Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Σκέψεις μιας μαμάς για το μέλλον του παιδικού βιβλίου...

Όλο και πιο συχνά τελευταία, βλέπω μικρά παιδιά να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς αναγνώστες για να διαβάσουν βιβλία. Θα μου πείτε βέβαια, το παρήγορο είναι ότι διαβάζουν. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα φαινόμενο που εγώ προσωπικά το παρακολουθώ με λύπη. Είμαστε άραγε κοντά στην εποχή που το παιδικό βιβλίο, όπως το γνωρίσαμε, θα αντικατασταθεί από μια  ηλεκτρονική ταμπλέτα, και πώς αυτό επηρεάζει την αναγνωστική εμπειρία ενός παιδιού, που μόλις αρχίζει να γνωρίζει  τα βιβλία, τη γλώσσα και τον κόσμο γύρω του;

Κατανοώ ότι οι εκδότες, δεν μπορούν παρά να ακολουθήσουν την τάση της εποχής, που θέλει τα πάντα πιο έντονα, πιο γρήγορα, πιο διαδραστικά. Έτσι με τις απίστευτες εφαρμογές για παιδικά βιβλία που ήδη κυκλοφορούν, τα παιδικά βιβλία μετατρέπονται σε ένα είδος video game,που σίγουρα είναι πιο συναρπαστικό για τα παιδιά, δεν ξέρω όμως αν καταφέρνει να ανταποκρίνεται στον πρωταρχικό ρόλο του βιβλίου, που είναι η καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας, της φαντασίας, της αισθητικής.
Και αν ίσως σήμερα, η εξάρτηση των παιδιών σχολικής ηλικίας από οθόνες κάθε είδους, κάνει την αποχή από τέτοιες συσκευές και εφαρμογές αναπόφευκτη, το να εισάγουμε παιδιά προσχολικής ηλικίας σε μια τέτοια αναγνωστική κουλτούρα, είναι κάτι που εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους γονείς. 

Και συγχωρήστε με, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το παιδί νιώθει την ίδια ζεστασιά και οικειότητα με ένα tablet pc, όπως με ένα «κανονικό» βιβλίο. Η φωνή της μαμάς και του μπαμπά, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με την αφήγηση που προέρχεται από ένα pc και ας αφηγείται την ιστορία ο πιο ταλαντούχος παραμυθάς του κόσμου. Για τα παιδιά αυτής της ηλικίας, η αγκαλιά, η φωνή, οι εκφράσεις αυτού που διαβάζει, η αφή του βιβλίου, το είδος των υλικών που έχουν χρησιμοποιηθεί, όλα είναι μέρος της αναγνωστικής του εμπειρίας. Να το επεξεργαστεί το βιβλίο του, να το αγγίξει, να το αισθανθεί, να το δαγκώσει αν θέλει!
Με ένα μεγάλο χαμόγελο κοιτώ κάθε φορά τα πρώτα βιβλιαράκια των παιδιών μου, που έχουν πάνω τα σημάδια τους: τσαλακωμένα, με λεκέδες από φρουτόκρεμα και δαγκωμένες σελίδες! Τα έχω φυλαγμένα με πολλή αγάπη αυτά τα βιβλία. Είναι ζωντανά! Κουβαλούν αναμνήσεις από όμορφες στιγμές.
Τα παιδιά πρέπει να χαίρονται τα βιβλία τους. Ιδίως τα πρώτα. Είναι η πιο καθοριστική φάση για το είδος της σχέσης που θα αναπτύξουν μαζί τους. Πάντα από βρέφη, τους άφηνα στην κούνια τους ένα μικρό, πάνινο στην αρχή και αργότερα από σκληρό χαρτόνι βιβλιαράκι. Και σιγά-σιγά καθώς οι μήνες περνούσαν, το βιβλίο έγινε αναπόσπαστο μέρος της ρουτίνας του ύπνου μας. Η κόρη μου δεν θέλησε ποτέ να κοιμηθεί με κάποιο κουκλάκι. Μικρότερη έπαιρνε αγκαλιά το βιβλίο της και κοιμόταν. Τώρα, αραδιάζει στο κρεβάτι της κάμποσα, και αφού διαβάσουμε κάποια μαζί, τα τακτοποιεί δίπλα της και κοιμάται. Είναι υπέροχο να πηγαίνεις να τα ξυπνήσεις το πρωί και να τα βλέπεις ήδη ξύπνια στο κρεβάτι τους, να ξεφυλλίζουν ήσυχα τις σελίδες βιβλίων που έχουμε διαβάσει εκατοντάδες φορές…

