Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Γλυκά δωράκια!





Εδώ όλα τα υλικά που θα χρειαστείτε καθώς και οδηγίες για την κατασκευή!

Καλή διασκέδαση!

Ένα χριστουγεννιάτικο όνειρο.

Μια τρυφερή χριστουγεννιάτικη, έμμετρη ιστορία από τη συγγραφέα Λίνα Σωτηροπούλου, όμορφα εικονογραφημένη από την Λίζα Ηλιού. Ένα μικρό κορίτσι που παραμονές Χριστουγέννων, θησαυρίζει δώρα, κι άλλα δώρα στο δωμάτιο της, με τη μητέρα της να αναρωτιέται και να γκρινιάζει, τι θα τα κάνει όλα αυτά. Ένα κορίτσι που δεν διστάζει να απαιτήσει τα πιο μεγάλα, τα πιο παράξενα, δώρα από όλους: από μπαμπά, μαμά, παππού γιαγιά, θείους θείες και γνωστούς.
Ένα κορίτσι που κάνει τη μαμά του να αναφωνήσει απελπισμένη: “Αυτό μικρή μου, λέγεται, να ξέρεις, ΑΠΛΗΣΤΊΑ!”

Η μικρή μας όμως έχει ένα σχέδιο. Ένα σχέδιο στο οποίο θα βρει συνένοχο, τον ίδιο τον Άγιο Βασίλη. Κι αν δείτε κάπου εκεί στο μακρινό βορρά ένα μικρό παιδί από όσα δεν είναι τυχερά στο κόσμο, να παίζει με ένα πιάνο, ή κάποιο άλλο στην ανατολή να κρατά αγκαλιά ένα μικρό λευκό λαγουδάκι, ίσως τότε να καταλάβετε το σχέδιο της μικρής μας πρωταγωνίστριας.

Όνειρο και πραγματικότητα, πλέκουν μια πολύ όμορφη ιστορία για την αξία της προσφοράς και την πληρότητα που φέρνει στη ζωή το μοίρασμα της καλοσύνης.  

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Όνειρο γλυκό... σαν κουραμπιές.

Η Εύα Κασιάρου δημιουργεί μια πρωτότυπη χριστουγεννιάτικη ιστορία, με αιχμές για το σεβασμό
της διαφορετικότητας και των ιδιαίτερων ικανοτήτων ανθρώπων και ζώων. Μια ιστορία για τη δύναμη των ονείρων και το ψυχικό σθένος που γεμίζει μικρούς και μεγαλύτερους η προοπτική της πραγματοποίησής τους. Με παιδική ματιά και πολύ χιούμορ, η συγγραφέας φτιάχνει μια ιστορία, ή πιο σωστά ένα βιογραφικό για τη μικρή Αλίσα, την ταρανδούλα που ονειρεύεται να γίνει οδηγός στο έλκηθρο του Άι Βασίλη. Μια ταρανδούλα χαριτωμένη, σπιρτόζα, με πολύ φαντασία, και πολλά παραπανίσια κιλά. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που η Αλίσια, δέχεται τα κοροϊδευτικά σχόλια των “παράξενων ταράνδων”.  Οπλισμένη όμως με πολλή αυτοπεποίθηση και αγάπη από την οικογένειά της, η Αλίσα δεν το βάζει κάτω. Είναι αποφασισμένη να κυνηγήσει το γλυκό σαν κουραμπιέ όνειρό της και θα κάνει ότι χρειαστεί! Ακόμα κι αν πρέπει να βρει τον κόκορα που του 'χε φορτώσει τα μαθήματά της και να γίνει πιο επιμελής. Ακόμα κι αν πρέπει να χαμογελάει κάθε μέρα μέρα στην ομάδα των παράξενων ταράνδων. Η παιδική καρδιά της της ψιθυρίζει ότι η καλοσύνη μπορεί να μεταμορφώσει τους ανθρώπους.
Γεμάτο με γλυκιά, παιδική αφέλεια το βιογραφικό της Αλίσα και με πλήθος μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν την προσωπικότητα και το περιβάλλον που ζει, η μικρή τρανδούλα, θα κατακτήσει τις καρδιές μικρών και μεγάλων. Άλλωστε με τέτοιο χαμόγελο πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη, ποιος να της αντισταθεί;
Στο βιβλίο θα βρείτε επίσης μια πολύ εύκολη συνταγή για κουραμπίεδες....όνειρο!

