Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Ποντικομπέργκερ

Μετά το βιβλίο "Η γιαγιά μου η κλέφτρα", ο Ντέιβιντ Ουάλιαμς, επενέρχεται με το Ποντικομπέργερ. Και τις δυο ιστορίες τις δένει η σαρκαστική διάθεση του συγγραφέα. Ιδιαίετερα στο Ποντικομπέργκερ, ο Ουάλιαμς, ακροβατεί με μαεστρία, ανάμεσα στο χιούμορ και την επώδυνη καθημερινότητα της πρωταγωνίστριάς του, της Ζωής.
Η Ζωή, είναι  ένα μοναχικό παιδί, που μεγαλώνει σε ένα άθλιο διαμέρισμα, με την σκληρή και θανάσιμα τεμπέλα μητριά της και τον μπαμπά της, ένα πρώην εφευρέτη νέων γεύσεων παγωτού, που μετά το θάνατο της μαμάς της και την απώλεια της δουλειάς του, έχει παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να φτιάξει μαι καλύτερη ζωή για εκείνον και την κόρη του και βουλιάζει μέσα στο αλκοόλ.
Η Ζωή είναι ένα χαρούμενο παιδί. Μέσα της υπάρχει ακόμα η γλύκα από τη θαλπωρή της μαμάς της και τα υπέροχα παγωτά που της έφερνε ο μπαμπάς της κάθε μέρα να δοκιμάσει.
Πρέπει να είναι το μοναδικό παιδί παγκοσμίως που έχει δοκιμάσει την γεύση μπρόκολο σαλιγκάρι...και φυσικά αηδίασε!
Το μεγάλο της όνειρο είναι να μια μέρα να δίνει παραστάσεις με τα ζώα που εκπαιδεύει.
Στην σκληρότητα, στην αδιαφορία, στις φωνές, στις επικρίσεις και στη βία της μητριάς της, μοναδική παρηγοριά είναι το χαμστεράκι της ο Κοκκινούλης, που δυστυχώς σύντομα θα βρεθεί νεκρός. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αρχιταραξίας του σχολείου Τίνα Τρότ, που παρεμπιπτόντως μένει στην ίδια άθλια πολυκατοικία, δεν την αφήνει σε χλωρό κλαρί.
Από τη μιζέρια της θα την βγάλει ο Αρμιτάζ, ένα μωρό ποντικάκι που θα γίνει το νέο της κατοικίδιο. Η Ζωή κάνει ότι μπορεί να τον κρύψει, μα μια ατυχία στο σχολείο, όχι μόνο φανερώνει την ύπαρξή του, αλλά γίνεται αφορμή να πάρει αποβολή και να αρχίσει η μεγάλη της περιπέτεια.
Μια ιστορία σκληρή, που παρ΄ότι δοσμένη με χιούμορ, θίγει δύσκολα θέματα, όπως η μοναξιά, η βία προς τα παιδιά, ο σχολικός εκφοβισμός, οι εξαρτήσεις, η ανέχεια που δεν είναι μόνο υλική αλλά και συναισθηματική,η ανεργία, οι καιροσκοπικές σχέσεις των ανθρώπων, η εκμετάλλευση των ζώων και φυσικά με τόσα ποντίκια να κυκλοφορούν στις σελίδες της μας λέει πολλά για την προέλευση και την ασφάλεια των τροφίμων.
Μας μιλά όμως και για το όνειρο, εκείνο που αν πιαστείς γερά από πάνω του δεν σε αφήνει να βουλιάξεις στο τέλμα της δυστυχίας. Και για την αγάπη, που ξέρει να περιμένει και να συγχωρεί και να γίνεται ρούχο ζεστό να σε τυλίγει τις κρύες νύχτες της μοναξιάς. Και για την φιλία, που γίνεται σανίδα να πιαστείς, μέσα στην καταιγίδα.
Η Ζωή, (με κεφαλαίο ή μικρό), τελικά δεν χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένη, αρκεί μια αγκαλιά, δυο καλοί φίλοι, ένα μικρό σπίτι,κι ας γέρνει λίγο δεν πειράζει, και φυσικά πολύ παγωτό με τετραπλά κομμάτια σοκολάτας πάνω σε κυματιστό μέλι!