 Ε, λοιπόν αυτή τη σχέση δεν νομίζω ότι ένα παιδί μπορεί να την αναπτύξει με κανένα ηλεκτρονικό μέσο. Όσο προχωρημένο, και διασκεδαστικό και αν είναι. Εξάλλου, δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο, πως ενώ για κάθε άλλους είδους παιχνίδι τα παιδιά χάνουν συντομότατα το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό τους, στα βιβλία  μπορούν να επιστρέφουν συνεχώς με την ίδια ζέση. Έχει κάτι το βιβλίο που το κάνει μη αναλώσιμο είδος. Στην ηλεκτρονική του  μορφή, νομίζω χάνει κάτι από την ψυχή και τη ζεστασιά του. Όταν μια ιστορία από βιβλίο μετατρέπεται σε video game, ίσως ενθουσιάσει τα παιδιά αρχικά, αλλά σύντομα θα τα αφήσει αδιάφορα. Γίνεται χρηστικό αντικείμενο πια το βιβλίο, όχι σύντροφος.
Σε κάθε περίτπωση, τα παιδιά θα έχουν -συντομότερα ίσως από ότι θα έπρεπε- την ευκαιρία να γνωρίσουν τον ηλεκτρονικό κόσμο. Ας αφήσουμε, όσο μπορούμε και όσο οι εξελίξεις μας το επιτρέπουν, τον κόσμο των παραμυθιών έξω από την ηλεκτρονική μαγεία. Έχει αρκετή από μόνος του! 

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε ένα γλάρο να πετάει

 
Αν ένα βιβλίο μπορεί να διδάξει τις έννοιες του χρέους, της τιμής, της ευθύνης και της αλληλεγγύης, είναι αυτό.
Η όμορφη ιστορία ενός σπιτίσιου γάτου, που ανέλαβε την υποχρέωση να κλωσήσει το αυγό ενός γλάρου και το πιο παράδοξο, να μάθει στο νεογέννητο γλαροπούλι να πετάει!
Τι σημαίνει να είσαι διαφορετικός, τι είναι η οικογένεια για τον καθένα, πόσο σημαντική είναι η φιλία, πόσο ανάλγητος ή ευαίσθητος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος, πόσο σκληρός είναι ο νόμος της φύσης, πόση δύναμη μπορείς να αντλήσεις από μια καινούργια ζωή, που μπορεί να σε πάνε τα όνειρα...
Χωρίς βαρύγδουπα λόγια, με απλότητα και χιούμορ, το βιβλίο αυτό δείχνει στα παιδιά, πόση δύναμη έχει η θέληση και πόσο η αίσθηση ευθύνης για ό,τι μας έχει δοθεί σαν κληρονομιά και παρακαταθήκη, θα πρέπει να ορίζει τη συμπεριφορά και τις πράξεις μας.
Για παιδιά 11+ ετών
Συγγραφέας: Luis Sepulveda
Εικονογράφηση: Claudia Bielinsky
Εκδόσεις: Opera

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Βιβλία αφιερωμένα στην Ειρήνη.

Το βιβλίο της ειρήνης
Για παιδιά 5+ ετών
Συγγραφέας: Τodd Parr
Εικονογράφηση: Τodd Parr
Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2008

Σύμφωνα με τις αρχές που διακηρύσσονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών είναι σημαντικό να ανατραφεί το παιδί και να ζήσει μέσα σε πνεύμα ειρήνης, αξιοπρέπειας, ανοχής, ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Με πολύχρωμο ύφος εικονογράφησης που θυμίζει παιδικές ζωγραφιές και με απλό κείμενο, το βιβλίο παρουσιάζει σε κάθε σελίδα του μία ακόμη έκφραση του τι σημαίνει να ζούμε με ειρήνη. Το κείμενο είναι άλλοτε πιο σοβαρό: Ειρήνη είναι να διαβάζεις πολλά και διαφορετικά βιβλία, Ειρήνη είναι να κάνεις καινούργιους φίλους, Ειρήνη είναι να μαθαίνεις ξένες γλώσσες, και άλλοτε γίνεται πιο διασκεδαστικό: Eιρήνη είναι να υπάρχει αρκετή πίτσα για όλους τους ανθρώπους, Ειρήνη είναι να παίρνεις έναν υπνάκο. Προσφέρεται σαν εργαλείο για δημιουργική απασχόληση με τα παιδιά: Nα βρούμε και άλλες φράσεις. Να ζωγραφίσουμε κι άλλες διαφορετικότητες. Δεν πειράζει να… Το βιβλίο κλείνει με το μήνυμα ότι ειρήνη είναι να είσαι διαφορετικός ,να νοιώθεις καλά με τον εαυτό σου και να βοηθάς τους άλλους. Ο κόσμος είναι πιο όμορφος χάρη σ’ ΕΣΕΝΑ!