Συγγραφέας : Εύα Κασιάρου
Εικονογράφος: Γεωργία Στύλου 

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

O Ξυλαράκης

Ένα πολύ όμορφο βιβλίο από το διάσημο δίδυμο Julia Donaldson & Axel Scheffler. Μια διαφορετική χριστουγεννιάτικη ιστορία για το αληθινό νόημα των γιορτών.
Μια ιστορία που μέχρι το τέλος της σχεδόν, αγνοεί ο αναγνώστης ότι είναι χριστουγεννιάτικη, καθώς τίποτα στο κείμενο ή στην εικονογράφηση δεν τον προϊδεάζει για αυτό.
Μια περιπλάνηση, μια περιπέτεια, ένας πολυπόθητος γυρισμός που θα αργήσει, αλλά ευτυχώς θα συμβεί.
Ο Ξυλαράκης, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας που μένει σε ένα δέντρο στο δάσος μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία του παιδιά,  χάνεται, πέφτει σε λάθος χέρια, σε λάθος δόντια, σε λάθος τόπους και λάθος τρόπους. Θα ταλαιπρωρηθεί και θα υποφέρει, μέχρι να καταφέρει να γυρίσει στην ασφάλεια του σπιτιού και της οικογένειάς του.
Είναι πολύ βαθιά η αντίθεση μεταξύ του Ξυλαράκη με και χωρίς την οικογένειά του: ο Ξυλάράκης χωρίς την οικογένεια του, ένα κούτσουρο μονάχο. ¨Ενα κομμάτι ξύλο χωρίς ταυτότητα.
Ο Ξυλαράκης με την οικογένειά του, ένας πατέρας. Ένας πατέρας γεμάτος αγάπη.
 " Ο Ξυλαράκης είμαι, δεν το βλέπεις;" αναφωνεί ο ήρωάς μας αμέσως μόλις σμίγει ξανά με την οικογένεια του.  Χωρίς περιττά λόγια και με μεγάλη απλότητα, συγγραφέας και εικονογράφος καταφέρνουν να δείξουν πως οι ανθρώπινες σχέσεις μας καθορίζουν και μας προσδιορίζουν ως άτομα.

Μια ιστορία που υμνεί το θάρρος, την επιμονή και την ελπίδα που μας γεμίζει η αγάπη των δικών μας ανθρώπων. Η λαχτάρα να είμαστε κοντά τους, να μοιραζόμαστε τη ζωή μας μαζί τους και να βρίσκουμε νόημα στη κάθε μέρα μέσα από τη συνύπαρξη.

Κι έτσι αυτή η απρόσμενα Χριστουγεννιάτικη ιστορία, κλείνει αισιόδοξα μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο δώρα, με σπουδαιότερο από όλα “το μαζί!” Την αγκαλιά που κλείνει μέσα της τον δικό μας (μικρό)κοσμο: μια στέγη, ένας πατέρας, μια μητέρα, χαρούμενα παιδιά!  

Απόδοση: Φίλιππος Μανδηλαράς

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Εύκολα δεντράκια από χαρτί!

Μια όμορφη κατασκευή γιορτινής διακόσμησης!

Το αποτέλεσμα.

Σε γλαστράκι έτοιμο για δώρο!


H ιδέα κατασκευής του δέντρου είναι αυτή.
http://krokotak.com/2016/11/diy-paper-christmas-trees/
Αυτό που αλλάζει είναι ότι το έφτιαξα όχι σε χρωματιστή κόλλα Α4, αλλά σε κανσόν με διαστάσεις 50x70 και δεν κόλλησα τη ραχοκοκκαλιά στο κέντρο του χαρτονιού, ώστε να έχει το δεντράκι μια περισσότερο τρισδιάστατη εμφάνιση!

Καλή διασκέδαση!

