Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Μα που είναι επιτέλους ο Θεός;

Το τέλος της χρονιάς, με βρήκε θυμωμένη με το Θεό. Είχα πραγματικά θυμώσει μαζί Του. Τόσος πόνος, τόση δυστυχία, τόση αδικία και εκείνος εξαφανισμένος. Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι που είναι επιτέλους η Θεία Του Πρόνοια; Γιατί είναι ο Θεός τόσο απών από τη ζωή μας; Μα απ΄την άλλη, είχα δίκιο να θυμώνω, ή έπρεπε να πω "Δόξα τω Θεώ", που στο δικό μας σπίτι, όλα κυλούν όμορφα;

Με τριβελίζει καιρό τώρα αυτός ο προβληματισμός. Τον κουβαλάω μαζί μου, σε ό,τι κάνω, σαν μια σκέψη πίσω από τις όποιες άλλες σκέψεις και έγνοιες της ημέρας, προσπαθώντας να δώσω μια απάντηση. Έτσι και σήμερα. Σκεφτόμουν τις μέρες που έρχονται, τη γιορτή που ετοιμάζουμε στο σπίτι,  τα δώρα, τον Άγιο Βασίλη, που πάλι κάποιος μεγάλος θα "τον ντυθεί" για να σκορπίσει τη χαρά στα παιδιά.
Και τότε έκανε κλικ: "Ενδύεσαι" τη χαρά που θέλεις να μοιράσεις. Που σημαίνει, αναλαμβάνεις ένα ρόλο. Γίνεσαι αυτό που επιθυμείς να μοιράσεις και να μοιραστείς.
Η Θεία Πρόνοια δεν είναι κάτι έξω από εμάς. Είμαστε εμείς. Αν ο καθένας μας έχει την Πνοή του Θεού μέσα του, έχει το όλον του Θεού. Έχει όλα αυτά που είναι ο Θεός. Ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί είμαστε η Θεία Πρόνοια. Είμαστε συνυπεύθυνοι για όλα αυτά που θεωρούμε ότι ο Θεός έπλασε και "οφείλει", σαν αόρατος επιστάτης να φροντίσει. Είμαστε τα χέρια, τα μάτια, η καρδιά του Θεού επί της γης. Κι αν αυτό αόρατο αυτό δίχτυ ασφάλειας, ζεστασιάς και ειρήνης έχει τόσες τρύπες τώρα, είναι που οι περισσότεροι κρατάμε κλειστά τα μάτια, τις καρδιές και τα χέρια μας από φόβο. Μα το δίχτυ αυτό χρειάζεται χέρια ανοιχτά και απλωμένα...

Αν ρωτάς αν υπάρχει Θεία Πρόνοια, είναι σαν να ρωτάς, αν υπάρχει Άι Βασίλης. Είναι πέρυσι που τα παιδιά ρώτησαν αν υπάρχει στ'αλήθεια ο Άι Βασίλης. Και τους είπα, ναι υπάρχει.Μπορεί  όχι με το σώμα του, τις βαριές μπότες και το σάκο του, αλλά με το Πνεύμα του. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι, μπαμπάδες και μαμάδες, συγγενείς ή ξένοι, εθελοντές της ζωής,  που κοινωνούν αυτό το Πνεύμα, το Πνεύμα της αγάπης, της προσφοράς και της γενναιοδωρίας, ο Άι Βασίλης θα υπάρχει και θα είναι πάντα παρών στη ζωή μας.

Αποφάσισα λοιπόν ότι δεν θα θυμώσω ξανά με τον Θεό, αλλά με τον εαυτό μου. Που αφήνω το Θεό μέσα μου να κοιμάται. Που δεν αναλαμβάνω το κομμάτι της πρόνοιας που μου αναλογεί. Που κλείνω τα ρολά του σπιτιού και της καρδιάς μου και αφήνω έναν απρόσωπο Θεό, ή μια απρόσωπη πολιτεία, ή τους απρόσωπους άλλους, να κάνουν αυτό που πρέπει: να επέμβουν, να βοηθήσουν, να προσφέρουν, να απαλύνουν τον πόνο.
Και ναι, θα είμαι ευγνώμων που στο δικό μας σπίτι όλα κυλούν όμορφα, αλλά δεν θα κλειστώ στη μικρόψυχη αυτή ευτυχία μου. Θα ανοίξω τις πόρτες και θα την κοινωνήσω.
Θα βρεθώ εκεί που χρειάζομαι και εκεί που με χρειάζονται.  Όπου νομίζει ο καθένας μας ότι βρίσκεται αυτό το "εκεί".

