Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Θα σ'αγαπώ ό,τι κι αν γίνει...Αλήθεια μαμά;

Αφορμή για τις σκέψεις που ακολουθούν στάθηκε το βιβλίο "Θα σ΄αγαπώ ό,τι κι να γίνει".
Το βιβλίο το είχα παρουσιάσει και παλαιότερα, όμως ένα προσωπικό περιστατικό με έκανε να το δω με άλλο μάτι. Τι θα γινόταν αν αλλάζαμε τα πρόσωπα και τα διλήμματα ενώπιον των οποίων φέρνει τη μαμά αλεπού το σκανταλιάρικο αλεπουδάκι της;

Το βιβλίο πίσω από τις γλυκές λέξεις και τις όμορφες εικόνες κρύβει μια μεγάλη και σκληρή ίσως αλήθεια: την υπό προϋποθέσεις αγάπη που πολλές φορές, άθελα μας, ασκούμε οι γονείς.
Και δεν μιλώ για την αφηρημένη, δεδομένη και αυτονόητη αγάπη που κάθε γονιός έχει για το παιδί του.  Μιλώ για την  καθημερινή, τη δύσκολη αγάπη, την αγάπη και την αποδοχή ενός συγκεκριμένου παιδιού με όλα τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα του.
Μιλώ για τη αγάπη που ξεπερνά τις προσωπικές μας επιθυμίες, τις φιλοδοξίες ή τα στερεότυπα και αγκαλιάζει το παιδί σαν κάτι ξεχωριστό, σαν κάτι διαφορετικό από το παιδί που ίσως είχαμε στο μυαλό μας πριν γίνουμε γονείς. Και όσο και αν αυτό ακούγεται αυτονόητο, ας είμαστε ειλικρινείς δεν είναι πάντα.

Το μικρό αλεπουδάκι της ιστορίας μας, δοκιμάζει την υπομονή και την αγάπης της μητέρας του
ρωτώντας τη, τι θα έκανε αν αυτό γινόταν, αρκούδα, έντομο, ή κροκόδειλος. Δηλαδή κάτι  τελείως διαφορετικό από αυτό που η φύση του προστάζει ή το περιβάλλον του αποδέχεται.
Θα εξακολουθούσε να το αγαπάει και να το φροντίζει όπως πρώτα;
Τι θα γινόταν, αν αλλάζοντας τους ρόλους το παιδί μας μάς ρωτούσε:
"Μαμά, θα με αγαπάς το ίδιο αν είμαι ο χειρότερος μαθητής στη τάξη μου. Κι αν όλα τα μαθήματα που κουράζεσαι να διαβάζεις μαζί μου, τα ξεχνάω μέσα σε μια ώρα; Θα εχεις πάλι την υπομονή να με πάρεις αγκαλιά;"
"Μπαμπά, θα με αγαπάς το ίδιο που θέλω να γίνω πιανίστας και όχι ποδοσφαιριστής;  Θα είσαι εκεί να με χειροκροτήσεις με το ίδιο πάθος που θα έκανες αν έβαζα γκολ;"
"Μαμά, θα με αγαπάς ακόμα αν στα 17 μου μείνω έγκυος και δεν ξέρω τι να κάνω. Θα είσαι δίπλα μου με την ίδια ζεστασιά, όπως όταν με συμβουλεύεις ποια σχολή να διαλέξω στο Πανεπιστήμιο;"
"Κι αν γίνω ομοφυλόφιλος μπαμπά; Θα είναι ακόμα ανοιχτή η αγκαλιά σου για μένα;"
"Κι αν χαθώ, κι αν μπλέξω, μαμά, θα  λάμπει ακόμα σαν αστέρι η αγάπη σου στον ουρανό, όπως σ' εκείνο το παραμύθι που μου διάβαζες όταν ήμουν παιδί;"

Μην βιαστούμε να πούμε "ναι, παιδί μου θα σε αγαπώ ό,τι και να γίνει". Όχι γιατί δεν πρέπει, ή δεν θα το θέλαμε, αλλά γιατί είναι δύσκολο. Ακόμα κι αν βάλουμε στην άκρη όλες τις προσωπικές μας ανασφάλειες και επιθυμίες, είναι πολύ δύσκολο να αγαπάς τόσο απροϋπόθετα, όταν μετέχεις σε ένα κοινωνικό σύνολο. Σε ένα στενό ή ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο που θέτει όρους και προϋποθέσεις για την ενσωμάτωση κάποιου σε αυτόν ή τείνει να κολλάει ταμπέλες σε όσους διαφέρουν.

