσή μας από τον ίδιο μας τον εαυτό. Έκτοτε μέσα στην Εκκλησία διασώζεται αυτό το πνεύμα της ελευθερίας της συνειδήσεως, της ελευθερίας του προσώπου και του πνεύματος. Όπως γράφει ο Ν. Μπερδιάεφ «εις την δυτικήν σκέψιν η ελευθερία γίνεται νοητή μόνον ως ατομικισμός, δικαίωμα του ατόμου, στάσις αμύνης εναντίον δυνατής τινος προσβολής των δικαιωμάτων αυτοϋ, συνείδησις μιας αυτονομίας της προσωπικότητας. Ένας τοιούτος ατομικισμός είναι ξένος προς την Ορθοδοξίαν ενώ αυτή έχεται μιας ιδιόμορφου κοινωνικότητας. Το θρησκευτικόν πρόσωπον και το θρησκευτικόν σύνολον δεν είναι ξένα προς άλληλα, και κατ' ουδένα τρόπον αντιτίθενται προς άλληλα». Έτσι, μέσα στην Εκκλησία, όπου κυριαρχεί το πνεύμα του Σταυρωθέντος Χριστού, ο άνθρωπος βρίσκει τις αληθινές του διαστάσεις, την προσωπικότητά του, που τονίζεται τότε μόνον, όταν έχει την δύναμι να αποχωρισθή από το τέλμα του εγωισμού και της ατομικότητας, και να προσχωρήσει με αγάπη στο χώρο της κοινωνικότητας και της συλλογικότητος.

πηγή: http://www.myriobiblos.gr/

 

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος εις το Πάσχα

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα να έχουμε!
Τις ημέρες αυτές, κατά παρέκκλιση της θεματολογίας αυτού του blog, θα ακολουθήσουν κάποια εκκλησιαστικά κείμενα, που ελπίζω η ανάγνωση τους να φέρει κατάνυξη και γαλήνη στις ψυχές και να μας οδηγήσουν με ευλάβεια στην Αγία Ανάσταση.


Άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος
Λόγος εις το Πάσχα (απόσπασμα)
[Μετάφραση: Πρωτοπρ. Γεώργιος Δορμπαράκης]
Από το «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος» Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1991.

"Δημιουργηθήκαμε, για να ευεργετηθούμε. Ευεργετηθήκαμε, επειδή δημιουργηθήκαμε. Μας δόθηκε ο Παράδεισος, για να ευτυχήσουμε. Λάβαμε εντολή, για να ευδοκιμήσουμε με τη διαφύλαξή της, όχι γιατί ο Θεός αγνοούσε αυτό που θα γινόταν, αλλά γιατί νομοθετούσε το αυτεξούσιο. Απατηθήκαμε, γιατί μας φθόνησαν. Ξεπέσαμε, γιατί παραβήκαμε την εντολή. Είμαστε αναγκασμένοι σε νηστεία, γιατί δε νηστεύσαμε, καθώς εξουσιασθήκαμε απ' το δένδρο της γνώσης. Γιατί ήταν παλιά η εντολή και σύγχρονη με μας, σαν κάποια διαπαιδαγώγηση της ψυχής και σωφρονισμό απ' τις απολαύσεις. Τη λάβαμε εύλογα, για να απολαύσουμε με την τήρησή της αυτό που χάσαμε με τη μη διαφύλαξή της. Χρειασθήκαμε Θεό που σαρκώθηκε και πέθανε, για να ζήσουμε. Νεκρωθήκαμε μαζί Του, για να καθαρισθούμε. Αναστηθήκαμε μαζί Του, επειδή μαζί Του και νεκρωθήκαμε. Συνδοξασθήκαμε, επειδή συναναστηθήκαμε."

πηγή: http://www.myriobiblos.gr/
εικόνα απο: ahdoni.blogspot.com



Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Τελεόραση: η σύγχρονη Μαίρη Πόπινς!


Στη χώρα του, τη Μεγάλη Βρετανία, ο βιολόγος δρ Αρικ Σίγκμαν θεωρείται ο υπ' αριθμόν ένας εχθρός της τηλεόρασης. Προειδοποιεί ότι η υπερβολική έκθεση σ' αυτήν μπορεί να προκαλέσει τα παιδιά από μαθησιακές δυσκολίες μέχρι ορμονικές διαταραχές και αυτισμό. Κι έχει και τα στοιχεία που το αποδεικνύουν.
Το 2005 εκδόθηκε στη Βρετανία το βιβλίο του Remotely Controlled («Τηλεχειριζόμενοι: πώς η τηλεόραση καταστρέφει τη ζωή μας»), το οποίο όμως, αν και εξαιρετικά καυστικό, δεν προκάλεσε τόσες αντιδράσεις όσες ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό Biologist του Συλλόγου των Βρετανών Βιολόγων. Υπό τον εύγλωττο τίτλο «Οπτικό βουντού: οι βιολογικές επιπτώσεις της τηλεθέασης», ο Σίγκμαν παραθέτει 15 παθολογικές καταστάσεις που συνδέονται με την παρακολούθηση τηλεόρασης κατά την παιδική ηλικία: παχυσαρκία, πρόωρη εφηβεία (ιδίως στα κορίτσια), εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος, προβλήματα καρδιάς, αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής (SDAS), μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχές ύπνου, Αλτσχάιμερ, μυωπία, αργός μεταβολισμός, αυτισμός, διαβήτης τύπου 1, ορμονικές διαταραχές, μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας, αλλαγές στα κύτταρα του δέρματος.
Ο ίδιος παραδέχεται ότι το ενδιαφέρον του δεν είναι ακαδημαϊκό. Αυτό που αρχικά τον θορύβησε ήταν η ηλικίας δυόμισι χρόνων κορούλα του, η οποία μια ωραία πρωία άρχισε να μιλάει σαν μεθυσμένος γέρος και να γελάει βραχνά, καθώς αντέγραφε μηχανικά τη φωνή ενός χαρακτήρα δημοφιλούς καρτούν. Ενώ το άρθρο του στον Biologist στηρίζεται αποκλειστικά στην επιστημονική βιβλιογραφία και ακολουθεί τους αυστηρούς κανόνες τεκμηρίωσης του περιοδικού, στο βιβλίο του ο Σίγκμαν αναφέρει παραδείγματα από την πείρα του ως πατέρα μικρών παιδιών, αλλά και ως περιηγητή, καθώς συχνά ταξιδεύει σε πολλές περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, παρατηρώντας από πρώτο χέρι την επίδραση της τηλεόρασης στην κοινωνία, ιδίως στις χώρες όπου το Μέσο αυτό εισήχθη σχετικά πρόσφατα. Η βασική διαπίστωσή του είναι ότι παντού τείνει να επικρατήσει μια εθισμένη στην τηλεόραση κουλτούρα, όπου το «μένω μέσα» είναι το καινούργιο «βγαίνω έξω». «Η τηλεόραση είναι μια πολιτιστική δύναμη που από ιστορική άποψη είναι συγκρίσιμη μόνο με τη θρησκεία», λέει χαρακτηριστικά. «Η τηλεόραση είναι Το Κατεστημένο. Είναι βασικό στοιχείο της υποδομής μιας κοινωνίας, είναι το κεντρικό νευρικό σύστημα του πολιτισμού μας, γι' αυτό η επίδρασή της υπερβαίνει τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά, συντήρηση και πρόοδο.»
Η τηλεόραση είναι ελκυστική, γλυκιά και εθιστική όπως η σοκολάτα, μας λέει ο Αρικ Σίγκμαν. Επιστήμονες έχουν παρατηρήσει βρέφη μερικών εβδομάδων, ξαπλωμένα ανάσκελα στο πάτωμα, που γυρίζουν το λαιμό τους μέχρι και 180 μοίρες για να δουν την ανοιχτή τηλεόραση. Εδώ και μία 25ετία διεξάγονται έρευνες που δείχνουν ότι τα ίδια τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του Μέσου και όχι το περιεχόμενο του προγράμματος προκαλεί την ανταπόκριση του τηλεθεατή. Ακόμα και η παθητική τηλεθέαση, δηλαδή η παρουσία ενός ανοιχτού δέκτη στο δωμάτιο, μπορεί να προκαλέσει διαταραχές ύπνου σε παιδιά 5-6 ετών. Συμφωνα με τον Δρ. Σιγκμαν, μέχρι την ηλικία των 2 ίσως και των 3 χρόνων, τα παιδιά δεν πρέπει να βλέπουν καθόλου τηλεόραση, ενώ μία επιτρέπεται μια ώρα την ημέρα τηλεθέασης για παιδιά άνω των πέντε. Ποτέ όμως συσκευή τηλεόρασης στο παιδικό δωμάτιο. Οσο για τους ενηλίκους, το όριο μετά το οποίο αυξάνονται οι κίνδυνοι της εμφάνισης παθήσεων βρίσκεται πολύ πιο κάτω από τον βρετανικό μέσο όρο της ημερήσιας τηλεθέασης που ξεπερνά τις τέσσερις ώρες.
Σκοπός του Αρικ Σίγκμαν δεν είναι να μας προκαλέσει πανικό, αλλά να κατανοήσουμε «πως η τηλεόραση υποκαθιστά πολλά ζωτικά, θετικά πράγματα που κάνουν τα άτομα πιο ευτυχισμένα, πιο λεπτά, πιο υγιή, πιο ολοκληρωμένα». Μας υπενθυμίζει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου, τα παιδιά μαθαίνουν τις περισσότερες ιστορίες όχι από τους γονείς, τον παππού και τη γιαγιά, το σχολείο ή την εκκλησία, αλλά από μια ομάδα μακρινών επιχειρήσεων που έχουν κάτι να πουλήσουν. Η τηλεόραση έχει γίνει μόνιμο μέλος της οικογένειας. Αν όμως δεν αναθρέψουμε εμείς οι ίδιοι τα παιδιά μας, προειδοποιεί ο Σίγκμαν, «κάποιος άλλος σε μια γυάλινη οθόνη θα το κάνει. Και αυτός ο άλλος μάλλον δεν θα είναι η Μαίρη Πόπινς»