Θα μου πεις, γιατί χαίρεσαι τόσο, δεν ανακάλυψες δα και τον τροχό. Σίγουρα όχι! Μα βρήκα μια σκέψη, ένα λόγο, μια αφορμή, να βάλω σε λειτουργία τον τροχό μέσα μου. Το ίδιο εύχομαι και σε εσάς.

Καλή χρονιά!

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Πέντε αγαπημένα βιβλία για τα Χριστούγεννα.

Ναι Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης!
Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος: Λίλα Καλογερή
Εκδόσεις: Καστανιώτη
Με ένα μαγικό τρόπο ο Βασίλης Παπαθεοδώρου καταφέρνει να κάνει μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία, κάτι πολύ παραπάνω από αυτό, να την κάνει ένα  καλό μάθημα ανθρωπιάς και κοινωνικής ευαισθησίας για όλους μας.
Το " Ναι Βιρτζίνια" είναι μια υπέροχη, τρυφερή, συγκινητική ιστορία, βασισμένη σε αληθινά περιστατικά. Όμως είναι και πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι η ιστορία, πίστης, αφοσίωσης και αγάπης ενός προσώπου, της Βιρτζίνια, μέσα στην πορεία του χρόνου και της ζωής. Μέσα στην πορεία της ίδιας της ιστορίας.
Η Βιρτζίνια είναι ένα αληθινό πρόσωπο, που έγινε παγκοσμίως γνωστή για το γράμμα που έγραψε σε ηλικία εφτά ετών στην εφημερίδα Sun της Νέας Υόρκης, ρωτώντας αν υπάρχει πράγματι ο Άι Βασίλης.  Και η απάντηση που έλαβε από το δημοσιογράφο Φράνς Τσερτς, της ενέπνευσε τη σταθερή πίστη που διαπότισε όλη τη ζωή της: την πίστη στο θαύμα, την ανθρωπιά, την καλοσύνη, ό,τι μας δένει με το ιερό γύρω μας και μέσα μας.
Ο Φράνς Τσέρτς, ο αφανής ήρωας αυτής της ιστορίας, που με την ευαισθησία, την γενναιότητα και τη γενναιοδωρία της ψυχής του, έγραψε ένα κείμενο που διαβάζοντας το δεν μπορεί παρά να αναφωνήσεις κι εσύ μαζί του: "Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης! Υπάρχει, όπως σίγουρα υπάρχουν η αγάπη, η γενναιοδωρία, η στοργή κι η τρυφερότητα, που ξέρεις ότι σε περιστοιχίζουν και δίνουν στη ζωή σου ομορφιά και χαρά "
Μέσα από την πλοκή της ιστορίας και παρακολουθώντας τη ζωή της Βιρτζίνια, μέσα στον 20 αιώνα, ο συγγραφέας μας κάνει να σκεφτούμε, ότι ο Άι Βασίλης είναι κάτι παραπάνω από ένα ιστορικό πρόσωπο. Είναι η ίδια η ενσάρκωση της ελπίδα, της νίκης της φωτεινής πλευράς του εαυτού μας, πάνω στη μιζέρια, την αδιαφορία, τον φόβο, την αποξένωση. Είναι το καταφύγιο που προσφέρεις σε μια φτωχή οικογένεια, το χέρι που απλώνεις σε ένα παιδί του δρόμου, το χαμόγελο που χαρίζεις σε κάποιον που βλέπει την ελπίδα να σβήνει, το θάρρος να σταθείς αντιμέτωπος με μια ολόκληρη κοινωνία για χάρη του δίκαιου. Είναι να ξεχειλίζεις από όσα έχεις μοιραστεί και να νιώθεις πλούσιος από όσα έχεις χαρίσει. Ο,τι μας ξεπερνά και μας ψηλώνει, ό,τι μας πλαταίνει και μας γεμίζει, ό,τι μας κάνει πιο πλούσιους, ακόμα κι όταν είμαστε φτωχοί με υλικά δεδομένα, είναι το άγγιγμα του Άι Βασίλη στη ζωή μας.
Τελικά το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει Άι Βασίλης, αλλά πόσο χώρο του έχουμε αφήσει ώστε να μπορέσει να μας επισκεφτεί.


Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη;
Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος: Χρήστος Δήμος
Εκδόσεις: Καστανιώτη

Μια από τις πιο όμορφες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες που έχω διαβάσει.
Διαβάζοντας τη σε τυλίγει μια συγκίνηση που δεν είναι επιφανειακή, ούτε προκαλείται από λογοτεχνικά τεχνάσματα. Είναι μια συγκίνηση αληθινή και σε κοιτάει βαθιά στα μάτια της ψυχής.
Είναι μια ιστορία που σε κάνει να πιστέψεις ξανά: στη μαγεία των γιορτών, στην αξία της αθωότητας -που χάσαμε μεγαλώνοντας- στο θαύμα της πίστης!
Γι' αυτό είναι μια ιστορία αισιόδοξη, γεμάτη ελπίδα. Μια ιστορία που μας προ(σ)καλεί να δούμε τα πράγματα με άλλα μάτια: αθώα, παιδικά...
Μια ιστορία που μας (ξανά)θυμίζει ότι εκεί που η λογική καταθέτει τα όπλα και σταυρώνει την ελπίδα, η πίστη έρχεται να δείξει ένα νέο δρόμο, μια νέα προοπτική και να κάνει το θαύμα της.:στις ζωές και τις καρδιές μας. Μια ιστορία που μας θυμίζει, ότι τα θαύματα δεν γίνονται για να πιστέψουμε. Τα θαύματα γίνονται επειδή και μόνο και όταν πιστεύουμε σε αυτά!
"...για να βρούμε τα δώρα στο σακί, πρέπει να πιστέψουμε ότι υπάρχουν, ότι υπάρχει ο Άγιος Βασίλης. (...) Το μυστικό είναι η πίστη και η αθωότητα. Χωρίς αυτά η μαγεία χάνεται. Μόνο η πίστη και η αθωότητα έχουν αυτές τις υπερφυσικές ιδιότητες.(...)"
Σε καιρούς που η λογική δεν μας βοηθά και πολύ να τα βγάλουμε πέρα, ας κλείσουμε τα μάτια και ας ζητήσουμε κι εμείς το δώρο μας από τον Άγιο Βασίλη.
Ας το ζητήσουμε με τη βεβαιότητα ότι θα μας δοθεί. Ας γίνουμε ξανά παιδιά για λίγο...ας γράψουμε με την ίδια λαχτάρα, όπως τότε, το δικό μας γράμμα και ας αφήσουμε την πίστη να γίνει αγγελιοφόρος μιας νέας πιο αισιόδοξης και αληθινά χαρούμενης χρονιάς.