Χαράζουμε διαστήματα
Κόβουμε και κολλάμε σε χιαστή με πιστόλι σιλικόνης τις λωρίδες μεταξύ τους 

Τσακίζουμε και κολλάμε την μύτη στη βάση του δέντρου

Έτοιμα για διακόσμηση




Χριστουγεννιάτικα βιβλία

Τσερόνιμο Στίλτον - Το μυστήριο των ξωτικών
Ο αγαπημένος ήρωας των παιδιών, σε μια γιορτινή περιπέτεια στο Β. Πόλο. Με το ιδιαίτερο χιούμορ τους, την ζωντανή και πρωτότυπη εικονογράφηση, τη χαρούμενη διάθεση και τις ευφάνταστες ιστορίες τους, τα βιβλία του Τζερόνιμο Στίλτον έχουν αγαπηθεί από τα παιδιά σε όλο τον κόσμο. Στο βιβλίο αυτό οι μικροί μας φίλοι θα ακολουθήσουν το δαιμόνιο ποντικό μέχρι ρο εργαστήρι το Άι-Βασίλη και μαζί θα διερευνήσουν το μυστήριο των ξωτικών.

Το βιβλίο τελειώνει με πολύ όμορφες προτάσεις για χριστουγεννιάτικες δραστηριότητες που περιλαμβάνουν από χαρτοκοπτική μέχρι μαγειρική! Μια απολαυστική πρόταση για δώρο τις μέρες των γιορτών!
Εκδόσεις Κέδρος



Ξαφνικά Χριστούγεννα.
Σε κείμενο και εικονογράφηση του Αλέξη Κυριτσόπουλου, παρακολουθούμε τον Δράκο Φρίκη σε μια από τις νυχτερινές του εξορμήσεις με σκοπό να φάει τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα της πόλης.
Ο Φρίκης θα συνεχίσει να τρώει και να στεναχωρεί τα παιδιά μέχρι που πέφτει πάνω στην Τιτίκα. Το δικό της δέντρο δεν τ΄ρωγεται γιατί είναι ζωγραφιστό. Η Τιτίκα που δεν φοβάται τους δράκους που τρώνε Χριστουγεννιάτικα δέντρα, θα βοηθήσει τον δράκο Φρίκη σε μια δύσκολη στιγμή και θα τον κάνει να καταλάβει πόση θλίψη φ΄ρενι με την πράξη του στις καρδιές των παιδιών.
Μαγειρεύοντας έξοχα μερικά από τα πιο γνωστά κλασσικά παραμύθια, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος θα βοηθήσει την Τιτίκα να βγάλει από την κοιλιά του μεγάλου δράκου όλα τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα αλώβητα, αφού από τη λαιμαργία του ο Φρίκης τα είχε καταπιεί αμάσητα, και με το φιλί της να τον μεταμορφώσει στον ωραίο πρίγκιπα Μήτσο που ποιος ξέρει όταν η Τιτίκα μεγαλώσει μπορεί και να την παντρευτεί!
Εκδόσεις Κέδρος

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Ο ευτυχισμένος Πρίγκιπας (θεατρική παράσταση)