Τηλεορασόπληκτα (και) τα Ελληνόπουλα Το 1996 -1997, την πρώτη σεζόν για την οποία διαθέτουμε στοιχεία, κάθε Ελληνόπουλο 4-14 ετών έβλεπε 148 λεπτά, περίπου δυόμισι ώρες την ημέρα τηλεόραση. Μέσα σε μία δεκαετία ο μέσος ημερήσιος χρόνος τηλεθέασης αυξήθηκε κατά 17 λεπτά: σύμφωνα με τις μετρήσεις της AGB για τη σεζόν 2005 -2006, κάθε παιδί καθημερινά περνάει 165 λεπτά μπροστά στην τηλεόραση. Για την περυσινή σεζόν, αυτός ο ημερήσιος χρόνος εμφανίζεται ελαφρώς μειωμένος κατά τέσσερα λεπτά (161 λεπτά), όπως μειωμένος κατά ένα (1) λεπτό σε σχέση με το 2005 - 2006 είναι ο χρόνος που αφιερώνει στην τηλεόραση το σύνολο του πληθυσμού (από 249 σε 248 λεπτά). Ωστόσο, οι πολύ μικρές αυξομειώσεις δεν αναιρούν τη γενική τάση, που είναι ανοδική. Οσον αφορά τις προτιμήσεις των παιδιών για τις διάφορες τυπολογίες προγράμματος, τα στοιχεία για το 2005 - 2006 δείχνουν ότι οι μικροί τηλεθεατές βλέπουν παιδικές εκπομπές, αλλά όχι μόνον: οι ελληνικές κωμικές σειρές έρχονται πρώτες στη λίστα των προτιμήσεών τους, υψηλές θέσεις κατέχουν τα τηλεπαιχνίδια, η «ελαφρά ψυχαγωγία» και τα ριάλιτι, ενώ πολλά παιδιά βλέπουν και σαπουνόπερες, ελληνικές και λατινο-αμερικανικές. Το ανησυχητικό δεν είναι μόνον τα καταμετρημένα 165 ή 161 λεπτά, αλλά και το γεγονός ότι πολλά παιδιά «βιδώνονται» μπροστά σε μια γυάλινη οθόνη (της τηλεόρασης ή του υπολογιστή) βλέποντας dvd ή παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια - και ο χρόνος αυτός δεν καταγράφεται, τουλάχιστον με τις μέχρι σήμερα δυνατότητες μέτρησης. Με άλλα λόγια, η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών δεν μετέβαλε τις συνήθειες τηλεθέασης ούτε των παιδιών ούτε των ενηλίκων.

(Πηγή: Ένθετο της Καθημερινής Οκτώβριος 2007, ολόκληρο το άρθρο στο http://www.neotita.gr/Τηλεόραση.doc

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Τα πολύτιμα σκουπίδια του Κου Νο: Εγχειρίδιο για την ανακύκλωση; Ύμνος στην τέχνη; Ή μήπως επαναστατικό μανιφέστο; Όπως και να το δείς…απλά υπέροχο!

Συγγραφέας  : Μπουλώτης Χρήστος
Εικονογράφος  : Παπατσαρούχας Βασίλης
Εκδότης  : Ελληνικά Γράμματα
Έτος έκδοσης  :  2010

Ο κος Νο ( από το ΝΟσταλγία), ζωγράφος στο επάγγελμα και αληθινός καλλιτέχνης στην ψυχή, επιστρέφει μετά από χρόνια περιπλανήσεων στην πόλη με τους δυο λόφους. Μια πόλη που είχε αγαπήσει και ζωγραφίσει κατά το παρελθόν. Τη βρίσκει όμως αλλιώτικη. Δυσκολεύεται και να την εντοπίσει ακόμα, κάτω από τους λόφους σκουπιδιών που την έχουν πνίξει. Η ομορφιά και η χαρά έχουν εγκαταλείψει την πόλη και η Τέχνη θεωρείται απαγορευμένη. Μέσα σε αυτούς τους σωρούς σκουπιδιών, ο κος Νο ακούει το τραγούδι ενός μικρού κοριτσιού, που θρηνεί γιατί έχασε το μοναδικό όμορφο πράγμα που είχε απομείνει στη ζωή της: ένα μικρό ασημένιο κουμπί από τη ζακέτα της γιαγιάς του…Ο Κος Νο θα μάθει από το μικρό κορίτσι τι έχει συμβεί στην άλλοτε όμορφη πόλη και με σύμμαχο τα παιδιά και την Τέχνη, θα ξεκινήσει μια επανάσταση που καταφέρνει να διώξει τον άρχοντα Γκρρ (από το ΓΚΡίζος) και τους ακολούθους του. Το τέλος του βιβλίου…. ονειρικό….