Ένα δώρο για τον καθένα

Πόσα δώρα μπορεί να φτιάξει κανείς μ'ένα τόπι ύφασμα που είναι κόκκινο, ζεστό και τόσο, μα τόσο Χριστουγεννιάτικο; Μα φυσικά ένα δώρο για τον καθένα!
Μια γλυκιά και πολύ τρυφερή ιστορία που μιλάει για την αξία του δώρου και τη χαρά που νιώθει κάποιος όταν δίνει. Την αξία του δώρου, που δεν μετριέται από το πόσο κόστισε, ούτε από το πόσο μεγάλο είναι, ούτε φυσικά από το πόσο φανταχτερό περιτύλιγμα έχει, αλλά από την φροντίδα και την ειλικρινή αγάπη που κάποιος το προσφέρει.
Μια ιστορία για το θαύμα της αγάπης που μπορεί να μετατρέψει ακόμα και το πιο ταπεινό ρελάκι σε χαμόγελο και πηγή χαράς.
Κι η ζεστασιά που νοιώθουν όσοι το φορούν; Είναι από το μαγικό κόκκινο χρώμα του υφάσματος ή από το μαγικό άγγιγμα εκείνων που με αγάπη το έραψαν...Διαβάζοντας την ιστορία δεν θα αναρωτηθείτε πια. Η δύναμη της αγάπης είναι τόση, που φτάνει να τυλίξει με τη ζεστασιά της, όσους με ειλικρίνεια την προσφέρουν και με ευγνωμοσύνη τη δέχονται.
Ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο με υπέροχες εικόνες, γεμάτες ζεστασιά και απαλότητα, ακριβώς όπως τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του.
Ένα βιβλίο από τις εκδόσεις "Ίκαρος - Παιδικά" που θα λατρέψουν τα παιδιά! Και μην το χάσετε....

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι
Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
Εικονογράφηση: Stephen West
Εκδόσεις: ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο που θεωρείται πια κλασσικό. Γραμμένο και αυτό από τον ευγενή Ευγένιο Τριβιζά, ο Τρωκτικούλης, όπως είναι το όνομα του μικρού ποντικού, αποτελεί πηγή έμπνευσης, τόλμης και αποφασιστικότητας για όλους.
Ένα ποντικάκι που καταφέρνει το ακατόρθωτο για όλους τους άλλους...να αγγίξει ένα αστέρι!
Ακόμα και όταν κανείς δεν μοιάζει να πιστεύει στο όνειρο του, πιστεύει ο ίδιος αρκετά για όλους. Αψηφώντας τα εμπόδια και τις προκλήσεις που συναντά, συνεχίζει για την κορυφή που ονειρεύτηκε. Θα συναντήσει όλες τις κοινές προκλήσεις που μπορεί να αποπροσανατολίσουν τον οποιοδήποτε, εκτός από εκείνον που ξέρει πραγματικά που πηγαίνει. Όμως ούτε η υπόσχεση της εξουσίας, η συνήθεια της καθημερινότητας, ή ο αδίστακτος πλούτος, θα αποδειχθούν αρκετά για να τον σταματήσουν. Γιατί για εκείνον το μόνο που έχει σημασία είναι να αγγίξει το όνειρό του.
Και όπως ξέρουν όλοι, αν μια φορά αγγίξεις ένα αστέρι, τότε ανοίγει ο δρόμος για να αγκαλιάσεις όλα τα αστέρια του ουρανού.
Για κάποιο λόγο πιστεύω ότι το ποντικάκι αυτό θα ήταν θαυμάσιος συνοδοιπόρος του Μικρού Πρίγκιπα. Ίσως γιατί και οι δυο κυνήγησαν χωρίς συμβιβασμούς το όνειρο τους, ίσως γιατί και οι δυο έβλεπαν με τα μάτια της καρδιάς, και ήξεραν ότι η αγάπη μπορεί να μας περιμένει όχι εκεί που συνήθως την αναζητάμε και ότι τα αστέρια δεν βρίσκονται πάντα και μόνο στον ουρανό.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Συγγραφέας: Μάνος Κοντολέων
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Μια διαφορετική, πολυεπίπεδη Χριστουγεννιάτικη ιστορία μας διηγείται ο Μάνος Κοντολέων.
Μια ιστορία με πρωταγωνιστή το μικρό Μάνο, ένα "παράξενο" παιδί, με το τρόπο που μόνο τα παιδιά μπορούν να είναι "παράξενα".
Ένα παιδί που Παραμονές Χριστουγέννων δεν νοιώθει χαρούμενο "όπως θα έπρεπε", αλλά μόνο. Ένα παιδί που νοιώθει τον κόσμο γύρω του να κλονίζεται, εξαιτίας του μωρού που η μόνο δική του μανούλα κουβαλάει στη κοιλιά. Και αυτό τον κάνει να αισθάνεται ξένο και ορφανό μέσα στην ίδια του την οικογένεια.
Μια ιστορία για την ιδιαίτερη ματιά των παιδιών πάνω στα πράγματα και τους ανθρώπους και ενός χαρισματικού παππού, του μεγάλου Μάνου, που έχοντας καταφέρει να διατηρήσει την παιδικότητα της ψυχής του, μπορεί και αποκρυπτογραφήσει  τα συναισθήματα του εγγονού του και να τον τραβήξει μακριά από τη θλίψη που κοντεύει να τον πνίξει.
Βοηθός του σε αυτή την προσπάθεια, θα σταθεί ένα κατακόκκινο καραβάκι, πασπαλισμένο με χρυσόσκονη. Ένα καραβάκι που θα ταξιδέψει τον παππού Μάνο πίσω στο χρόνο και το μικρό Μάνο σε ένα καταυλισμό προσφύγων, όπου θα δει και θα καταλάβει τι σημαίνει να είσαι ξένος και ορφανός, αλλά κυρίως θα τον βοηθήσει να καταλάβει, πως η αγάπη που δίνεις και η καλοσύνη που μοιράζεσαι, είναι εκείνες που γράφουν τις πιο όμορφες σελίδες στη ζωή σου και πως αρκεί ένα κόκκινο καραβάκι και ένα κόκκινο ποδήλατο για να  γίνει ο κόσμος γύρω σου πιο φωτεινός, χαρούμενος και πλούσιος.
*Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ θα διατεθούν στη UNICEF.