Νομίζω ότι η πιο δύσκολη αγάπη από όλες, είναι αυτή του γονιού. Και η ζωή του γονιού είναι σπουδή στην αγάπη. Κάθε μέρα. Να μετατρέψει την άχρωμη και αφηρημένη έννοια της αγάπης, σε κάτι που έχει πρόσωπο, όνομα και χαρακτήρα. Το πρόσωπο, το όνομα και το χαρακτήρα του παιδιού του.
Είναι δύσκολο να αγαπάς "ό,τι κι αν γίνει"...
Είναι όμως και η πιο σπουδαία νίκη για ένα γονιό.

Το βιβλίο "Θα σ' αγαπώ ότι κι αν γίνει" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Η ψαρόσουπα

Σίγουρα γνωρίζετε αρκετά για την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Ότι θα υπήρχε όμως ένα ραδιούργο μυαλό, που θα την εκμεταλλευόταν για να δημιουργήσει την πιο τεράστια ψαρόσουπα, το φανταζόσασταν;
Το φαντάστηκε ο Γιώργος Λεμπέσης και έγραψε αυτή την υπέροχα διασκεδαστική ιστορία.
Ένα πανούργος εστιάτορας, αντιμέτωπος με την τουριστική κρίση , αποφασίζει να δημιουργήσει την πιο μεγάλη, φρέσκια και αληθινή ψαρόσουπα που έγινε ποτέ!
Εκμεταλλευόμενος την υπερθέρμανση του πλανήτη και με τη βοήθεια των δυο κουτοπόνηρων συνεργών του, αποφασίζουν να μετατρέψουν τον κόλπο μπροστά από το μαγαζί τους, σε μια τεράστια… ψαρόσουπα. Με μεθοδικότητα και μυστικότητα, ρίχνουν τα υλικά τους στη θάλασσα και αφήνουν τον… ήλιο να κάνει τα υπόλοιπα.
Τα ψάρια αναρωτιούνται τι επιτέλους συμβαίνει και παρακολουθούν το βυθό να γεμίζει, πατάτες, καρότα και μυρωδικά.
Το σχέδιο του πανούργου εστιάτορα, γίνεται αντιληπτό από δυο παιδιά, που αναλαμβάνουν δράση για να σώσουν τους θαλάσσιους φίλους τους, ενώ ένας μικρός αχινός, ο μέχρι χθές δειλός και φοβισμένος Βρασίδας,  μπλέκει σε περιπέτειες προκειμένου να σώσει το θαλάσσιο κόσμο. Θα προλάβουν όμως να κάνουν κάτι πριν βράσει ο βυθός μαζί με το περίεχόμενό του;
Μια έξυπνη ιστορία, γραμμένη με χιούμορ, που ξεκάθαρα συνδέει την οικολογία με την προσωπική ευθύνη, καταδεικνύοντας τα τραγικά αποτελέσματα μιας καιροσκοπικής συμπεριφοράς .
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Όλα όσα χρειάζομαι να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο.

Ένα βιβλίο "που ξεχειλίζει από την ίδια την ουσία της ζωής και τη σημασία που υπάρχει ακόμα και στις πιο μικρές λεπτομέρειες". Ένα βιβλίο που μας αποκαλύπτει ότι η oμορφιά της ζωής, βρίσκεται στα απλά και καθημερινά και μας κάνει να γυρίσουμε πίσω στις βασικές γνώσεις, τη βάση της ζωής μας, σε όλα αυτά που μάθαμε στο νηπιαγωγείο:  την αγάπη, την συντροφικότητα, το μοίρασμα, την τόλμη, το αληθινό γέλιο, το τραγούδι, την συμπάθεια, το παιχνίδι, τη συμπαράσταση, τη χαρά, το σεβασμό...
"Αυτά που μαθαίνουμε στο νηπιαγωγείο εμφανίζονται ξανά και ξανά στη ζωή μας όσο ζούμε. Σε πολύ πιο σύνθετες, πολυσύλλαβες μορφές σίγουρα. (...)Η ζωή μας εξετάζει συνέχεια για να βλέπει αν έχουμε καταλάβει και εφαρμόσει αυτά που διδαχτήκαμε εκείνη την πρώτη σχολική χρονιά.(...). Αν πραγμτικά πραγματικά το έμαθες και το ασκείς, τότε όλα τα υπόλοιπα που χρειαζόσουν να μάθεις, έχουν γερό θεμέλιο (...)."