Σπάνια ένα βιβλίο μιλά για τόσα πράγματα με τόσο απλό και υπέροχο τρόπο: μιλά για τον υπερκαταναλωτισμό που έχει μετατρέψει τις σύγχρονες πόλεις σε αβίωτους σκουπιδότοπους. Για τις πόλεις των “ μεγάλων” που ξεχνούν ότι υπάρχουν παιδιά σε αυτές και ότι τα παιδιά χρειάζονται παιχνίδι και χώρο να απλώσουν τα όνειρα τους.  Για τους πολιτικούς άρχοντες που κυβερνούν “αφ’ υψηλού” και τρέμουν την αλλαγή που φέρνει μαζί της η νεότητα. Για τους καλλιτέχνες και τους πνευματικούς ανθρώπους εν γένει που (οφείλουν να) αφουγκράζονται τους καιρούς και τις ανάγκες των ανθρώπων. Την τέχνη που (οφείλει να) θίγει, ενώνει, αφυπνίζει, ονειρεύεται και  χαρίζει όραμα….

Για  τι στ’ αλήθεια να πρωτομιλήσεις σε αυτό το βιβλίο…Για το υπέροχο κείμενο και την εξαιρετική εικονογράφηση…Κάθε εικόνα και ένας ζωγραφικός πίνακας….
Πιστεύω ότι το συναίσθημα της πρώτης ανάγνωσης ενός βιβλίου είναι πάντα και το πιο γνήσιο. Όμως σε αυτό το βιβλίο, κάθε φορά και ανάλογα με τη διάθεση που το διαβάζεις τα συναισθήματα εναλλάσσονται και είναι πάντα εξίσου αληθινά. Ένα βιβλίο που θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί σαν εγχειρίδιο για την ανακύκλωση, σαν ύμνος στην τέχνη και σαν επαναστατικό μανιφέστο!
Πείτε μου τώρα εσείς…δεν είναι μαγικά τα παιδικά βιβλία;

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Οι εκδόσεις Κέδρος, προτείνουν Αγαπημένα Παιδικά Βιβλία!

Μερικές φρέσκιες προτάσεις απο τις εκδόσεις Κέδρος.

Ανθούλα Αθανασιάδου
ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΔΩΡΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Εικονογράφηση: Άρτεμις Μιχαηλίδου
(Παραμύθι από 3 ετών)

Υπήρχε κάποτε μια όμορφη πριγκίπισσα που έψαχνε την αληθινή αγάπη.
Ήξερε πως η αγάπη δεν μετριέται με πράγματα, όσο πολύτιμα και ακριβά κι αν είναι.
Πως όμως θα ξεχώριζε τον κατάλληλο σύζυγο, κάποιον που να μπορεί να δει την αληθινή ομορφιά και να νιώσει την αληθινή αγάπη; Σκέφτηκε… σκέφτηκε.. και στο τέλος το βρήκε!


Άννα Δάλλα
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΚΟΜΗΣ ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ
Εικονογράφηση: Κατερίνα Ράπτη
(Περιπέτεια, από 9 ετών)

Ο κόσμος όπου ζουν οι δράκουλες δεν επικοινωνεί με τους υπόλοιπους κόσμους. Να όμως που τρεις μικροί δράκουλες κατάφεραν να βρεθούν στον κόσμο των ανθρώπων. Μια στιγμή, όμως! Πώς γίνεται όλα μα όλα στον κόσμο των ανθρώπων να μοιάζουν τόσο πολύ με τον δικό τους κόσμο;
Ο Θοδωρής – ο ήρωας της ιστορίας μας – είναι ένας συνηθισμένος εντεκάχρονος. Προτιμά το διάλειμμα από το μάθημα, βρίσκει τα κορίτσια της ηλικίας του χαζά, λατρεύει τα καινούρια μοντέλα της Mercedes και, φυσικά, τις περιπέτειες.  Η διαφορά από τα υπόλοιπα αγόρια της ηλικίας του είναι ότι αυτός δεν είναι άνθρωπος, αλλά ένας μικρός κόμης δράκουλας  που ζει σε έναν ειδικό κόσμο για δράκουλες. Ο Θοδωρής και οι φίλοι του – ο Κωστής και ο Αλέξης, ας μην ξεχνιόμαστε, δράκουλες κι αυτοί – ζουν τη νύχτα  αντί για την ημέρα, πίνουν σοκολατούχο αίμα αντί για γάλα και τρώνε ζουζούνια αντί για δημητριακά στο πρωινό τους. Στην ιστορία μας μπλέκουν σε μια μοναδική περιπέτεια και κάνουν πραγματικότητα το πιο απίθανο και ταυτόχρονα το πιο απαγορευμένο όνειρο κάθε μικρού κόμη δράκουλα: Καταφέρνουν να συναντήσουν ανθρώπους! Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης θα ανακαλύψουν ότι οι άνθρωποι είναι τελικά πολύ διαφορετικοί από αυτό που φαντάζονταν και ενδόμυχα φοβούνταν.
Μια απολαυστική, πρωτότυπη, χιουμοριστική, τρυφερή και συναρπαστική ιστορία για αγόρια και κορίτσια, παιδάκια και δρακουλάκια.

Ασπασία Μαυρομμάτη
Τέοντορ ο ινδοκαρυδούλης
(από 8 ετών)

Σε ένα εξωτικό νησί του Ινδικού Ωκεανού, τη Σρι Λάνκα, μέσα σε μια ζούγκλα, μεγαλώνει μια κοκοφοινικιά με τα ινδοκάρυδά της. Ο Τέο, το πιο μικρό ινδοκάρυδο, είναι πολύ ξεχωριστός. Ευαίσθητος και συνεσταλμένος, ζει στο δικό του, φανταστικό κόσμο και συχνά βλέπει στον ύπνο του μια ύπαρξη που δε μοιάζει με κανένα φυτό ή ζώο της ζούγκλας.
Ποια είναι αυτή η ύπαρξη που του συστήνεται σαν παιδάκι και του μιλάει σε μια άγνωστη γλώσσα; Γιατί επισκέπτεται τον Τέο στα όνειρά του και, περιέργως, έχει το ίδιο όνομα με αυτόν;
Η ζωή του Τέο του ινδοκαρυδούλη αναστατώνεται όταν βλέπει στον ύπνο του ότι το παιδάκι βρίσκεται σε κίνδυνο. Θέλοντας να το βοηθήσει, ο Τέο ζητάει τη βοήθεια της μαμάς του και των δύο φίλων του, ενός παπαγάλου και ενός μανιταριού.
Με ενωμένες τις δυνάμεις τους, τα ζώα και τα φυτά της ζούγκλας θα βοηθήσουν τον Τέο στην πιο συναρπαστική περιπέτεια της ζωής του.