Φαντάσου την Ειρήνη
Για παιδιά 8-10 ετών
 Συγγραφέας: Vladimir Radunsky
Εικονογράφηση: Vladimir Radunsky
Εκδόσεις: Unicef – Νίκας Ελληνική Παιδεία, 2005

Ένα βιβλίο-εργαλείο, που δίνει τη δυνατότητα στους μικρούς αναγνώστες να «αισθανθούν» την ειρήνη. Τα παιδιά, στις ενότητες του βιβλίου, διέρχονται τα μονοπάτια των πέντε αισθήσεων παρακολουθώντας συνομηλίκους τους από όλο τον κόσμο να ταυτίζουν με την ειρήνη τις θετικότερες εμπειρίες τους στο πλαίσιο της κάθε αίσθησης. Στο τέλος του βιβλίου, παροτρύνονται οι μικροί αναγνώστες να φανταστούν «πόσα πράγματα μπορούμε να φτιάξουμε με την Ειρήνη» ενώ διαπιστώνεται ότι το βιβλίο είναι πολύ μικρό για να τα χωρέσει. Με τον τρόπο αυτό ενθαρρύνονται τα παιδιά να φανταστούν και να ζωγραφίσουν με τη σειρά τους την ειρήνη σαν ένα δημιουργικό ταξίδι αίσθησης και εμπειριών.


Επιστροφή στη ζωή: Ένα παιδί στρατιώτης θυμάταιΓια παιδιά 12+ ετών
 Συγγραφέας: Ishmael Beah 
Εκδόσεις: Κέδρος, 2008

Το βιβλίο παρουσιάζει τη ζωή του Ισμαήλ από τα 12 έως τα 16 του. Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα στο οποίο περιγράφονται με ρεαλισμό οι συνθήκες ζωής στη Σιέρα Λεόνε, την εποχή που σπαρασσόταν από τον εμφύλιο πόλεμο. Μαζί με τα τρομερά βιώματα του αγοριού, ο αναγνώστης του δυτικού κόσμου πληροφορείται για τον πολιτισμό μιας χώρας της Αφρικής, το σημαντικό ρόλο που παίζει η κοινότητα, η ευρεία οικογένεια, καθώς και η προφορικότητα στη ζωή των ανθρώπων. Τα γεγονότα ξεκινούν το 1993, δύο χρόνια μετά την εμφάνιση των ανταρτών του Ενωμένου Επαναστατικού Μετώπου. Ο δωδεκάχρονος Ισμαήλ ζει σε μια μικρή πόλη της Σιέρα Λεόνε με τον πατέρα του, τη μητριά του και το μεγαλύτερο αδερφό του γιατί οι γονείς του έχουν χωρίσει. Η ζωή των δύο παιδιών είναι σχετικά ανέμελη, τους λείπει όμως η μητέρα τους. Μια μέρα ο Ισμαήλ με τον αδερφό του και ένα φίλο τους ξεκινούν να πάνε σε μια κωμόπολη για να πάρουν μέρος σε ένα διαγωνισμό μουσικής, όπου θα χορέψουν ραπ αλλά οι αντάρτες εισβάλλουν στα μέρη τους. Έντρομοι πρόσφυγες κατακλύζουν τους δρόμους, κουβαλώντας μαζί τους ιστορίες τρόμου. Τα παιδιά προσπαθούν να βρουν τους δικούς τους αλλά μάταια. Παντού σημάδια φρίκης, οι αντάρτες σκοτώνουν όποιον βρουν μπροστά τους, ακόμα και βρέφη. Τα δύο αδέρφια και οι φίλοι τους αντιλαμβάνονται ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν πιο ασφαλή μέρη. Δεν είναι πλέον τα ανέμελα παιδιά που γνωρίσαμε στην αρχή. Μια μέρα θα βρεθούν σε ένα χωριό, όπου μια ξαφνική επίθεση από τους αντάρτες θα χωρίσει τα δύο αδέρφια και τους φίλους τους. Έχουν να επιλέξουν ή γίνουν στρατιώτες ή να φύγουν, με κίνδυνο να πέσουν στα χέρια των ανταρτών. Ο Ισμαήλ και οι φίλοι του εκπαιδεύονται στα όπλα. Στα νεοσύλλεκτα αγόρια-στρατιώτες προσφέρονται, όπως γίνεται με όλους, ναρκωτικά και χωρίς να το καταλάβουν σε λίγο μετατρέπονται σε άτομα σαν αυτά που πριν τους προκαλούσαν τρόμο. Η μύησή τους περιλαμβάνει επίσης πολεμικές ταινίες με ήρωα τον Ράμπο, ενώ με τα ναρκωτικά δεν νιώθουν καν το φόβο του θανάτου. Ο Ισμαήλ γίνεται σκληρός στρατιώτης, σκοτώνει ανελέητα για να εκδικηθεί το θάνατο των δικών του. Ως τα 16 του, αυτή είναι η ζωή του, ώσπου μια μέρα έρχεται στο στρατόπεδο ένα όχημα του ΟΗΕ. Τον επιλέγουν μαζί με άλλα αγόρια-στρατιώτες να φύγει από το στρατόπεδο και να σταματήσει τη ζωή του στρατιώτη. Τους οδηγούν σε ένα κέντρο απεξάρτησης και επανένταξης στην κοινωνία. Εκεί βρίσκει δεκάδες άλλα αγόρια πρώην στρατιώτες και αντάρτες.. Περνούν αρκετοί μήνες ωσότου το αγόρι τελικά γίνεται ένα σχεδόν φυσιολογικό άτομο. Χάρη στην ύπαρξη ενός θείου του, ο οποίος αναλαμβάνει να τον πάρει σπίτι του, ο Ισμαήλ αποκτά οικογένεια, πηγαίνει στο σχολείο και απολαμβάνει τις χαρές των εφήβων σε ειρηνικές καταστάσεις. Σπάνια καταφέρνει να χαμογελάσει αλλά γίνεται κατά τρόπο πρέσβης εναντίον όσων χρησιμοποιούν παιδιά στον πόλεμο.