Μια μικρή γεύση από το βιβλίο....


(...) τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τα γεγονότα,
η ελπίδα θριαμβεύει έναντι της πείρας(...)
η αγάπη είναι πιο δυνατή απ' το θάνατο.



Οι λιμνούλες (της βροχής) υπάρχουν σαν τεστ για το αν μπορείς να μείνεις παιδί για όσο περισσότερο γίνεται...

"Φτου ξελευτερία!" Τα παιδιά έξω στο δρόμο φωνάζουν την κραυγή που λέει: "Βγείτε όλοι όπου κι αν βρίσκεστε.Το παιχνίδι ξαναρχίζει." Και ο ίδιο λέω κι εγώ. Σε όλους αυτούς που έχουν κρυφτεί υπερβολικά καλά: Άσε να σε βρούν μικρέ! Φτου ξελευτερία.


"Δεν μπορείς να αποκτήσεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά κάποτε αν προσπαθήσεις, ίσως ανακαλύψεις ότι μπορεί να αποκτήσεις αυτό που χρειάζεσαι."

Αυτά τα πράγματα έρχονται στο νου την εποχή του χρόνου που τα παιδιά αποφοιτούν προς το επόμενο στάδιο των πραγμάτων. Από το λύκειο, από το κολέγιο, από τη φωλιά του γονιού. Τι θα τους δώσουμε σε αυτές τις περιστάσεις; Φαντασία, μια σπρωξιά προς τα έξω και προς τα πάνω, μια ευλογία.

"Κάνε υπομονή. Με τον καιρό μπορεί να γίνεις καλύτερος από όσο νομίζεις ότι είσαι. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά. Μην κρίνεις. Γίνε χρήσιμος."

(...) οι κάτοικοι των Νησιών του Σολομώντα μπορεί να έχουν κάποιο δίκιο. Το να φωνάζεις σε ζωντανά πλάσματα, πράγματι συντελεί στο να σκοτωθεί το πνεύμα τους. Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει-και καρδιές επίσης.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα. Μόνο μικρά πράγματα με μεγάλη αγάπη."

(μιλώντας πριν στο κείμενο για ένα νέο και βελτιωμένο απορρυπαντικό ρούχων)...Αν γίνονταν να σκεφτούν οι ειδικοί της επιστήμης κάτι για να τα απομακρύνει (τα περιττώματα) και από τα μυαλά μας! Ένα φλιτζάνι αναβράζοντος διορθωτικού που θα αφαιρεί τη βρομιά από τη ζωή μας, θα μαλακώνει τη σκληρότητα μας, θα προστατεύει τα εσωτερικά μας μέρη, (...) θα μας κάνει καλούς και γλυκούς.(...)Ελπίζω κι εγώ να γίνω Νέος και Βελτιωμένος κάποια μέρα.


Όλα όσα χρειάζομαι να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο.
Συγγραφέας: Robert Fulghum
Εκδόσεις: Λιβάνη

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Η μοναχή Κασσιανή και ο ερωτευμένος αυτοκράτορας.

 “Καμιά γυναίκα δεν σηματοδότησε το Βυζάντιο όσο η Κασσιανή, γύρω από το όνομα της οποίας πλέχτηκαν τόσοι θρύλοι αλλά και αληθινές ιστορίες. Αντιπροσωπευτική μιας ολόκληρης εποχής η υμνωδός Κασσιανή αποτέλεσε έμπνευση για τους μεταγενέστερους. Το φημισμένο της τροπάριο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, ο Κωστής Παλαμάς το απέδωσε στη Δημοτική, ενώ ο Δημήτρης Μητρόπουλος συνέθεσε μουσική ειδικά γι’ αυτό".(Από το εισαγωγικό σημείωμα της Νίκης Τσιρώνη από την έκδοση του Φοίνικα “ΚΑΣΣΙΑΝΗ ἡ ὑμνωδός” πηγή:musicale.gr)