Έρη Ρίτσου
Η ΜΙΚΡΗ ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΤΡΩΓΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΗΣ

Εικονογράφηση: Δημήτρης Κάσδαγλης
(Παραμύθι από 3 ετών)

Ξέρετε εσείς κανένα παιδάκι που να μην τρώει το φαγητό του;
Εγώ ξέρω. Καμηλοπαρδαλάκι όμως ξέρετε;
Ε, λοιπόν, αυτή είναι η Νεφέλη.  Μια μικρούλα καμηλοπάρδαλη που δεν μπορεί να κατεβάσει μπουκιά απ’ τα δροσερά, τρυφερά φυλλαράκια που με τόση φροντίδα εξασφαλίζει η μαμά της.
Πόσο στεναχωριέται αυτή η καημένη μαμά, πόσο ανησυχεί! Αλλά η Νεφέλη το βιολί της. Ώσπου μια μέρα ένας μεγάλος κίνδυνος θα κάνει τη Νεφέλη να καταλάβει πολλά πράγματα και ν’ αλλάξει …βιολί.


Πάνου Χριστοδούλου
Ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΠΙΤΙΚΗ ΜΠΕΣΑΜΕΛ
Εικονογράφηση: Φαίη Ρετηνιώτη
(Περιπέτεια, από 10 ετών)

Η Σπιτική Μπεσαμέλ, το γκουρμέ εστιατόριο της Πασταφλόρινας, κινδυνεύει με λουκέτο! Οι ιδιοκτήτες του, οι ξακουστοί σεφ Μπεσαμέλ, έχουν δηλητηριαστεί, και ο μόνος που μπορεί να αναλάβει τη διεύθυνση του εστιατορίου είναι το νεότερο μέλος της οικογένειας, ο Ζαχαρίας.
Ο Ζαχαρίας όμως, εκτός του ότι δεν έχει ιδέα από μαγειρική, αρνείται να μαγειρέψει τα τρόφιμα της κουζίνας γιατί είναι… φίλοι του!
Πώς όμως θα συνεχίζουν να επισκέπτονται τη Σπιτική Μπεσαμέλ η καχύποπτη δήμαρχος, ο τετράπαχος περιπτεράς και οι υπόλοιποι Πασταφλορίτες; Μήπως η παραξενιά αυτή του Ζαχαρία οδηγήσει σε άδοξο τέλος το εστιατόριο;
Ο αδίστακτος Τσιζμπεργκερίδης έχει λόγο να στρίβει χαιρέκακα το λιγδιασμένο του μουστάκι; Τι γνώμη έχουν για όσα συμβαίνουν τα οξύθυμα αυγά, τα ερωτοχτυπημένα μακαρόνια με τον ζουμερό κιμά και τα υπόλοιπα τρόφιμα της κουζίνας;
Τελικώς υπάρχει συνταγή σωτηρίας για τη Σπιτική Μπεσαμέλ; Μπορεί να σωθεί ένα εστιατόριο με συνταγές που ως κύρια συστατικά έχουν την καλοσύνη, τη φιλία και τη συγχώρεση;
Μια συναρπαστική, ξεκαρδιστική περιπέτεια με απρόβλεπτους πρωταγωνιστές.




Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Πασχαλινών βιβλίων συνέχεια...

Το πασχαλινό αυγό
Συγγραφέας: Brett Jan
Μετάφραση: Χριστοπούλου Ειρήνη
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Ηλικίες: Από 3 Μέχρι 6
Ένας μικρός λαγός ονειρεύεται να διακοσμήσει το καλύτερο πασχαλινό αυγό, για να γίνει βοηθός του Λαγού του Πάσχα. Όταν όμως βρίσκει ένα αυγό που έχει πέσει από τη φωλιά του, το λυπάται, ξεχνάει το όνειρό του και προσπαθεί να το κρατήσει ζεστό, μέχρι να εκκολαφθεί το πουλάκι...



Μια πασχαλινή ιστορία
Συγγραφέας: Wildsmith Brian
Μετάφραση: Σκαρβέλη Γιάννα
Εικονογράφηση: Wildsmith Brian
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο
Kάποτε, πριν από πολλά χρόνια, έφεραν στον Ιησού ένα γαϊδουράκι...
Η θαυμαστή ιστορία των Παθών του Ιησού και της Ανάστασης, όπως την είδε το γαϊδουράκι που Τον κουβάλησε στη ράχη του ως τα Ιεροσόλυμα. Παρακολουθεί τον Μυστικό Δείπνο, βλέπει τον Ιησού να οδηγείται στον Πιλάτο, είναι εκεί όταν ο Ιησούς σταυρώνεται και συμμετέχει στη χαρά που φέρνει η Ανάστασή του.
Κάθε Πάσχα, που ξαναθυμόμαστε αυτά τα γεγονότα, η μαγευτική νέα εκδοχή του Brian Wildsmith είναι ο ιδανικός τρόπος για να διηγηθούμε στα παιδιά τι έγινε από την Κυριακή των Βαϊων ως την Ανάληψη του Ιησού.


Οι ωραιότερες πασχαλινές κατασκευές από χαρτί
Συγγραφέας: Bock Erika
Μετάφραση: Βρυζάκη Χριστίνα
Εκδόσεις: Ντουντούμη
Οι ωραιότερες πασχαλινές κατασκευές για να διακοσμήσετε το νηπιαγωγείο, το δημοτικό σχολείο και το σπίτι. Σύγχρονες και πρωτότυπες κατασκευές, με φυσικά και ανακυκλώσιμα υλικά, που απευθύνονται σε όλα τα παιδιά. Όλες οι κατασκευές που θα βρείτε σε αυτό το βιβλίο επιτρέπουν στα παιδιά να δημιουργήσουν πρωτότυπες κατασκευές μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι και τη χρήση καθημερινών υλικών. Αυγοθήκες, καλαθάκια, επιτραπέζια φωτιστικά, πασχαλίτσες, κότες και κοτοπουλάκια, προβατάκια, αλαγοί, πρωτότυπα δώρα, πολύχρωμα διακοσμητικά και πολλές ακόμα ιδέες θα τα ενθουσιάσουν και θα στολίσουν τη σχολική τάξη, το παιδικό δωμάτιο ή το σπίτι. Ένα υπέροχο βιβλίο για τις πιο γιορτινές ημέρες της χρονιάς!
Οι σαφείς οδηγίες και τα πατρόν που περιέχονται τυπωμένα στο βιβλίο συμβάλλουν στην ευκολότερη ολοκλήρωση κάθε δημιουργίας. Το βιβλίο αποτελεί απαραίτητο βοήθημα για κάθε παιδαγωγό της προσχολικής ηλικίας, του νηπιαγωγείου και του δημοτικού σχολείου, αλλά και για κάθε ενήλικα που επιθυμεί να αξιοποιήσει δημιουργικά τις ελεύθερες ώρες με τα παιδιά του.