πηγή: http://www.diforetikotita.gr/

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Τα παιδιά ρωτούν, οι Νομπελίστες απαντούν.

Σπάνια καταπιάνομαι με παιδικά βιβλία γνώσεων, ίσως γιατί τα παιδιά μου είναι πολύ μικρά ακόμη.
Το βιβλίο αυτό έπεσε τυχαία στα χέρια μου και το ξεκίνησα από καθαρή περιέργεια.
Νομπελίστες όλων των κατηγοριών εξηγούν, με τρόπο το δυνατόν πιο κατανοητό, πολύπλοκα προβλήματα και προβληματισμούς της εποχής μας.
Πέρα από τις καθαρά επιστημονικές ερωτήσεις, όπως, "γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος, πως λειτουργεί το τηλέφωνο, τι είναι ο αέρας, γιατί τα φύλλα είναι πράσινα" κλπ, που θίγουν θέματα, φυσικής, χημείας, ιατρικής, μαθηματικών, την προσοχή μου τράβηξαν κυρίως οι "φιλοσοφικές" ερωτήσεις των παιδιών, όπως "γιατί γίνονται πόλεμοι, γιατί υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, τι είναι η αγάπη" κλπ. Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με τις απαντήσεις που δίνονται, έχεις την ευκαιρία να δεις πως σκέφτονται και τι πιστεύουν, άνθρωποι που σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τις τύχες των λαών.
Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από 10 χρονών και πάνω, αλλά και σε όλους τους γονείς, που δεν έχουν εξειδικευμένες γνώσεις σε θέματα φυσικής, χημείας, ή βιολογίας, δίνοντας τους τα εφόδια να μπορούν αν απαντήσουν σε ενδεχόμενες ερωτήσεις των παιδιών τους, αλλά και να κατανοήσουν οι ίδιοι πως λειτουργούν θεμελιώδεις μηχανισμοί της φύσης, αποδεικνύοντας πόσο σημαντική είναι μια καλή γενική παιδεία ακόμα και σε αυτή την εποχή της εξειδίκευσης.
Η πιο ουσιαστική, συγκινητική και αληθινή για μένα απάντηση, δόθηκε από τον Ιάπωνα Νομπελίστα της Λογοτεχνίας, Κενζαμπούρο Όε, στο ερώτημα "γιατί πρέπει να πηγαίνουμε σχολείο". Και μόνο για αυτή την ιστορία, αξίζει κάποιος να αποκτήσει το βιβλίο. 
Συγγραφέας: Συλλογικό έργο
Επιμέλεια: Bettina Stiekel
Εκδόσεις: Λιβάνη

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο τελευταίος λύκος.