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Το Αστρικό Χωριό.

Διάβασα το Αστρικό χωριό, μια και δυο και τρεις και κάμποσες φορές. Όσες όμως φορές κι αν το διάβασα, αισθάνθηκα πολύ μεγάλη, πολύ κουρασμένη, πολύ βαριά για να πετάξω μέχρι εκεί. Και απογοητεύτηκα που αισθανόμουν τόσο μεγάλη, τόσο κουρασμένη και βαριά και δεν μπορούσα να μπω στον φωτεινό κόσμο που δημιούργησε η Κατερίνα Κρις.
Διάβασα κριτικές που έχουν γραφτεί για το βιβλίο, διάβασα σχόλια εκείνων που το έχουν διαβάσει, να δω τι είναι αυτό που δεν μπορώ εγώ να καταλάβω. Όμως και πάλι δεν ήμουν ικανή να γράψω ούτε δυο λέξεις για αυτό. Βλέπεις τα διάβαζα όλα σαν να αφορούσαν κάποιον άλλο. Σαν ξένα και αλλιώτικα και μακρινά. Σαν να κοιτούσα αυτόν τον υπέροχο κόσμο έξω από ένα κλειστό παράθυρο. Δεν μπορούσα να γίνω κομμάτι του. Να ακούσω τα γέλια και τις μουσικές... Δεν μπορούσα, γιατί το αντιμετώπιζα ως ένα βιβλίο απολύτως παιδικό. Με παρέσυραν βλέπεις τα συννεφένια μαλλιά και τα λουλουδένια μάτια...
Μέχρι που διάβασα την εξομολόγηση της Κατερίνας Κρις, σχετικά με την συγγραφή και την εικονογράφηση αυτού του βιβλίου. Για το πως η συγγραφή και η εικονογράφηση του, έγινε ο δικός της τ(ρ)όπος, να αντιμετωπίσει προσωπικές και επαγγελματικές δυσκολίες. Και τότε έκανε κλικ!
Το Αστρικό χωριό είναι το προσωπικό καταφύγιο του καθενός μας. Είναι το τόπος ή ο τρόπος που δραπετεύουμε από τη μίζερη, δύσκολη, αγχωτική πραγματικότητα, ώστε να πάρουμε μερικές ανάσες χαράς και να μπορέσουμε να συνεχίσουμε.
Το βιβλίο μιλά με τρόπο παιδικό, για κάτι πολύ ουσιαστικό: την ανάγκη που έχουμε όλοι να κλείνουμε την πόρτα στο εφήμερο, στο χειροπιαστό και να βυθιζόμαστε σε ό,τι είναι αυτό που μας δίνει μια όμορφη, υγιή, αληθινή, χαρά.
Έκλεισα λοιπόν τα μάτια και φαντάστηκα το δικό μου σπίτι στο Αστρικό χωριό. Και έμοιαζε, τι παράξενο, με το σπίτι μας στη Γη. Και είχε μέσα τρεις αγαπημένους ανθρώπους... και μύριζε μπισκότα βουτύρου, κέικ σοκολάτα και ποπ κορν...και ήταν γεμάτο ψαλιδισμένα χαρτιά, κόλλες με γκλίτερ και χρυσόσκονη. Είχε μια Μπλαμπλαθήκη στον κήπο του, από όπου ξεφύτρωναν ευγενικοί δράκοι και έκοβαν βόλτες καραβάκια από κόκκινο πουά χαρτί.