Πασχαλινά διηγήματα

Συγγραφείς: Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος, Καρκαβίτσας, Ανδρέας, Παπαντωνίου, Ζαχαρίας Λ., Μωραϊτίδης, Αλέξανδρος
Το βαθύτερο θεμέλιο της ελπίδας και της χαράς που χαρακτηρίζει την Ορθοδοξία και διαπερνά όλη της τη λατρεία είναι η ανάσταση. Το Πάσχα, το κέντρο της ορθόδοξης λατρείας, είναι μια έκρηξη χαράς, της ίδιας χαράς που ένιωσαν οι μαθητές όταν είδαν τον αναστημένο Σωτήρα. Είναι η έκρηξη της κοσμικής χαράς για το θρίαμβο της ζωής μετά την αφόρητη θλίψη για το θάνατο... Αυτή, την βιωμένη χαρά της Αναστάσεως, αντικατοπτρίζουν ποικιλοτρόπως τα "Πασχαλινά διηγήματα" που συγκεντρώθηκαν στον ανά χείρας τόμο. Τα διηγήματα αυτά, αν και επέλεξε ασφαλώς με εικαστικά κριτήρια ο Γ. Κόρδης, ωστόσο είναι -εξ απόψεως λογοτεχνικών αρετών- κορυφαία πασχαλινά διηγήματα της νεοελληνικής γραμματείας.


Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Οι εκδόσεις Λιβάνη, προτείνουν Αγαπημένα Παιδικά βιβλία!

Παλιά Επαγγέλματα, Ζωντανέψτεεε...!
της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΜΑΝΑΝΕΔΑΚΗ
εικονογράφηση: ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΡΟΥΣΣΟΥ

Ο Άγγελος και η Μυρσίνη ζουν μια τρομερή περιπέτεια στη σοφίτα του σπιτιού της γιαγιάς και του παππού.
Ανακαλύπτουν μέσα σε ένα παλιό σεντούκι ένα βιβλίο που το καμπανάκι-σελιδοδείκτης του με ένα ντιννν γίνεται πόρτα στρογγυλή και
τους οδηγεί στο Χωριό των Παλιών Επαγγελμάτων.
Τι θα συμβεί, άραγε, εκεί; Ο καρβουνιάρης, η μοδίστρα, ο τσαγκάρης,
η κορδελιάστρα, ο λατερνατζής, ο παγοπώλης, ο παγωτατζής κι άλλοι πολλοί επαγγελματίες που έχουν χαθεί αλλά δεν έχουν ξεχαστεί
ζωντανεύουν και διηγούνται τις ιστορίες τους! Τι περιμένετε λοιπόν;
Ελάτε στην παρέα, να μάθουμε για το χτες, να ονειρευτούμε για το σήμερα,
να σχεδιάσουμε το αύριο με υπέροχα χρώματα. Μαζί οι πιο χαρούμενες δραστηριότητες και... ζωντανέψτεεεεε τη φαντασία σας!


ΕΝΑΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ
Κείμενα - Εικονογράφηση:  της ΛΙΑΝΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗ

Ο Κανέλος είναι ένας σκύλος μεγαλωμένος για να φυλάει τα κτήματα του κυρ Σπύρου. Όλα τα ζώα στο αγρόκτημα ήταν φίλοι του.
Η αδυναμία του όμως ήταν η Φωτεινή, η κόρη του κυρ Σπύρου, την οποία είχε ορκιστεί να προστατεύει. Όταν η φωτιά απλώθηκε παντού, εκείνος σαν τον ήρωα του παραμυθιού έσωσε την πριγκιποπούλα του.
Το βιβλίο έχει αποσπάσει ΕΠΑΙΝΟ ΚΥΚΛΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2009 ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ «ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΜΑΞΙΜΟΥ»



Το γιγαντοδαχτυλάκι του Λέανδρου
της ΒΟΥΛΑΣ ΜΑΣΤΟΡΗ
εικονογράφηση: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ

Ο Λέανδρος ήταν πολύ, μα πολύ φρόνιμος.
Φρόνιμος σαν μεγάλος.
Δεν τσίριζε, δεν γκρίνιαζε, δεν πείσμωνε...
Ούτε έκανε αταξίες ή σκανταλιές.
Ήταν “παράδειγμα φρονιμάδας”!
Μέχρι που το μικρό δαχτυλάκι του έπαθε... γιγαντίωση!
Ο Λέανδρος δεν έδωσε σημασία στο δαχτυλάκι του γίγαντα,
μέχρι που άρχισε να του κάνει σκανταλιές!
Θα έχανε, λοιπόν, το καλό του όνομα
από ένα... άτακτο γιγαντοδαχτυλάκι; ...

 
ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΦΙΛΟΣ
Όλα ξεκίνησαν μ’ ένα κίτρινο ποδήλατο
της ΑΝΝΗ ΘΕΟΧΑΡΗ
Εικονογράφηση: Βίλλυ Καραμπατζιά

Μια ιστορία για τη σπουδαιότητα της φιλίας
και τη διαφορετικότητα
Η μικρή Σοφία είναι πολύ χαρούμενη με το καινούριο της κίτρινο ποδήλατο και δε χορταίνει να κάνει πετάλι σε όλο το πάρκο.
Τι γίνεται όμως όταν ο Πέτρος, ο στρουμπουλός συμμαθητής της, ζητάει να τον πάει μια βόλτα; Μια ξεχωριστή φιλία ξεκινάει!
Θα θυσιάσει ο Πέτρος τις λιχουδιές του για να μπει στην ομάδα βόλεϊ;
Και τι θα κάνει η Σοφία για να τον βοηθήσει;

Η ΕΛΙΤΣΑ
της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΤΟΛΚΑ
Εικονογράφηση:  ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΡΟΥΣΣΟΥ

Ελιά, ένα δώρο της φύσης.
Για τους λαούς της Μεσογείου η ελιά αποτελεί σύμβολο ειρήνης, ευημερίας και γονιμότητας. Τα κλαδιά της στεφάνωναν τους νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων, το πολύτιμο λάδι της φρόντιζε για την υγεία και την ομορφιά θεών κι ανθρώπων.
Μια παρέα από παιδιά ανακαλύπτουν τη σημασία που έχει η ελιά στην καθημερινότητά τους, αστειεύονται, μεταμφιέζονται και… μαγειρεύουν!