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας αποτελεί μια από τις τις πιο γνωστές και διαχρονικές ιστορίες του Όσκαρ Ουάιλντ.
Η ιστορία του Πρίγκιπα που πέρασε την ζωή του πίσω από τα τείχη του παλατιού του, χωρίς καμία έγνοια, φόβο ή πόνο, εμπνέει τον σκηνοθέτη Άρη Τρουπάκη, που μεταφέρει το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα στη σκηνή του Εθνικού θεάτρου και το αφήνει να μας γοητεύσει.
Από το ψηλό του βάθρο, καλυμμένος με αληθινό χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια, ο άλλοτε ευτυχισμένος Πρίγκιπας, κοιτά την πόλη και τους ανθρώπους της. Παρατηρεί τη φτώχεια τους, τη δυστυχία, την υποκρισία, τον ξεπεσμό, την κακία και την σκληρότητα που βασιλεύουν. Και για πρώτη φορά στη ζωή του δακρύζει. Μα τι κρίμα, κανείς δεν είναι εκεί να τον ακούσει ή να νιώσει τα δάκρυά του. Μέχρι που ένα μικρό χελιδόνι αποφασίζει να περάσει τη νύχτα στα πόδια του. Μια υπέροχη φιλία θα αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο. Το χελιδόνι θα γίνει τα χέρια, τα φτερά, τα μάτια του πρίγκιπα, -που τον υποδύεται υπέροχα ο Στάθης Κόικας-  ο οποίος θα απεκδυθεί το μεγαλείο του, θα θυσιάσει τη λαμπρότητα του για να βοηθήσει όσους τον έχουν ανάγκη. Θα ξεφύγει από το ρόλο που του ανέθεσαν, θα αρνηθεί την παγωμένη ευτυχία στη οποία τον καταδίκασαν και θα προτιμήσει να πονέσει, να νιώσει τη ζεστασιά της καλοσύνης, και τη δύναμη της φιλίας να ζωντανεύουν την μολυβένια του καρδιά.
Το μικρό χελιδόνι που υποδύεται ο εξαιρετικά ταλαντούχος Νίκος Καρδώνης δεν θα διστάσει να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή προκείμενου να βοηθήσει τον Πρίγκιπα και να γίνει ο αγγελιαφόρος της καλοσύνης και της μεγαλοψυχίας του, όντας το ίδιο μεγαλόψυχο και γεμάτο καλοσύνη. 
Μέσα από την ιστορία των δύο φίλων, μεγάλοι και μικροί μαθαίνουν τι θα πει ευτυχία, τι είναι στ'αλήθεια σημαντικό, τι σημαίνει μοιράζομαι, προσφέρω και παρακολουθούν το άνθος της ανιδιοτέλειας να ανθίζει στις ψυχές των ευγενικών πρωταγωνιστών. 

Μια εξαιρετικά καλοστημένη παράσταση, με μουσική, σκηνικά και κοστούμια που δεν καπελώνουν, αλλά αντίθετα αναδεικνύουν την ουσία του έργου. Ένας πολυμελής θίασος σε εναλλασσόμενους ρόλους που δημιουργεί ένα πολύ όμορφο καλλιτεχνικά και αισθητικά αποτέλεσμα.

Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, κέντρο
Τηλ : 2105288170 
Παραστάσεις :Κυρ. 4 μ.μ. 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Παπούτσια με φτερά