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Mυστήριο στην αυλή

"Ο εντεκάχρονος Νάσος ζει με τον πατέρα του σ’ ένα σπίτι στην άκρη της πόλης. Ένα πρωί βρίσκει στην αυλή τους τραυματισμένο και λιπόθυμο τον ταχυδρόμο Θανάση Μαντρουλάκη. Καλεί αμέσως την αστυνομία. Οι γιατροί που εξετάζουν τον ταχυδρόμο εκτιμούν πως πάλεψε με κάποιο μεγαλόσωμο άγριο ζώο και τραυματίστηκε γύρω στα μεσάνυχτα…
Τι γύρευε ο Θανάσης Μαντρουλάκης, μέσα στη νύχτα, στo σπίτι του Νάσου; Τι δουλειά έκανε προτού γίνει ταχυδρόμος; Ποιος ήταν ο Μαύρος Λύκος που απειλούσε τον ταχυδρόμο και τι ήθελε απ’ αυτόν;  Πώς θα λυθεί αυτό το μυστήριο, που γίνεται όλο και πιο περίπλοκο;"

Η Εύα Κασιάρου, γράφει ένα διαφορετικό βιβλίο για τη διαφορετικότητα.
Διαφορετικό, γιατί επιλέγει να ασχοληθεί με το θέμα, ξεπερνώντας χιλιοειπωμένα και χιλιοδιαβασμένα μοτίβα και ήρωες, και επιλέγοντας να θέσει στον κεντρικό ρόλο χαρακτήρες που πραγματικά δοκιμάζουν την ανθρωπιά των κοινωνιών που έχουμε φτιάξει.
Η ιστορία δυο μονογονεϊκών οικογενειών, δυο πατεράδων και των δύο γιων τους, ξετυλίγεται μέσα σε αυτό το αστυνομικό μυθιστόρημα για νεαρούς εφήβους. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που ένα τυχαίο συμβάν, θα τους φέρει κοντά.
Η πλοκή του μυθιστορήματος είναι συναρπαστική και ρέουσα. Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και σε κανένα σημείο δεν έχεις την αίσθηση ότι η αφήγηση πλατειάζει. Η υπόθεση είναι πολύ καλά δομημένη και μέχρι την τελευταία σελίδα, αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και ανατρεπτικές λεπτομέρειες.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πόσο εύστοχα η συγγραφέας έχει καταφέρει να αποδώσει μέσα στην αφήγηση και στο χτίσιμο των χαρακτήρων και των γεγονότων της ιστορίας της, χαρακτηριστικά και ήθη των κοινωνιών που ζούμε.
Μέσα σε δυο μόνο σελίδες παρελαύνουν από το έργο της όλα τα "είδη" των ανθρώπινων συμπεριφορών απέναντι στο διαφορετικό: η περιέργεια, ο φόβος, το μίσος, ο θυμός, η περιφρόνηση, η υπερβολή, η κακία, κατακλύζουν τους "ανθρώπους" που κοιτούν από απόσταση ασφαλείας τα "θηρία" μα είναι εκείνοι, οι "άνθρωποι" που είναι έτοιμοι να τα κατασπαράξουν.
Και είναι ακριβώς αυτή η σφοδρότητα της άρνησης που κάνει στο τέλος να λάμπει η ευγένεια της ψυχής εκείνων που με λογική, γενναιότητα, και αρκετή δόση χιούμορ, προσφέρουν απλόχερα τη φιλία, τη στοργή, και τη συμπαράσταση που κάθε ανθρώπινο πλάσμα έχει ανάγκη.
Ένα αισιόδοξο βιβλίο, μια ιστορία άδολης φιλίας, μέσα σε ένα κόσμο που τόσο εύκολα και αδίστακτα στοχοποιεί οτιδήποτε δεν του μοιάζει.

Συγγραφέας: Εύα Κασιάρου
Εκδόσεις: Κέδρος

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Οι Μύθοι του Αισώπου

Μια νέα έκδοση των μύθων του Αισώπου με έμφαση στην εικονογράφηση.

H Μαρίσα Βεστίτα, εικονογραφεί με πολύ όμορφο, ξεκάθαρο τρόπο τους μύθους του Αισώπου. Η μορφή του κειμένου σύντομη, χωρίς περιττές περιγραφές, εστιάζει στα γεγονότα και στην ουσία δώδεκα, από των πιο γνωστών μύθων του μεγάλου μυθοποιού.
Η αξία των μύθων του Αισώπου είναι αναμφισβήτητη και διαχρονική. Προσωπικά, τους θεωρώ τους το πιο ωφέλιμο και ψυχαγωγικό ανάγνωσμα για παιδιά, μικρά και μεγαλύτερα. Βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μας σε διάφορες εκδοχές, και η συγκεκριμένη είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες, όσον αφορά την εικονογράφηση.
Ξεχωρίζει η ζωγραφιά της εισαγωγής, όπου απεικονίζεται ο Αίσωπος με μερικούς από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές των μύθων του: η αλεπού το λιοντάρι, ο ποντικός, το πρόβατο, ο κόρακας και η χελώνα περιστοιχίζουν με αγάπη τον άνθρωπο που τους έδωσε φωνή μέσα στους αιώνας και κατάφερε μέσω αυτών να περιγράψει τον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές του ανθρώπου.
Βιβλίο με μεγάλο μέγεθος και σχεδόν τετράγωνο σχήμα, θα δώσει την ευκαιρία στους μικρούς αναγνώστες, όχι μόνο να ακούσουν τα λόγια, αλλά και να παρατηρήσουν σαν σε μεγέθυνση τις εκφράσεις και τα αισθήματα των πρωταγωνιστών, που πολλές φορές, συμπληρώνουν ή λένε πολλά για την ίδια την ιστορία. Σε χρώματα παστέλ, που κάνουν την περιδιάβαση στις σελίδες ξεκούραστη και πολύ ευχάριστη .
Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν και οι  Ιστορίες με ζωάκια των αδελφών Γκριμ.
Μετάφραση: Θεοδώρα Δαρβίρη, Εκδόσεις: Ψυχογιός



Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Η Σταχτοπούτα

Η Βαλέρια Ντοκάμπο, εικονογραφεί το κλασσικό παραμύθι με ένα τρόπο που το κάνει ονειρικό! Μεγάλο βιβλίο, σχεδόν τετράγωνο, με μεγάλες χορταστικές εικόνες, που αφηγούνται την ιστορία με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο.
Η γνωστή ιστορία, αρχίζει με τρόπο που σε βάζει κατ' ευθείαν στην καρδιά του παραμυθιού. Η Σταχτοπούτα βρίσκεται να σκουπίζει το πάτωμα, ακριβώς κάτω από το οικογενειακό πορτραίτο, από το οποίο όμως λείπει η ίδια. Ποζάρουν σε αυτό η μητριά με τις δυο κόρες της και ο περίλυπος, αλλά ανήμπορος να αντιταχθεί στα θελήματα της νέας του συζύγου, μπαμπάς της Σταχτοπούτας. Εδώ το παραμύθι κάνει μια ανατροπή. Ο πατέρας της Σταχτοπούτας δεν λείπει, ούτε πέθανε, όπως ξέρουμε από την κλασσική εκδοχή του παραμυθιού, αλλά απουσιάζει όντας παρών. Η μόνη αναφορά που γίνεται σε αυτόν είναι στην εικονογράφηση της πρώτης σελίδας.
Η συνέχεια γνωστή: η Σταχτοπούτα ζει μια φτωχική ζωή, υπηρετώντας τη θετή μητέρα και τις αδελφές της, μέχρι που έρχεται ο χορός του Πρίγκιπα. Η νεαρή Σταχτοπούτα παρακολουθεί τις ετοιμασίες για το χορό, ξέροντας ότι για την ίδια είναι απαγορευτική η συμμετοχή. Ανέχεται τις ειρωνείες και το χλευασμό με καρτερικότητα, που δίνει τη θέση της στη λύπη. Και τότε εμφανίζεται η νεραιδονονά της. Και της δίνει την ευκαιρία να πάει και η ίδια στο χορό. Με ένα όρο όμως: να υποσχεθεί ότι θα παραμείνει ένα καλόκαρδο και ευγενικό κορίτσι. Ακόμα ένα νέο στοιχείο λοιπόν:η νεραιδονονά, φαίνεται να γνωρίζει καλά, την ανθρώπινη φύση και πόσο επιρρεπής είναι στην αλαζονεία όταν οι συνθήκες επιτρέπουν σε κάποιον να φερθεί έτσι.
Η Σταχτοπούτα πηγαίνει στο παλάτι και φυσικά όλοι και κυρίως ο Πρίγκιπας, ενθουσιάζονται μαζί της. Δεν χάνει όμως το γοβάκι αυτό, αλλά το επόμενο βράδυ, όπου ο Πρίγκιπας την καλεί εκ νέου στο παλάτι. Η εικονογράφηση της συγκεκριμένης σκηνής είναι πραγματικά ονειρική: η Σταχτοπούτα με το υπέροχο φόρεμά της να τρέχει μακριά από τον Πρίγκιπα κάτω από το φεγγαρόφωτο και εκείνος αποσβολωμένος να κοιτά το μοναδικό στοιχείο που άφησε πίσω το φευγιό της: ένα κρυστάλλινο γοβάκι.
Τη επόμενη μέρα και ενώ οι υπηρέτες του Πρίγκιπα, ψάχνουν να βρουν την ιδιοκτήτρια του παπουτσιού, η Σταχτοπούτα, αποφασίζει να πάρει τη μοίρα στα χέρια της και ζητά η ίδια να δοκιμάσει το γοβάκι, αφήνοντας εμβρόντητες τις αδελφές της που παρακολουθούν την σκηνή, αποδεικνύοντας ότι κράτησε την υπόσχεση που έδωσε στη νεραιδονονά της: παραμένει μεγαλόψυχη και τις συγχωρεί για όλα όσα τις έκαναν τα προηγούμενα χρόνια.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Η εικονογράφος μας επιτρέπει να κοιτάξουμε στο εργαστήρι της όπου γεννήθηκαν οι χαρακτήρες του βιβλίου. Παρακολουθούμε όλα τα στάδια της εικονογράφησης από τα πρώτα, σχεδόν αμορφοποίητα σκίτσα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. " Μα πάνω από όλα μας επιτρέπει να μπούμε στο μαγικό βασίλειο της Σταχτοπούτας, για να ζήσουμε τη μαγεία ενός παραμυθένιου κόσμου που παίρνει ζωή και χρώμα!"