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Πασχαλινά βιβλία από τις εκδόσεις Πατάκη

Που πήγε το Πάσχα;

Συγγραφέας: Ηλιόπουλος Βαγγέλης
Εικονογράφος: Fedele Chiara
Εκδόσεις: Πατάκη


O Βαγγέλης Ηλιόπουλος, γράφει ένα πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο για το Πάσχα.
Η Νάνια, η μικρή γατούλα και πρωταγωνίστρια του βιβλίου, ψάχνει εναγωνίως να ανακαλύψει που πήγε το Πάσχα. Γιατί, για να μπορεί να έρθει, μάλλον από κάπου ξεκινά και κάπου θα θέλει να φτάσει. Έτσι, παρέα με μερικά καλά φιλαράκια, ξεκινά μια περιπλάνηση – αναζήτηση για το που μπορεί να κρύβεται το Πάσχα.
Θα το ψάξει σε φάρμες και  αγρούς, στη μεγάλη πόλη και τις αγορές της, σε καταστήματα με λαμπάδες και παιχνίδια. Θα το ψάξει περπατώντας σε πολύβουους δρόμους, ανάμεσα σε ανθρώπους που ψωνίζουν ασταμάτητα, θα το ψάξει ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο στους συνωστισμένους δρόμους, θα ρωτήσει μεγάλους και μικρούς και τελικά θα το βρεί, -κοίτα σύμπτωση- σε μια μικρή σπηλιά, σαν αυτή της Βηθλεέμ, γεμάτη με την αγάπη των φίλων της και την άγια ζεστασιά που σκορπίζει στην ήρεμη νύχτα  το Φως από τις πασχαλινές λαμπάδες.  
Γιατί το Πάσχα, όπως και τα Χριστούγεννα άλλωστε, δεν βρίσκεται στα πλούσια δώρα αλλά στις πλούσιες καρδιές, δεν ξοδεύεται σαν χρήμα αλλά μοιράζεται σαν αγάπη…


Η μαρουδίτσα που έφερε την πασχαλιά   
Συγγραφέας: Δικαίου Ελένη
Εικονογράφος: Καραστεργίου Απόστολος
Μια μικρή μαρουδίτσα γεννιέται στον ολάνθιστο κήπο ενός σπιτιού. Έχει γυαλιστερό κόκκινο φόρεμα με μαύρες βουλίτσες και μπορεί να σκαρφαλώνει στο κοτσάνι μιας μαργαρίτας και να πετάει από λουλούδι σε λουλούδι με τα φτεράκια της. Όμως δεν ξέρει ποια δουλειά ήρθε να κάνει πάνω στη γη. Μέχρι που ακούει ένα παιδικό τραγουδάκι.
Το πρώτο μου πασχαλινό βιβλίο Για παιδιά προσχολικής ηλικίας  
Συγγραφέας: Κανελλόπουλος Γρηγόρης, Ελένη Έλενα
Εικονογράφος: Κουτσογιαννόπουλος Δαυίδ Δημήτρης
"Το πρώτο μου πασχαλινό βιβλίο" είναι ένα βιβλίο γεμάτο πρωτότυπες πασχαλινές ασκήσεις, Απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, γονείς και εκπαιδευτικούς . Στόχος του είναι να βοηθήσει τα παιδιά να εξασκήσουν δεξιότητες ανάγνωσης, γραφής και μαθηματικών μέσα από ευχάριστο, δημιουργικό και βιωματικό τρόπο και να αξιοποιήσουν χαρούμενα και δημιουργικά το χρόνο τους.
Μέσα από τις σελίδες του, τα παιδιά μαθαίνουν τα ήθη και τα έθιμα της μεγάλης αυτής γιορτής της χριστιανοσύνης και έτσι έρχονται σε επαφή με την πλούσια ελληνική παράδοση. Συγκεκριμένα, φτιάχνουν το χαρταετό, γνωρίζουν την κυρά-Σαρακοστή, πλάθουν και ζωγραφίζουν λαζαράκια, ανακαλύπτουν τα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδας, στολίζουν και ζωγραφίζουν πασχαλινά αυγά και παίζουν πασχαλινά παιχνίδια


Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Πασχαλινών βιβλίων συνέχεια...

Σήμερα θα σας μιλήσω για δυο Πασχαλινά βιβλία που μου αρέσουν πολύ και που τα παιδιά μου τρελαίνονται να διαβάζουμε!

Άμα βάψεις το λαγό, κόκκινο σαν το αυγό.
Συγγραφέας: Γιολάντα Τσιαμπόκαλου (Sadahzinia)
Εικονογράφηση: Δημοσθένης Οικονομίδης, Ευαγγελία Ακρίβου
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2005
Ηλικία: 4+

Τι κοινό έχουν μια κομμώτρια, ένας ανθοπώλης, ένας φύλακας κι ένας χασάπης;  Γιατί όλοι τρέχουν πίσω από ένα άσπρο λαγό? Και τι στο καλό κάνει ένα λαγό που λατρεύει την σοκολάτα και την άσπρη γούνα του να θέλει να (ξανα)γίνει κόκκινος;
Μια διασκεδαστική ιστορία, για ένα πολύ γλυκό λαγό, που κάνει τη μία γκάφα μετά την άλλη! Ένα βιβλίο με απλό κείμενο και όμορφη εικονογράφηση, που σίγουρα θα διασκεδάσει τα μικρά παιδιά. 


Σιγά τ’ αβγά…κι είναι και κόκκινα.
Εκδόσεις Otherwise
Συγγραφέας: Τασσοπούλου Κωνσταντίνα
Εικονογράφος: Νίκος Βασιλειάδης
Έτος έκδοσης 2010

Εσείς ξέρετε από πού κρατάει η παράδοση να στολίζουμε τα Πασχαλινά τσουρέκια με ένα κόκκινο αυγό; Από την Κυρα-Λούλη και τα δύο Πασχαλινά της "ατυχήματα": ένα αυγό που έμεινε άσπρο από τη μια του μεριά και ένα στραβοζυμωμένο τσουρέκι.
Ένα αυγό λοιπόν, που -λόγω ελαττώματος- ούτε τσουγκρίστηκε, ούτε φαγώθηκε, ξεχάστηκε στη κουζίνα της Κυρα-Λούλης για ένα ολόκληρο χρόνο. Ένα αυγό που μέσα στο χρόνο που πέρασε, έζησε μοναδικές περιπέτειες, εξερευνώντας το μπάνιο, το διάδρομο, το δωμάτιο, την αποθήκη και τον κήπο του σπιτιού της Κυρά-Λούλης. 
Μια όμορφη πασχαλινή ιστορία που διδάσκει μικρούς και μεγάλους, ότι “το να είσαι διαφορετικός δεν είναι ελάττωμα, ότι αυτό που ίσως θεωρείς πρόβλημα μπορεί τελικά να σε κάνει ευτυχισμένο και πως άμα βάφεις, ζυμώνεις, ή κάνεις ή φτιάχνεις οτιδήποτε, μπορεί τα πράγματα να μην πάνε όπως τα υπολόγισες”.  Τι πειράζει; Αφού τελικά μπορεί να βρεις τη θέση σου μέσα σε ένα μοσχομυριστό Πασχαλινό τσουρέκι …
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε με τη συμβολή των μαθητών του 4ου δημοτικού Σχολείου Αγίου Δημητρίου, με πολύ κέφι, φαντασία και αγάπη!


Η συγγραφέας και εκπαιδευτικός Ιωάννα Κυρίτση - Τζιώτη, προτείνει Αγαπημένα Παιδικά βιβλία!