Μια ιστορία για το δικαίωμα όλων των πλασμάτων της γης στη ζωή και την ελευθερία.
Η Λένα όπως όλα τα παιδιά, έμαθε από το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας,
ότι ο κυνηγός είναι ο αγαθός ήρωας και ότι ο λύκος είναι πάντα κακός
και του αρέσει να ξεγελάει τους άλλους, με σκοπό στο τέλος να τους καταβροχθίσει. Με αφορμή μια θεατρική παράσταση στο σχολείο της, η Λένα θα ξεπεράσει την προκατάληψη της για τον λύκο, θα τον ακούσει και με τη βοήθεια των συμμαθητών της θα σώσει τον τελευταίο λύκο, από τον ορκισμένο εχθρό του, τον κυνηγό - άνθρωπο.
Τα παιδιά ξεπερνώντας ακριβώς την προκατάληψη, το φόβο και την αρχική απέχθεια για το άγριο ζώο, καταλαβαίνουν την αρνητική επίδραση των στερεοτύπων στη στάση μας απέναντι στους άλλους
και συνειδητοποιούν, τι θα συμβεί αν ο άνθρωπος εξαφανίσει από τη φύση κάθε τι που νομίζει ότι τον απειλεί. Με τη στάση τους διδάσκουν στους "καλούς κυνηγούς", αλλά και όλους μας,
την αξία της συνύπαρξης και της προστασίας των αδυνάμων.

Συγγραφέας: Νανά Μαρμαρά-Δαγιόγλου
Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου
Εκδόσεις: Κέδρος
Για παιδιά 6+ ετών

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Η προσευχή της δασκάλας

Οι στίχοι είναι από την "Προσευχή της δασκάλας", της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946.

*"....τι εκπληκτική ιδέα να διαβαζόταν η «προσευχή» αυτή από τους δασκάλους, όχι αντί αγιασμού, είμαι υπέρ του να μην διαταράσσονται οι καθιερωμένες τελετουργίες της έναρξης, αλλά σαν μια επί πλέον ανάσα, «για να γεμίσει με πνεύμα το χτισμένο με τούβλα σχολειό".
*Το σχόλιο είναι της κυρίας Poly Hatjimanolaki

Η προσευχή της δασκάλας

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν' αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ' αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ' το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Gabriela Mistral
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη
πηγή: http://ghteytria.blogspot.com/2009/03/gabriela-mistral.html

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Αλφαβητάρια από τις εκδόσεις Λιβάνη

"Γραμματομαχίες"
Συγγραφέας: Κούτρα Μαρίνα 
Εικονογράφηση: Νικόλας Ανδρικόπουλος
Τι συμβαίνει όταν τα γράμματα ξυπνούν κάποιο βράδυ το ένα μετά το άλλο μέσα σε ένα βιβλίο; Γιατί αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον πόλεμο και να επιλέξουν την ειρήνη; Ένα ανατρεπτικό παραμύθι, με γρήγορο ρυθμό και παιδαγωγικό περιεχόμενο, που θα κάνει τη γνωριμία σας με την αλφαβήτα μια ξεχωριστή εμπειρία.


Τα Μουσουδάκια μαθαίνουν την Αλφαβήτα
Λιάνα Δανεζάκη       
Tο βιβλίο αυτό στόχο έχει να βοηθήσει τα παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας στην εκμάθηση της ελληνικής αλφαβήτας.
Παίζοντας, τα παιδιά θα μάθουν να αναγνωρίζουν και να γράφουν τα γράμματα. 
Mέσα στο βιβλίο θα βρείτε δύο σελίδες με αυτοκόλλητα, που χρησιμοποιούνται για να επιβραβεύουν την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα, καθώς και μία αφίσα με ολόκληρη την αλφαβήτα, με σκοπό να αποτυπωθεί εύκολα και ευχάριστα στη μνήμη των παιδιών.
O τρόπος σχεδίασης και γραφής των γραμμάτων έχει γίνει λαμβάνοντας υπόψη το υπόδειγμα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