Κασσιανή ή Κασ(σ)ία, ή Εικασία, ή Ικασία (μεταξύ 805 και 810 - πριν το 865) ήταν βυζαντινή ηγουμένη, ποιήτρια, συνθέτρια, και υμνογράφος στην οποία κα αποδίδεται το ψαλλόμενο την Μεγάλη Τρίτη τροπάριο που αρχίζει με τις λέξεις: "Κύριε η εν πoλλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή.." Η ζωή και το έργο της καλύπτεται από μια ασάφεια.
Γεννήθηκε μεταξύ του 805 και του 810 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γόνος φεουδαρχικής οικογενείας. Όταν μεγάλωσε συνδύαζε τη σωματική ομορφιά με την εξυπνάδα της. Τρεις βυζαντινοί χρονικογράφοι, ο Συμεών ο μεταφραστής, ο Γεώργιος Αμαρτωλός και ο Λέων ο Γραμματικός, αναφέρουν ότι έλαβε μέρος στην τελετή επιλογή νύφης για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, την οποία είχε οργανώσει η μητριά του Ευφροσύνη. Σε αυτή, ο αυτοκράτορας θα επέλεγε τη σύζυγο της αρεσκείας του δίνοντας της ένα χρυσό μήλο. Θαμπωμένος από την ομορφιά της Κασσίας, ο νεαρός αυτοκράτορας την πλησίασε και της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» «Από μία γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά [πράγματα]», αναφερόμενος στην αμαρτία και τις συμφορές που προέκυψαν από την Εύα. Η Κασσία, ετοιμόλογη, του απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» «Και από μία γυναίκα [ήρθαν στον κόσμο] τα καλά [πράγματα]», αναφερόμενη στην Παναγία. Ο εγωισμός του Θεόφιλου τραυματίστηκε με αποτέλεσμα να απορρίψει την Κασσιανή και να επιλέξει τη Θεοδώρα από την Παφλαγονία της Μικράς Ασίας για σύζυγό του. Πάντως το επεισόδιο αυτό αμφισβητείται από τους νεώτερους ιστορικούς.

Με βάση αυτή την παράδοση ο αυτοκράτορας Θεόφιλος συνεχίζοντας να είναι ερωτευμένος μαζί της, επιθυμούσε να την δει για μία τελευταία φορά πριν πεθάνει κι έτσι πήγε στο μοναστήρι όπου βρισκόταν. Η Κασσιανή ήταν μόνη στο κελί της γράφοντας το τροπάριο της όταν αντιλήφθηκε την άφιξη της αυτοκρατορικής ακολουθίας. Τον αγαπούσε ακόμη αλλά πλέον είχε αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό γι αυτό και κρύφτηκε, μη επιθυμώντας να αφήσει το παλιό της πάθος να ξεπεράσει το μοναστικό της ζήλο. Άφησε όμως το μισοτελειωμένο ύμνο πάνω σε ένα τραπέζι. Ο Θεόφιλος ανακάλυψε το κελί της και μπήκε σε αυτό ολομόναχος. Την αναζήτησε αλλά μάταια. Εκείνη τον παρακολουθούσε μέσα από μία ντουλάπα στην οποία είχε κρυφτεί. Ο Θεόφιλος στενοχωρήθηκε, έκλαψε και μετάνιωσε που για μία στιγμή υπερηφάνειας έχασε μία τόσο όμορφη και έξυπνη γυναίκα. Στη συνέχεια βρήκε τα χειρόγραφα της Κασσιανής επάνω στο τραπέζι και τα διάβασε. Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση κάθισε και πρόσθεσε ένα στίχο στον ύμνο. Σύμφωνα με την παράδοση ο στίχος αυτός ήταν «ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν, κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη». Φεύγοντας εντόπισε την Κασσιανή που κρυβόταν στην ντουλάπα αλλά δεν της μίλησε, σεβόμενος την επιθυμία της. Η Κασσιανή βγήκε από την κρυψώνα της μετά την αναχώρηση του αυτοκράτορα, διάβασε την προσθήκη του και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τον ύμνο. (πηγή: wikipedia.org)
Η απόδοση του ύμνου στη δημοτική που ακολουθεί, είναι του Κωστή Παλαμά.

Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά
πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου.
Μα, ω Κύριε, πως η θεότης Σου μιλά,
μέσ’ στην καρδιά μου!
Κύριε, προτού σε κρύψ’ η εντάφια γη
από τη δροσαυγή λουλούδια πήρα
κι απ’ της λατρείας την τρίσβαθη πηγή
σου φέρνω μύρα.
Οίστρος με σέρνει ακολασίας...Νυχτιά
σκοτάδι, αφέγγαρο, ανάστερο με ζώνει,
το σκοτάδι της αμαρτίας, φωτιά
με καίει, με λιώνει.
Εσύ που από τα πέλαα τα νερά
τα υψώνεις νέφη, πάρε τα Έρωτά μου,
κυλάνε, είναι ποτάμια φλογερά
τα δάκρυά μου.
Γείρε σ’ εμέ. Η ψυχή μου πως πονεί!
Δέξου με Εσύ που δέχτηκες και γείραν
άφραστα ως εδώ κάτου οι ουρανοί
και σάρκα επήραν.
Στ’ άχραντά Σου πόδια, βασιλιά μου Εσύ,
θα πέσω και θα στα φιλήσω
και με της κεφαλής μου τα μαλλιά
θα στα σφουγγίσω.
Τάκουσεν η Εύα μέσ’ στο αποσπερνό
της παράδεισος φως ν’ αντιχτυπάνε,
κι αλαφιασμένη κρύφτηκε.
Πονώ, σώσε, έλεος κάνε.
Ψυχοσώστ’ οι αμαρτίες μου λαός
τ’ αξεδιάλυτα ποιός θα ξεδιαλύσει;
Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός!
Άβυσσο η κρίση.

(πηγή: http://users.uoa.gr)

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Κάποιος να μ' αγαπάει!

Το βιβλίο αυτό μιλάει για τη σπουδαιότητα της υιοθεσίας.
Για μένα όμως αποτελεί τον πιο ιδανικό οδηγό για μαμάδες.
Τώρα που ο κόσμος (ο ηλεκτρονικός τουλάχιστον) έχει γεμίσει από super μαμάδες, που μαγειρεύουν τέλεια, φτιάχνουν υπέροχα παιχνίδια στο άψε σβήσε, ξέρουν τις καλύτερες ιστορίες να διηγηθούν και γνωρίζουν απ΄έξω κι ανακατωτά όλα τα διαθέσιμα παιδικά θεάματα, ε...αυτό το θαυμάσιο βιβλίο μας θυμίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό.
Κι αν υπάρχουν και άλλες μαμάδες σαν κι εμένα που αγαπούν πολύ τα παιδιά τους, αλλά είναι "κανονικές", αγχώνονται,θυμώνουν, δεν τους φτάνει ο χρόνος, απογοητεύονται, νιώθουν ενοχές που δεν ξέρουν να φτιάχνουν τοστ σε σχήμα κουκουβάγιας, ούτε κάστρα από ένα κουτί Corn flakes,το βιβλίο αυτό θα τους θυμίσει ότι "αυτό που χρειάζονται όλα τα παιδιά είναι ένα σπίτι για να ζουν και να παίζουν,  καλό φαγητό και κάποιον να τ' αγαπάει!". Χρειάζονται μια μαμά να τα αγαπάει και ας μην είναι super. Και ας μην θαυμάσουν όλοι το υπέροχο κέικ της στα χρώματα του ουράνιου τόξου στο επόμενο παιδικό πάρτυ και ας μην έχει να επιδείξει σκουφάκι με λαγίσια αυτιά
που έφτιαξε με τα χεράκια της και ας μην ξέρει να ποστάρει τα κατορθώματα του παιδιού της σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.
Μια μαμά να τα αγαπάει, να είναι εκεί και να ξέρει να τα ακούει!
Άντε γιατί πολύ αγχωθήκαμε με όλα αυτά τα "πρέπει" και "θα ήταν καλό" που μας γεμίζουν...
Μαμάδες είμαστε, όχι υπερήρωες. Και για να ανταποκριθούμε στο ρόλο μας, όπως μας τον σερβίρουν τα περιοδικά και οι ειδικοί, χρειαζόμαστε τις γνώσεις του Bob Μάστορα, το ταλέντο του Jimmy Oliver και τουλάχιστον ένα πτυχίο στη διαχείριση κρίσεων!!!
Ας αγαπάμε με την καρδιά και τα μάτια ανοιχτά και θα βρούμε το δρόμο μας. Θα κάνουμε και λάθη.
Θα είμαστε εκεί να τα διορθώσουμε!!!