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Αθήνας, την Κυψέλη. Οι ρίζες μου είναι από τη Νάξο. Σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Παιδαγωγικά στη Σχολή Νηπιαγωγών Αθήνας και μετεκπαιδεύτηκα στο διετές τμήμα μετεκπαίδευσης Προσχολικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχω πτυχίο Γαλλικών από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και πτυχίο χρήσης Υπολογιστών. Για είκοσι πέντε χρόνια, εργαζόμουν σαν νηπιαγωγός στη Δημόσια Εκπαίδευση και τέσσερα χρόνια σαν μέλος της παιδαγωγικής ομάδας του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Σπετσών, στο οποίο για ένα χρόνο ήμουν υπεύθυνη.
Από το 2000 που ασχολούμαι με την παιδική λογοτεχνία, έχουν κυκλοφορήσει 23 βιβλία μου για παιδιά 5 έως 12 ετών, εφήβους, νέους και αναγνώστες κάθε ηλικίας. Τα περισσότερα βιβλία μου έχουν επανεκδοθεί πολλές φορές και όλα έχουν τύχει ιδιαίτερα καλών κριτικών στις εφημερίδες και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ένα από τα Χριστουγεννιάτικα βιβλία μου, « Η Μπουγάδα του Αϊ Βασίλη» των εκδόσεων Παπαδόπουλος, έχει μεταφραστεί στα κορεάτικα και διδάσκεται στο δεύτερο τεύχος της Γλώσσας της Δης Δημοτικού. Το βιβλίο μου «Η φώκια που τραγουδούσε» εκδ. Ελλ.Γράμματα υπάρχει στα προτεινόμενα της Γλώσσας της Εης τάξης Δημοτικού. Τα περισσότερα βιβλία μου κυκλοφορούν και σε ηλεκτρονική μορφή. Συνεργάζομαι με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, στο πρόγραμμα προώθησης της φιλαναγνωσίας στα σχολεία .
Έχω τιμηθεί με μετάλλιο από την UNESCO, μέσω του Δήμου Ν. Πειραιά - Νήσων και από τον Δήμο Σπετσών για την προσφορά μου σαν συγγραφέας και εκπαιδευτικός.
Ιστοσελίδα: https://sites.google.com/site/ikyritsitzioti/
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

1.Γκασμέντ , ο φυγάς με τη φλογέρα, συγγραφέας Κατερίνα Μουρίκη, εκδόσεις Παπαδόπουλος. Μια ιστορία τρυφερή και ανθρώπινη που προσεγγίζει το πρόβλημα του ρατσισμού. Ο ήρωας της, παλεύει για μια καλύτερη ζωή στη νέα του πατρίδα.


2.Μυστική αποστολή, συγγραφέας Μαρία Δασκαλάκη, εκδόσεις Μίνωας. Περιπέτεια που σε ταξιδεύει στο καλοκαίρι και σε κρατάει σε αγωνία μέχρι το τέλος.


3.Ο Νταής του σχολικού, συγγραφέας Μαρία Ρουσάκη, εκδόσεις Ψυχογιός.
Ένα διασκεδαστικό βιβλίο που βάζει στη θέση τους νταήδες που καταπιέζουν τη ζωή των μικρών.


4.Η Μελίνα ντεντέκτιβ, συγγραφέας Ιωάννα Μπαβέτα, εκδόσεις Μεταίχμιο. Μέσα από τις περιπέτειες της Μελίνας, τα προτρέπονται να σέβονται τους άλλους και τα δικαιώματα τους.


5.Η Στρογγυλοσκουφίτσα, συγγραφέας Geoffroy de Pennart, εκδόσεις
Παπαδόπουλος. Η Στρογγυλοσκουφίτσα, δυναμική μέχρι εκεί που δεν παίρνει, αναλαμβάνει δράση και κάνει τον λύκο στην κυριολεξία με τα κρεμμυδάκια.

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Οι εκδόσεις Τετράγωνο, προτείνουν βιβλία για το Πάσχα!

 ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΗ
Το «Πάσχα του Πασχάλη» είναι μια όμορφη ιστορία που με φόντο τη γιορτή του Πάσχα, μας μιλά για τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένα παιδί μπροστά στην αλλαγή.  Ένα βιβλίο που μας δίνει την ευκαιρία να δείξουμε στα παιδιά, ότι τίποτα δεν χάνεται, όταν το φυλάμε στην καρδιά μας και τίποτα δεν μένει ξένο για πολύ, αν σκύψουμε πάνω του με χαμόγελο και ειλικρίνεια. Ένα πραγματικά όμορφο βιβλίο!

Της Μαρίας Ανδρικοπούλου
Εικονογράφηση: Δήμητρα Αδαμοπούλου

Για παιδιά μέχρι 7 χρόνων

Φέτος την άνοιξη ο μικρός τρισχαριτωμένος λαγουδάκος, ο Πασχάλης, έχει χάσει τελείως το κέφι του. Αιτία της κακοκεφιάς του η μετακόμιση που αναγκάζονται να κάνουν –λόγω της δουλειάς του πατέρα του − από το αγρόκτημα όπου γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη κάμποσα χιλιόμετρα μακριά. Από κει δηλαδή που έτρεχε ανέμελος στα λιβάδια, τώρα θα πρέπει να κλειστεί σε κάποιο διαμέρισμα στην πόλη;
-        Δυστυχώς ναι!
Ο Πασχάλης δυσκολεύεται πολύ να συνηθίσει την καινούργια του γειτονιά, ώσπου, αναπάντεχα, όλα αλλάζουν σαν από θαύμα.
-        Ααααα!!!!

  • Πώς καταφέρνει τελικά ο Πασχάλης να προσαρμοστεί στην καινούργια του ζωή;
  • Ποιους θα γνωρίσει στην πρώτη του περιπλάνηση στη νέα του γειτονιά;
  • Θα αποκτήσει καινούργιους φίλους ή δε θα τον κάνει κανείς παρέα;

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Μια ιστορία αγάπης από αυτές που διαβάζουμε σε ρομαντικά μυθιστορήματα ή βλέπουμε στο σινεμά, με σκηνικό τη βιτρίνα ενός ζαχαροπλαστείου τις ημέρες του Πάσχα και πρωταγωνιστές ένα  Λαγό και ένα Αυγουλάκι. Μια ιστορία που αποδεικνύει για μια ακόμα φορά, πώς όταν επιθυμείς κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις!

Της Μαρίας Ανδρικοπούλου
Εικονογράφηση: Δήμητρα Αδαμοπούλου
Για παιδιά μέχρι 7 ετών

• Τι ετοιμάζει κάθε Πάσχα ο κύριος Ζαχαρίας, ο ζαχαροπλάστης, για να ευχαριστήσει τους μικρούς του φίλους;
• Φέτος θα ετοιμάσει τα ίδια ή μήπως έχει σκεφτεί κάτι ιδιαίτερο;
• Κι εκείνος ο λαγός που είναι φτιαγμένος από σοκολάτα γάλακτος γιατί είναι τόσο θλιμμένος άραγε;
• Τι συμβαίνει τα βράδια στη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου «Η γλυκιά ζωή»;
• Τι μπορεί να ξέρουν για την αγάπη ο σοκολατένιος λαγός κι ένα, επίσης σοκολατένιο, αυγό;
• Έχει απομείνει τελικά μια μικρή ελπίδα όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί;
Η  «Πασχαλινή ιστορία αγάπης» είναι ένα τρυφερό παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Η συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή, προτείνει Αγαπημένα Παδικά Βιβλία!