"Βήματα στη γλώσσα"
Μακρίδου Χαριτώ & Ελευθερίου Αιμιλία & Κοκκολάτου Αλίνα 
Παρέα με τέσσερις φίλους, τον Πέτρο, την Αλίκη, τη Φωτεινή και τον Αλέξη, οι μικροί μαθητές κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη «Γλώσσα».
Μαθαίνουν με παιγνιώδη μορφή γράμματα, λέξεις, ιστορίες.
Μαθαίνουν να επικοινωνούν, να γράφουν και να εκφράζουν σωστά τις σκέψεις τους.
Με μεθοδικό τρόπο και πλούσιες εμπεδωτικές ασκήσεις κατανοούν βασικά γραμματικά και συντακτικά στοιχεία, απαραίτητα για τον επικοινωνιακό τους λόγο, που είναι και πρωταρχικός στόχος των νέων βιβλίων της Γλώσσας, σύμφωνα με το νέο Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών (Α.Π.Σ.) του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Οι μικροί μαθητές κάνουν την πρώτη τους ευχάριστη γνωριμία με τα γράμματα, τα ονόματα –ουσιαστικά και επίθετα–, τα άρθρα και τα ρήματα.
Δημιουργούν μ’ αυτά προτάσεις, απλές στην αρχή και πιο πλούσιες σε πληροφορίες κατόπιν.
Συνθέτουν με προτάσεις παραγράφους και δομούν τα πρώτα τους κείμενα.



 

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Αλφαβηταρίων συνέχεια....


Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Α, β, γ… ω, νεραϊδοπειρατικό. Το τρελό αλφαβητάρι
Εικονογράφος: Ελίζα Βαβούρη
Νεράιδες και πειρατές χορεύουν ζεϊμπέκικο με ζουζούνια, φοράνε τακούνια σε ζαβολιάρες ζέβρες, ζουζουνίζουν με τα περιστέρια, μαθαίνουν μακαρόνια με κιμά, μαγειρεύουν μαθηματικά, κάνουν πατινάζ μέχρι τα αστέρια, ταξιδεύουν στο αλφάβητο!
Το παιδί μαθαίνει το αλφάβητο με παιγνιώδη και διασκεδαστικό τρόπο. Ιδανικό για παιδιά προσχολικής ή πρωτοσχολικής ηλικίας, που μαθαίνουν να γράφουν και να διαβάζουν.


Βήματα στη γνώση - Αλφαβήτα
Εκδόσεις Susaeta
Ηλικία:  5+ ετών
Ένα πρωτότυπο και διασκεδαστικό βιβλίο, που θα αποτελέσει πολύτιμο βοηθό για γονείς, νηπιαγωγούς και δασκάλους, αλλά και αχώριστο σύντροφο για τους μικρούς μας φίλους που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη γνώση.
Η ύλη του –διαρθρωμένη σε 3 ενότητες, με μεγάλη ποικιλία επιλεγμένων δραστηριοτήτων, διαφορετικό χρώμα και διαφορετικούς εκπαιδευτικούς στόχους η καθεμιά– διευκολύνει γονείς και παιδαγωγούς να καθοδηγούν σωστά τα παιδιά, κι εκείνα να δουλεύουν ανεξάρτητα και δημιουργικά με αμείωτο ενδιαφέρον.
1.    Σχεδιάζω – Ζωγραφίζω: Τα παιδιά, κάνοντας διασκεδαστικές προγραφικές ασκήσεις, μαθαίνουν να τραβούν γραμμές, να σχεδιάζουν απλά σχήματα, να χρωματίζουν μέσα σε συγκεκριμένα όρια.
2.    Μαθαίνω την αλφαβήτα: Τα παιδιά εξασκούνται με τον ήχο του κάθε γράμματος, τον ξεχωρίζουν μέσα σε λέξεις, επιλέγουν και χρωματίζουν εικόνες που τον περιλαμβάνουν.
3.    Γράφω και διαβάζω: Τα παιδιά μαθαίνουν να γράφουν τα γράμματα (κεφαλαία και μικρά), να συνθέτουν συλλαβές, να γράφουν και να διαβάζουν τις πρώτες τους λέξεις, να φτιάχνουν προτάσεις, να λύνουν εικονόλεξα.