Γιατί το δικό μου καταφύγιο είναι οι ώρες που περνώ με τα παιδιά, κάνοντας.... τίποτα! Και όσο πιο δύσκολη είναι η κατάσταση έξω από το σπίτι, τόσο πιο πολύ πληθαίνουν αυτές οι ώρες. Τόσο γεμίζει το σπίτι μας με πολύχρωμα κανσόν, λουλουδάτες χαρτοταινίες, μικροσκοπικά αστεράκια και χρυσόσκονες στο χρώμα του ουράνιου τόξου. Τόσο περισσότερο ξαπλώνουμε στη χουχουλιάστρα μας για να διαβάσουμε μια ακόμη συναρπαστική περιπέτεια από τα αστρικά ταξίδια άλλων ταξιδευτών.
Και έχω πλήρη συνείδηση ότι έτσι δραπετεύω. Και έχω ανάγκη να δραπετεύω. Και νιώθω ευλογημένη και ευγνώμων που μπορώ να δραπετεύεω. Που μπορώ να πετώ, για λίγο έστω, στα σύννεφα. Που μπορώ να διαβάζω βιβλία, να φτιάχνω κουλουράκια, να κάνω κατασκευές και να ετοιμάζω πάρτι γενεθλίων. Το έχω πει πολλές φορές στους δικούς μου ανθρώπους, χωρίς αυτές τις μικρές, πολύτιμες νησίδες χαράς, δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος.
Για αυτό λοιπόν το πολύτιμο καταφύγιο της ψυχής, μας μιλάει το νέο βιβλίο της Κατερίνας Κρις. Και αν τα παιδιά έχουν το δικό τους μαγικό τρόπο να ταξιδεύουν ως εκεί, που για μένα είναι το παιχνίδι, είναι απαραίτητο κι εμείς οι μεγάλοι να τον ανακαλύψουμε. Να βρούμε ένα μαξιλάρι να ακουμπάμε την ψυχή μας, όταν όλα έξω μας ή μέσα μας, είναι ανάστατα.
Και ναι, τώρα μπορώ να γράψω για το Αστρικό Χωριό της Κατερίνας Κρις. Τώρα μπορώ να πω ότι η χαρά που περιγράφει, είναι αληθινή. Τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι μουσικές, είναι το μυστικό διαβατήριο που σου ανοίγει τις πόρτες του Αστρικού Χωριού. Γίνονται μικρές, γυαλιστερές σαπουνόφουσκες που σε πηγαίνουν ψηλά. Και δεν πειράζει που θα σκάσουν, γιατί για λίγο σου χάρισαν τη θέα ενός άλλου, φωτεινού κόσμου. Και έτσι μπορείς να βγεις ξανά έξω στον αληθινό κόσμο και να του χαρίσεις ένα τρυφερό χαμόγελο.
Σε ευχαριστούμε Κατερίνα Κρις που χαρτογράφησες τις ψυχές και εικονογράφησες τα όνειρά μας!