Κάποιος να μ'αγαπάει
Συγγραφέας - Εικονογράφος: Tharlet Eve
Εκδόσεις: Πατάκη

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Κυριακή των Βαΐων

m-diamantopoulou.blogspot.com
Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας.
Πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Σμέμαν
Εκδ. Ακρίτας 1990.

"(...)H σύντομη ώρα του επί γης θριάμβου του Χριστού αποκτάει ένα αιώνιο νόημα. Εισάγει την πραγματικότητα της θείας Βασιλείας στο δικό μας χρόνο, στις δικές μας ώρες. Αυτή η Βασιλεία δίνει το νόημα στο χρόνο και γίνεται ο απώτερος, ο αιώνιος σκοπός του. Η Βασιλεία του Θεού αποκαλύφθηκε στον κόσμο τούτο και αυτή την ώρα · η παρουσία της κρίνει και μεταμορφώνει την ανθρώπινη ιστορία.
(...)Ξέρουμε, βέβαια, ότι ο Βασιλέας τον οποίο οι Ιουδαίοι ζητωκραύγαζαν τότε και τον οποίο εμείς σήμερα επιδοκιμάζουμε, βρίσκεται στο δρόμο προς το Γολγοθά, προς το Σταυρό και τον τάφο. Ξέρουμε, επίσης, πως αυτός ο σύντομος θρίαμβος δεν είναι παρά ο πρόλογος της θυσίας Του. Τα κλαδιά στα χέρια μας επιβεβαιώνουν την ετοιμότητα μας και τη διάθεση μας να Τον ακολουθήσουμε σ’ αυτό το δρόμο της θυσίας, και ότι αποδεχόμαστε τη θυσία και την αυταπάρνηση σαν τη μόνη βασιλική οδό προς τη θεία Βασιλεία. Τελικά αυτοί οι κλάδοι και η όλη γιορτή φανερώνουν την πίστη μας στην τελική νίκη του Χριστού.
Αν δεν είμαστε έτοιμοι να κρατήσουμε την ιερή υπόσχεση που δώσαμε με το βάπτισμα μας και που ανανεώνουμε κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων, αν δεν επιμένουμε να κάνουμε τη Βασιλεία του θεού κανόνα όλης της ζωής μας, μάταια γιορτάζουμε τούτη τη γιορτή και οι κλάδοι των βαΐων που παίρνουμε από την Εκκλησία για το σπίτι μας δεν έχουν κανένα νόημα, είναι άχρηστοι."


Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Αίσωπος: oι μύθοι ενός Μύθου...


Αίσωπος: Έργο του Diego Velasquez
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού βιβλίου σήμερα και θεώρησα σκόπιμο να μιλήσουμε για εκείνον που από πολλούς, θεωρείται ο πατέρας την Μυθοπλασίας και κατά ένα τρόπο η βάση για την εξέλιξη της Λογοτεχνίας για παιδιά: τον Αίσωπο. Οι μύθοι του συναγωνίζονται σε αναγνωσιμότητα την ίδια τη Βίβλο, ενώ η επιρροή του στην μορφοποίηση της Ευρωπαϊκής μυθολογικής παράδοσης θεωρείται καταλυτική.

Ο Αίσωπος ήταν αρχαίος Έλληνας μυθοποιός. Θεωρείται ιδρυτής του λογοτεχνικού είδους που σήμερα ονομάζεται παραβολή ή αλληγορία. Για τη ζωή του δεν υπάρχουν ακριβείς και συγκεκριμένες πληροφορίες, από πολλούς μάλιστα αμφισβητείται ακόμη και η ύπαρξή του.
Είναι ο διασημότερος από τους αρχαίους μυθοποιούς, αναμφισβήτητος πατέρας του αρχαίου μύθου. Θεωρείται επίσης ο κορυφαίος της λεγόμενης διδακτικής μυθολογίας. Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι δεν έγραψε μήτε μια λέξη, αλλά όλους τους μύθους τους διηγιόταν προφορικά.
Η Ευρωπαϊκή μυθική παράδοση αναγνωρίζει ως γενάρχη της τον Αίσωπο. Ο μεγάλος συνεχιστής του «αισώπειου ύφους», είναι ο Ντε Λαφονταίν που το καθιέρωσε και ως λογοτεχνικό είδος, δημοσιεύοντας τους «Μύθους» του.  Ο Αισώπειος μύθος αποτέλεσε τη βάση για την «Παιδική» λογοτεχνία, που ανέδειξε σπουδαίους λογοτέχνες και παιδαγωγούς: Κάρρολ, Κίπλιγκ, Μπελλόκ, Άντερσεν, Ντε Σαιντ Εξυπερύ.