Ιδανικό δώρο τώρα για τις γιορτές για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. 

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

H απίστευτη αποκάλυψη του Σεμπάστιαν Μοντεφιόρε

Η Σεσίλια, η διάσημη πιανίστρια, ο Υπέροχος Τζορτζ, ο σπουδαίος ηθοποιός, ο Μαξιμιλιανός, ο τρομερός επαναστάτης, η Τζοζεφίν, η συμπονετική και επιδέξια αρχηγός, και ο Σεμπάστιαν, ο σχολαστικός υπολογιστής ρίσκου, είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της απίστευτης ιστορίας, της απίστευτης αποκάλυψης του Σεμπάστιαν Μοντεφιόρε.
Άνθρωποι και ζώα που οι ζωές τους συναντήθηκαν σε ένα κοινό αγώνα. Τον αγώνα για το δικαίωμα όλων, ανθρώπων και ζώων, λαλούντων και άλαλων, μεγάλων και μικρών, δυνατών και αδυνάμων, στη ζωή, την ελευθερία, την πρόσβαση σε βασικά αγαθά του πολιτισμού.
Ζώα που μιλούν, σκέπτονται και αποφασίζουν για τη ζωή τους και άνθρωποι που άπραγοι, καθηλωμένοι, παρακολουθούν την "αλήθεια" που τους σερβίρουν τα μέσα, η τηλεόραση εν προκειμένω, που κάνουν άποψή τους τη θέση της κάμερας και λογίζουν ελευθερία την δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ των ψεμάτων του μοντάζ.
Η Άννα Κουππάνου, γράφει μια αλληγορική ιστορία για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία, και θίγει με μοναδικό τρόπο κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις που ταλανίζουν τον σύγχρονο κόσμο μας. Η δικτατορία της τηλεόρασης, η χειραγώγηση των μαζών από τα μέσα, η επίπλαστη πραγματικότητα που δημιουργούν, η εκμετάλλευση ανθρώπων και ζώων για χάρη της δημοσιότητας, η γκετοποίηση της διαφορετικότητας, η επικράτηση του προσωπικού έναντι του συλλογικού συμφέροντος, η θυσία κάθε ηθικού φραγμού στο βωμό της τηλεθέασης είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία.
Αντίθετα, η συνύπαρξη μέσα σε ένα κόσμο όπου όλοι είμαστε φιλοξενούμενοι, η αξία της διαφορετικότητας και ο τρόπος που ο καθένας την αντιλαμβάνεται και την εκφράζει, η αξία της γνώσης στην καταπολέμηση του φόβου, η δύναμη της φιλίας, της οικογένειας, της αλληλεγγύης και της κατανόησης του άλλου, η θεραπευτική συμβολή της τέχνης στην ζωή, και το όνειρο για ένα κόσμο πιο δίκαιο, για ένα αύριο πιο φωτεινό, είναι τα ζητούμενα της ιστορίας.
Αυτό το αλληγορικό παραμύθι όπου τα σκυλιά, οι πιο πιστοί φίλοι του ανθρώπου, μαθαίνουν από έναν άνθρωπο να μιλούν και να σκέπτονται, να διεκδικούν με όπλο τη δύναμη της σκέψης και όχι τη δύναμη της φύσης τους, που είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν το ανθρώπινο γένος όχι με τα νύχια και τα δόντια τους, αλλά με επιχειρήματα και συγκατάβαση, γίνεται οδηγός σε μια κοινωνική επανάσταση, όπου η βία παραχωρεί τη θέση της στο λόγο και η τέχνη που δεν "κοιτά" τα φαινόμενα, αλλά αισθάνεται τα γινόμενα, αφυπνίζει και εμπνέει τα ιδανικά του ευγενή αγώνα.