Το βιβλίο κυκολοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες (θεατρικό)

Αγαπάμε την ομάδα Κοπέρνικος. Αγαπάμε τη μουσική, τα βιβλία και φυσικά τα θεατρικά τους έργα. Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν παρά να απολαύσουμε και φέτος, το νέο τους έργο με τίτλο "Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες". Πόσο μάλλον, όταν παίζεται σε ένα τόσο ξεχωριστό χώρο, όσο το θέατρο " Το τρένο στο Ρουφ". Παράσταση μέσα σε ένα βαγόνι λοιπόν. Αυτό αποτελούσε πρόκληση από μόνο του. Και το ότι η ομάδα του Κοπέρνικου, κατάφερε να το παρουσιάσει μέσα σε αυτό τον (περι)ορισμένο χώρο, και να το κάνει με τόση άνεση και επιτυχία, μας άφησε έκπληκτους.
Τρεις ηθοποιοί σε εναλλασσόμενους ρόλους και ένας πρωταγωνιστής απών: ο πρίγκιπας!
Ο πρίγκιπας που όλη μέρα τρέχει από μάθημα σε μάθημα και από την μία υποχρέωση στην άλλη. Που μόνη του απασχόληση είναι να μελετά και μόνο του δικαίωμα να κάνει επανάληψη ότι έχει μελετήσει! Γιατί ένας σωστό πρίγκιπας δεν έχει χρόνο για παιχνίδια, φίλους και τέτοιες "ανοησίες", όπως επιμένει να λέει ο βασιλιάς μπαμπάς του.
Ξαφνικά όμως μια μέρα, ο πρίγκιπας αρνείται να φάει, αρνείται να μιλήσει και κλείνεται στον εαυτό του.
Τη λύση θα κληθούν να δώσουν δυο διάσημοι μάγειροι, ένας πικάντικος ανατολίτης και ένας τρελούτσικος Ιταλός. Αποστολή τους,  να μαγειρέψουν τα πιο νόστιμα, τα πιο ιδιαίτερα και ξεχωριστά φαγητά που θα κάνουν το μικρό πρίγκιπα όχι μόνο να φάει, μα να γλύφει και τα δάχτυλά του. Τα πείσματα, οι καβγάδες και κατεργαριές τους όμως, δεν θα φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και ο πρίγκιπας θα εξακολουθήσει να κρατά το στόμα του κλειστό. Το τελεσίγραφο του βασιλιά θα τους οδηγήσει, με τρένο φυσικά, στη χώρα της Σκέψης, με σκοπό να ανακαλύψουν τη μυστική συνταγή που θα δώσει πίσω στο νεαρό πρίγκιπα την όρεξη του (όχι απαραίτητα μόνο για φαγητό).
Εκεί όμως θα ανακαλύψουν κάτι ακόμα πιο σπουδαίο: θα ανακαλύψουν την αξία της συνεργασίας και της φιλίας. Θα ανακαλύψουν πως να σωπαίνουν και να ακούν τις σκέψεις, τις δικές τους και των άλλων. Θα ανακαλύψουν μαζί με τον ξεροκέφαλο βασιλιά, τι είναι αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη ο Πρίγκιπας.
Μια υπέροχη παράσταση με τρεις εξαιρετικούς ηθοποιούς, κεφάτους, και ιδιαίτερα ευρηματικούς με τις ατάκες των παιδιών, που συνεχώς και με ενθουσιασμό επενέβαιναν στην πλοκή του έργου.
Όπως και στα "Μεγάλα ψέματα του μικρού Ερμή", μας ενθουσίασε η απλότητα και η οικονομία της σκηνοθεσίας: ρόλοι, τόποι, καταστάσεις και συναίσθηματα, ορίζονται ή αλλάζουν με τρόπο απλό και συμβολικό, μα καθ΄ όλα λειτουργικό και ξεκάθαρο.
Ο χώρος, η μουσική, τα τραγούδια, οι ηθοποιοί και φυσικά το έξυπνο, αστείο, μα και συγκινητικό κείμενο, συντελούν σε μια πολύ όμορφη παράσταση που αν έχετε την ευκαιρία αξίζει να την παρακολουθήσετε.


Πού παίζεται:
Τρένο στο Ρουφ
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρουφ, (επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως),Ρουφ
Τηλ : 2105298922
Παραστάσεις : Πρωί.: Κυρ. 11.30 π.μ. 

Ηλικίες: 4-10 ετών