Η Ράνια Μπουμπουρή γεννήθηκε στο Καρπενήσι το 1974. Στις πανελλήνιες εξετάσεις πέρασε πρώτη στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αρίστευσε στα μαθήματα λόγου και φιλοσοφίας, με καθηγητές τους Δ.Ν. Μαρωνίτη και Γ. Βώκο αντίστοιχα. Σύντομα μετά την αποφοίτησή της στράφηκε επαγγελματικά στο χώρο του βιβλίου: είναι επιμελήτρια εκδόσεων και μεταφράστρια. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν τα βιβλία της: ΠΟΥΘΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ, ΤΟ ΣΚΙΟΥΡΑΚΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΦΑΕΙ, ΠΙΠΙΛΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ και Η ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΛΑΜΠΑΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ενώ ετοιμάζονται τα βιβλία: ΣΤΟ ΓΙΟΓΙΟ ΜΕ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ και ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ, ΜΑΜΑ. Από τις Εκδόσεις Βιβλιόφωνο ετοιμάζονται τα βιβλία της: ΤΟ ΑΕΤΟΠΟΥΛΟ ΠΟΥ ΝΤΡΕΠΟΤΑΝ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΓΥΑΛΙΑ και ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ, ΤΡΕΛΗ ΑΛΦΑΒΗΤΑ.

Πέντε βιβλία που αγαπά πολύ και τα προτείνει με όλη της την καρδιά είναι:

1. Τα τρία μικρά λυκάκια / Ευγένιος Τριβιζάς · εικονογράφηση Έλεν Οξένμπερυ. - Αθήνα : Μίνωας, 1993.
Ένας μεγάλος παραμυθάς επεμβαίνει με χαρακτηριστική άνεση σ’ ένα κλασικό παραμύθι με αποτέλεσμα, όπως νομίζω ότι ο χρόνος θ’ αποδείξει, να δημιουργήσει ένα καινούργιο κλασικό παραμύθι! Είναι μια ιστορία γλυκιά χωρίς να είναι καθόλου γλυκερή, χαριτωμένη χωρίς να καταφεύγει σε χαριτωμενιές, έξυπνη και διόλου εξυπνακίστικη. Μ’ ένα μήνυμα σαφές και ξεκάθαρο, χωρίς να είναι κραυγαλέο: η ομορφιά θα νικήσει!



2.Το αρκουδάκι του χιονιού / Πιρς Χάρπερ · μετάφραση Ράνια Μπουμπουρή · εικονογράφηση Πιρς Χάρπερ. - Αθήνα : Ψυχογιός, 2004.
Ένα τρυφερό βιβλίο με πανέμορφη εικονογράφηση. Τα γαλάζια χρώματα του νερού, του ουρανού και των πάγων ταξιδεύουν τον αναγνώστη στον Βόρειο Πόλο την εποχή που ξυπνούν οι πολικές αρκούδες. Το αρκουδάκι βγαίνει από τη σπηλιά και, λαχταρώντας ν’ ανακαλύψει τον κόσμο, δεν ακούει τη συμβουλή της μαμάς του και χάνεται! Η βελούδινη υφή των ζώων σε κάθε σελίδα ξετρελαίνει τα παιδιά, που αγγίζοντας τις εικόνες νιώθουν σαν να χαϊδεύουν στ’ αλήθεια το αρκουδάκι, τη μαμά του, τη φώκια, τον τάρανδο, τους σκύλους. 



3.Μαμά μ' αγαπάς; / Barbara M. Joosse · μετάφραση Μαρία Αγγελίδου · εικονογράφηση Barbara Lavallee. - 1η έκδ. - Αθήνα : Παπαδόπουλος, 2006.
Η καθημερινότητα μπορεί να είναι διαφορετική σε κάθε οικογένεια, σε κάθε τόπο, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αλλά η μητρική αγάπη είναι κάτι παγκόσμιο. Όπως και η ανάγκη του παιδιού για επιβεβαίωση, και η ανησυχία του μήπως μια μικρή σκανταλιά μπορεί να σβήσει την αγάπη της μαμάς του. Το σκηνικό του ξεχωριστού αυτού βιβλίου αποτελεί η Αλάσκα και δίνονται πολλά κι ενδιαφέροντα στοιχεία για τον πολιτισμό των Εσκιμώων.



4. Το μολυβένιο φυλαχτό : Μυθιστόρημα / Avi · μετάφραση Ράνια Μπουμπουρή. - Αθήνα : Modern Times, 2005.
Αγγλία, 14ος αιώνας. Ο 13χρονος Κρίσπιν ζει σ’ ένα φτωχικό χωριό μαζί με τη μητέρα του. Δεν του ανήκει τίποτα, ούτε καν το όνομά του. Η γκρίζα του ζωή γίνεται μαύρη όταν χάνει τη μητέρα του, αλλά ακολουθεί και δεύτερο πλήγμα: τον κατηγορούν άδικα για μια κλοπή και τον επικηρύσσουν. Ένα αγόρι που δεν ξέρει να διαβάζει, να γράφει, να συναναστρέφεται κόσμο, ένα αγόρι που έχει ζήσει όλη του τη ζωή δουλεύοντας στα χωράφια καταλήγει να κρύβεται σαν αγρίμι στο δάσος, κυνηγημένο από όλους τους στρατιώτες του βασιλείου. Κι εκεί γνωρίζει τον άνθρωπο που θα του σώσει τη ζωή και θα του μάθει μια λέξη σπάνια για το Μεσαίωνα, και για κάθε μεσαίωνα: ελευθερία.



5. Ταινίες οικογενειακής τρέλας / Ντομένικα Λουτσάνι · μετάφραση Άμπυ Ραΐκου · εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ψυχογιός, 2001
Η Σάρα και η Μαρίνα λατρεύουν τον κινηματογράφο και αποφασίζουν να γυρίσουν μια ταινία. Σενάριο, όμως; Τι καλύτερο από την τρελοοικογένεια της Σάρας! Όλοι τους ένας κι ένας! Ο μπαμπάς, που ζει και αναπνέει για το γάτο του. Η ψηλομύτα μαμά, που μεγαλοπιάνεται. Ο αδελφός, που έχει μανία με τη χέβι μέταλ και ζει στα σύννεφα. Η αδελφή της η καλλιτέχνιδα και ο μικρός αδελφός, που έχει κόλλημα με τη θρησκεία. Όλοι αυτοί, ο καθένας με τη βίδα του, μπλέκονται σε ξεκαρδιστικές περιπέτειες. Οι δυο νεαρές βάζουν κι αυτές το χεράκι τους και τα κάνουν όλα άνω-κάτω. Αποτέλεσμα; Μια ξεκαρδιστική ταινία. Απολαύστε την!