O Αίσωπος ήταν ταπεινής καταγωγής και πραγματικό τέρας ασχήμιας: μαυριδερός, καμπούρης, τραυλός, κοντόλαιμος, στραβοπόδης με μύτη πλακουτσωτή και κεφάλι τριγωνικό, αλλά παράλληλα ήταν ευφυέστατος. Παρ' ότι όσο ζούσε ήταν δούλος, οι Αθηναίοι του στήσανε αργότερα ανδριάντα, για να δείξουν έτσι ότι κάθε άνθρωπος αξίας, πρέπει, ανεξάρτητα από τη καταγωγή του να τιμάται.

Πρωταγωνιστές στους μύθους του Αισώπου είναι, κατά το πλείστον, ορισμένα ζώα, όπως η αλεπού, ο λύκος, το λιοντάρι, το ελάφι κ.ά. Οι μύθοι του είναι διάλογοι μεταξύ ζώων που μιλούν κι ενεργούν σαν άνθρωποι, ενώ υπάρχουν και μερικοί με ανθρώπους ή θεούς. Πρόκειται για μικρά οικιακά αφηγήματα, διατυπωμένα με μεγάλη συντομία. Ο χαρακτήρας τους είναι ηθικοδιδακτικός, συμβολικός κι αλληγορικός. Η σύντομη και κατανοητή απ΄ όλους, διατύπωση των μύθων, παρακινεί μικρούς και μεγάλους να αναζητήσουν νοήματα και ηθικά διδάγματα.Οι Μύθοι του Αισώπου έχουν ιδιαίτερη χάρη, θαυμαστή απλότητα κι άφταστη διδακτικότητα. Είναι παρμένοι από τη καθημερινή ζωή και τη φύση. Είχε τη μοναδική ικανότητα να δίνει στα ζώα ανθρώπινες ιδιότητες, ψυχή και λαλιά, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείς ότι οι μύθοι του ήταν κάποτε η πραγματικότητα και όλα αυτά που διηγείται έχουν συμβεί.
Οι Αισώπειοι Μύθοι γράφτηκαν σε πεζό λόγο. Ιδεολογία τους είναι η αποδοκιμασία του κακού στις πιο αντιπροσωπευτικές μορφές του: της βίας, της απάτης, της αυθαιρεσίας, της προδοσίας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της ψευδολογίας, της πλεονεξίας, της πονηριάς. Η αποδοκιμασία επιχειρείται άλλοτε με αναφορά στη Θεία δίκη, άλλοτε με πειστικές υποδείξεις, πιο συχνά όμως με τη διαπίστωση του παραλογισμού του κακού, με τη γελοιοποίηση του καθώς και με τη φιλοσοφική ενατένιση της ζωής. Μέσα τους διακρίνεται το ευρύ, παρατηρητικό του πνεύμα κι η ικανότητά του να διδάσκει με μικρές, απλές ιστορίες, που πάντα έχουν στο τέλος κάποιο ηθικό δίδαγμα. Συνήθιζε με την παρατηρητικότητα και τη βαθιά σοφία του να πλάθει τέτοιες ιστορίες και να τις λέει γύρω του.

Με τον καιρό απέκτησε μεγάλη φήμη κι όλοι έτρεχαν κοντά του για να ακούσουν κάποιο μύθο του σχετικά με κάποιο πρόβλημα τους. Σιγά σιγά οι μύθοι του άρχισαν να μεταδίδονται από στόμα σε στόμα μεταξύ των ανθρώπων, μέχρι την ελληνιστική εποχή οπότε συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά.
Πρώτη φορά εκτυπώθηκαν στο Μιλάνο το 1479 μ.Χ., ενώ η πιο πρόσφατη έκδοση τους έγινε από τον βρετανικό εκδοτικό οίκο Penguin (1997) σε 50.000 αντίτυπα.