Στρωματάς Νίκος
Εκδόσεις Άγκυρα
Αρχίζω να γράφω και να διαβάζω
Η σειρά αποτελείται από τρία βιβλία και απευθύνεται κυρίως σε μαθητές της πρώτης σχολικής ηλικίας, αλλά και σε κάθε παιδί προσχολικής ηλικίας που αισθάνεται την ανάγκη και νομίζει ότι είναι έτοιμο να διαβάσει και να γράψει. Εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες.





Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Αλφαβητάρια από τις Εκδόσεις Κέδρος.


ΤΑ 24 ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΖΩΑ ΤΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ
Συγγραφέας: ΠΑΜΠΟΥΔΗ ΠΑΥΛΙΝΑ  
Εικονογράφηση της ίδιας
Σίγουρα το πιο παράξενο, πρωτότυπο και ανατρεπτικό αλφαβητάρι που μπορεί να διαβάσει κανείς. Τα 24 παράξενα ζώα του αλφαβήτου, θα σας συναρπάσουν με τα προχωρημένα, χιουμοριστικά και κεφάτα ποιήματα που το απαρτίζουν και με την πολύ προχωρημένη φαντασία τους. Τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τα γράμματα της Αλφαβήτου, μέσα απο τις ιστορίες των παράξενων, αστείων και φανταστικών πλασμάτων του. Γνωρίστε το Δαντελοδρακάκι το δακρύβρεχτο,  το Ελεφαντοφάντασμα το εφήμερο, το Θαλαθθοθκούληκο το Θαυμαθτό, τη Νταρντανονεράιδα τη νυχοφάγο, το Χαχαχαμαιλέων το χλιδάτο και την υπόλοιπη παρέα και διασκεδάστε με τις περιπέτειες τους και την πργματικά εμπνευσμένη εικονογράφηση.

ΜΕ ΤΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΗΤΑ
Έτος έκδοσης: 1986
Συγγραφέας: ΠΑΜΠΟΥΔΗ ΠΑΥΛΙΝΑ  
Εικονογράφηση της ίδιας.
Ένα πραγματικά πολύ κεφάτο Αλφάβητο με αρκούδες,
βατράχια, γαϊδάρους, δεινόσαυρους,
ελέφαντες, ζουζουνάκια, ηλεκτρολόγους,
θαλασσοπόντικες, ιπποπόταμους, κροκόδειλους,
λιοντάρια, μύγες, νάνους,
ξιφίες, ορτύκια, πάπιες, ρέγκες,
σκουλήκια, τίγρεις, υδραυλικούς,
φώκιες, χελώνες – και με πολλά άλλα ωραία πράγματα.
Με μικρά χαριτωμένα, γεμάτα χιούμορ ποιηματάκια, που μιλούν για χίλια πράγματα, και κάνουν τα παιδιά να ξεχωρίσουν τα γράμματα που έμαθαν.


ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΤΑ ΒΡΩ
ΕΝΑ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Έτος έκδοσης: 2008
Συγγραφέας: ΣΙΑΜΟΥ ΕΥΡΙΔΙΚΗ 
Το βιβλίο Έχασα τα γράμματα και ψάχνω να τα βρω έχει ως στόχο να φέρει τα μικρά παιδιά σε επαφή με τα γράμματα της αλφαβήτας με τρόπο ευχάριστο και παιγνιώδη, ενώ παράλληλα αποτελεί χρήσιμο εργαλείο τόσο για τους γονείς, στην πρώτη επαφή των παιδιών τους με τα γράμματα, όσο και για τους εκπαιδευτικούς μέσα στην τάξη.
Το κάθε γράμμα «κρύβεται» σε μια ζωγραφιά. Οι ζωγραφιές συνοδεύονται από μικρές ιστορίες σε μορφή ποιήματος. Μαζί με τις ζωγραφιές και τα ποιήματα προτείνεται για το κάθε γράμμα και μία διαφορετική δραστηριότητα η οποία αναπτύσσει τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία και τη φαντασία των παιδιών.

Α - Β - Γ - ΡΟ ΜΟΥ
Συγγραφέας: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Εικονογράφηση: Κατερίνα Βεϊνόγλου
"Άλφα, βήτα γάμα, ρό μου, έξω απ΄το παράθυρο μου..."
Ένα μικρό, πολύ όμορφο αλφαβητάρι, με γλυκά και ρυθμικά στιχάκια για να μάθουν τα παιδιά το αλφάβητο όλα τα παιδάκια…
Το μικρό σχήμα του βιβλίου, η ζωντάνια και η παιδικότητα της εικονογράφησης συμβάλλουν επίσης στην διασκεδαστική εκμάθηση της αλφαβήτας από όλα τα παιδάκια.