Οι παραλλαγές των Αισωπείων μύθων που διασώζονται σήμερα, αγγίζουν τις τετρακόσιες.
Τα κείμενα αυτά είναι συνήθως μικρές διηγήσεις, που περιέχουν λόγο ή διάλογο, στις οποίες κυρίως δρουν ζώα και λιγότερο θεοί, άνθρωποι ή φυτά. Τη σύντομη διήγηση ακολουθεί ένα «επιμύθιο», το οποίο συμπυκνώνει το αλληγορικό νόημα του μύθου, με διδακτικό στόχο, ώστε να γίνεται εύληπτο
από τα παιδιά και το λαό.

Πηγές:
wikipedia.org
evprattein.gr
ellinonanavasis.wordpress.com

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Το έθιμο της Πρωταπριλίας και φάρσες που άφησαν εποχή!


photo: i-diadromi.com
Τα ψέματα της Πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο "κώδικας δεοντολογίας" των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.

Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και πιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου την Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η "1η Απριλίου". Την χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούνταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.
To έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα.
Σύμφωνα με τον Έλληνα λαογράφο Λουκάτο το έθιμο αυτό αποτελεί ένα σκόπιμο "ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την όποια παραγωγή" όπως είναι η αρχή του μήνα τόσο για τον Μάρτιο, όσο και τον Απρίλιο υποχρεώνοντας πολλούς να λαμβάνουν διάφορα "αντίμετρα" (αλεξίκανα μέτρα). Επίσης και ο Έλληνας λαογράφος Γ. Μέγας συμφωνεί πως η πρωταπριλιάτικη "ψευδολογία" παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, έτσι ώστε να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας (έλξης ή αποτροπής) για μια επικείμενη επιτυχία.

Πρωταπριλιάτικες φάρσες που άφησαν εποχή!
Τον προηγούμενο αιώνα, η τεχνολογία βοήθησε κάποιους να ξεγελάσουν χιλιάδες άτομα την ημέρα αυτή.
Μια Αμερικάνικη εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο (στις αρχές του 20ού αιώνα), στο οποίο αναφερόταν ότι ο Τόμας Έντισον είχε εφεύρει μια μηχανή, η οποία μετέτρεπε το νερό σε κρασί. Οι μετοχές των εταιριών παρασκευής και διακίνησης οίνου, σημείωσαν κατακόρυφη πτώση στο χρηματιστήριο.
Ένα άλλο παράδειγμα μεγάλης πρωταπριλιάτικης φάρσας, είναι αυτή του δικτύου BBC το 1957. Τότε προβλήθηκε από το δίκτυο αυτό ένα ρεπορτάζ, στο οποίο Ιταλοί γεωργοί μάζευαν μακαρόνια από τα δέντρα που υποτίθεται ότι τα παράγουν. Παρόμοια ρεπορτάζ συνεχίζονται όμως μέχρι και σήμερα σχεδόν από το σύνολο των ΜΜΕ, που τις περισσότερες φορές αγγίζουν σημαντικά θέματα οικονομίας, διασκέδασης, κ.λπ.
•Το 1993, αρθρο στη βρετανική εφημερίδα Independent ανέφερε την ανακάλυψη του χωριού του Aστερίξ από επιστήμονες των Πανεπιστημίων της Οξφόρδης και της Βρέστης. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι ανασκαφές έφεραν στο φως νομίσματα, στα οποία απεικονίζονταν αγριογούρουνα, ενώ δεν υπήρχε ίχνος ρωμαϊκής εισβολής!
•Το 1995, το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε ότι κατά τις ανασκαφές του μετρό βρέθηκε ο τάφος του Σωκράτη. Το υπουργείο έδωσε, μάλιστα, λεπτομέρειες, ενώ σημείωνε ότι βρέθηκαν επίσης ο χιτώνας του ιδίου, αλλά και ίχνη του κονίου που είχε πιει. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων. Πρώτο στην παγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού έπεσε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, που λίγες ώρες μετά έσπευσε να ανακαλέσει.
•Το 2008, το BBC παρουσίασε βίντεο με μία μοναδική ανακάλυψη. Πιγκουίνοι της Ανταρκτικής μετατρέπονται σε αποδημητικά πουλιά, πετώντας μίλια μακριά. Σύμφωνα με τον παρουσιαστή, Τέρι Τζόουνς, προορισμός τους είναι τα τροπικά δάση της Αμερικής.

Πηγές:
wikipedia.org
tvxs.gr