Aχ, αυτή η πρώτη μέρα στο σχολείο
Έτος έκδοσης: 2002
Συγγραφέας: ΑΜΠΑΡΙΩΤΗ, ΑΘΑΝΑΣΙΑ  
Eικονογράφηση:Nτανιέλα Σταματιάδη
Ο Νικολάκης είναι ένα υποδειγματικά καλό και φρόνιμο παιδί που θα πάει σχολείο αύριο για πρώτη φορά. “Δε γίνεται να πάω κατευθείαν στη δευτέρα δημοτικού για να τελειώνω γρηγορότερα;” ρωτάει τους γονείς του. Και όλοι στο σπίτι βρίσκουν τρόπους να τον πείσουν ότι θα είναι πολύ όμορφη και σημαντική η πρώτη μέρα στο σχολείο. Ένα χαριτωμένο παραμύθι που θα βοηθήσει τα παιδιά αλλά και τους γονείς στην καινούρια αυτή αρχή.



Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Αλφαβητάρια από τις εκδόσεις Πατάκη

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα εξάλειψης του Αναλφαβητισμού, από σήμερα και για τις επόμενες μέρες, θα παρουσιαστούν τα πιο όμορφα Αλφαβητάρια, με την ευχή κάθε παιδί να έχει την ευκαιρία να κρατήσει ένα στα χέρια του, σαν εισητήριο για ένα ταξίδι στον υπέροχο κόσμο της γραφής και της ανάγνωσης. 

Αυγό - βόλτα
Μια αλλιώτικη αλφαβήτα  
Συγγραφέας: Weinstein Mark
Εικονογράφος: Weinstein Mark
Επιμελητής: Νίκα Βασιλική
Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη
Τα μικρότερα παιδιά θα ακολουθήσουν το αυγό στη βόλτα του, μαθαίνοντας με ένα διαφορετικό τρόπο τα γράμματα της αλφαβήτας.
Το πρώτο βιβλίο για την αλφαβήτα που διηγείται μέσα από τις εικόνες του μια ιστορία από το Α ως το Ω!

Το πρώτο μου αλφαβητάρι (συντομευμένη εκδοση)
Εκδότης : ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Συγγραφέας : Καραγιάννης Βασίλης
Μια πρωτότυπη εργασία που στοχεύει σε μία δημιουργική και ευχάριστη γνωριμία του παιδιού της προσχολικής ηλικίας με τους φθόγγους και τα γράμματα της ελληνικής γλώσσας. Με μεθοδική προσέγγιση και λειτουργική οργάνωση της ύλης, αποτελούν μια άριστη πρόταση για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.




Το πρώτο μου αλφαβητάρι
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Συγγραφέας : Καραγιάννης Βασίλης
 Μια πρώτη γνωριμία με τους φθόγγους και τα γράμματα. 

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας.

Καλό μήνα! Ο Σεπτέμβρης είναι νομίζω λιγάκι για όλους μας, μια άτυπη πρωτοχρονιά. Είναι καιρός ανασύνταξης, ανακατατάξεων, προγραμματισμού και επανατοποθέτησης μας σε πολλά πράγματα. Στη δουλειά, στις σχέσεις μας, στους στόχους μας. Για το λόγο αυτό, διάλεξα σήμερα να σας παρουσιάσω το βιβλίο "Ο αλυσοδεμένος Ελέφαντας" του Χόρχε Μπουκάι, από τις εκδόσεις Opera. Την ίδια ιστορία μπορείτε να τη βρείτε είτε σαν αυτοτελές βιβλίο, είτε σαν μέρος του βιβλίου "Να σου πω μια ιστορία" επίσης του Χόρχε Μπουκάι, επίσης από τις εκδόσεις Opera.
Μια μοναδικά δυνατή ιστορία για ό,τι μας δένει, μας εξαναγκάζει, μας υποδουλώνει και για τον τρόπο να σπάσουμε τα δεσμά, που ίσως δεν είναι τόσο ισχυρά όσο μάθαμε να πιστεύουμε. Ας είναι η ιστορία αυτή έμπνευση και οδηγός για τη "νέα" χρονιά. Παραθέτω ένα μικρό αποσπασμα από την ιστορία:  

"Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών.
Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.
Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων.
Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.
Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση.
Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση...."

Μη διστάσετε να ανακαλύψετε τη συνέχεια του βιβλίου...