Ένα βιβλίο με κανονικούς ανθρώπους που επιμένουν να ονειρεύονται...να ψαρεύουν, να γράφουν ποιήματα στα κρυφά, να θυμούνται, να πονούν, να είναι ελεύθεροι, να αγαπούν, να βοηθούν, να αγωνίζονται, να πετούν...
Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι μια γειτονιάς από αυτές που χάνονται, άνθρωποι διαφορετικοί, μοναχικοί, περήφανοι, δημιουργικοί, γεμάτοι όνειρα, και λέξεις και μουσικές και εικόνες που γεφυρώνουν τις διαφορές, γλυκαίνουν τη φτώχεια, απαλύνουν τον πόνο.
Άνθρωποι διαφορετικοί κατοικούν τις σελίδες του βιβλίου. Άνθρωποι που τους ενώνει η ανθρωπιά τους. Η ζεστασιά της φροντίδας του ενός για τον άλλο. Άνθρωποι που στηρίζονται σε ανθρώπους. Και γι' αυτό δυνατοί.  Άνθρωποι με ρίζες γερές στη μνήμη, και γι' αυτό ανίκητοι.
Η Μαρία Παπαγιάννη χτίζει μαι ιστορία μέσα σε μια άλλη ιστορία. Δυο παράλληλοι κόσμοι με συνδετικό κρίκο ένα μικρό κορίτσι. Τη Ρόζα. Τη Ρόζα που ζει με τον ψαρά μπαμπά της σε ένα μικρό υπόγειο, στο βασίλειο των γατών. Τη Ρόζα που αγαπά τις γάτες , τα κατοικίδια αηδόνια, τον Χασίμ, και ζωγραφίζει μαγικά σπιρτόκουτα στον τοίχο του δωματίου της για να δραπετεύει...
Δυο κόσμοι με συνδετικό κρίκο την απώλεια και την μνήμη. Δυο κόσμοι που συναντιούνται σε ένα όνειρο...Μα ποιος μπορεί να πει που αρχίζει το όνειρο και που τελειώνει η πραγματικότητα. Κι αν ένα όνειρο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου, δεν είναι κομμάτι της πραγματικότητας χειροπιαστό; Κι αν ζεις τη ζωή με την ποιητικότητα ονείρου, ποιος μπορεί να αρνηθεί την αλήθεια της;
Η Ρόζα και κάθε Ρόζα, έπρεπε να κολυμπήσει στην Πολιτεία του Βυθού (της) για να ανακαλύψει το θάρρος να αγωνίζεσαι για τα σημαντικά, αυτά που ίσως δεν σε αφορούν άμεσα, - αν υπάρχει στ' αλήθεια κάτι που συμβαίνει και δεν μας αφορά άμεσα -, να βρει τi την πονάει. Να ανακαλύψει τι είναι σημαντικό να θυμάται, και να αναδυθεί για να δώσει μάχες στον πραγματικό κόσμο, στη γειτονιά της. Να υπερασπιστεί τους ανθρώπους της και και το δικαίωμα τους να υπάρχουν ελευθέρα, να επιλέγουν τη ζωή που τους ταιριάζει, να μαζεύουν τα κομμάτια τους και να ριζώνουν ξανά, να κυνηγούν το όνειρο τους, να γίνονται καλύτεροι, να βάζουν τα δικά τους παπούτσια με φτερά και να πετούν... 
Λόγος ποιητικός, παίρνει τις αφορμές του από στίχους μεγάλων ποιητών και πλέκει την ιστορία γύρω τους. Έτσι που μας υπενθυμίζει ότι η ποίηση δεν έχει πατρίδα, ούτε χρόνο και μπορεί να γίνει η γλώσσα να νιώσεις, να τραγουδήσεις, να ονειρευτείς, να αγαπήσεις.  Τα λόγια του Σεφέρη μπορούν να γίνουν η τρυφερή καληνύχτα ενός ψαρά στην κόρη του, οι στίχοι του Λειβαδίτη μπορεί να δώσουν ζωή σε ένα τοίχο, δυο λέξεις της Δημουλά να φέρουν τη ζωή ανάποδα και ένας στίχος της Αγγελάκη Ρουκ να πυροδοτήσει το αύριο. 
Μια ιστορία ανθρώπινη και βαθιά ποιητική. Μια ιστορία για ανθρώπους που αγαπούν την ποίηση. Μια ιστορία ποιητών...αφού ποίηση και ζωή είναι το ίδιο...όπως κάποτε μου έγραψε σε μια αφιέρωση ένας εμπνευσμένος δάσκαλος των μαθητικών μου χρόνων...
Θα ήταν παράλειψη να μην μιλήσω για το εξαιρετικό εξώφυλλο που φιλοτέχνησε η Φωτεινή Τίκκου και που με τόση επιτυχία κατάφερε να αποτυπώσει όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που δομούν όμως την ουσία της ιστορίας.
Ένα υπέροχο βιβλίο για παιδιά από 10 ετών, αλλά και ανθρώπους κάθε ηλικίας που αγαπούν την καλή, την πολύ καλή λογοτεχνία. 

Συγγραφέας: Μαρία Παπαγιάννη
Εκδόσεις: Πατάκη




Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Βραχείες λίστες κρατικών βραβείων παιδικού βιβλίου


Το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε τις βραχείες λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου, Εφηβικού -Νεανικού Βιβλίου και Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά, στις οποίες κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου.

Κατηγορία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου
Κοντολέων Μ. συγγραφέας, Δεληβοριά Μ. εικονογράφος, Στο νησί της Ροδιάςεκδ. Ψυχογιός
Πατσαρός Κ. συγγραφέας, Γρίβας Β. εικονογράφος, Το κουτίεκδ. Μεταίχμιο
Σερέφας Σ. συγγραφέας, Παπαδοπούλου Σ., εικονογράφος, Μήπως είμαι βλάκας; εκδ. Μεταίχμιο
Χαρίτος Κ. συγγραφέας, Σταματιάδη Ν. εικονογράφο, Το τραγούδι του ύπνουεκδ. Μεταίχμιο

Κατηγορία Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου

Celia Chauffrey εικονογράφος, Παππά Ροδούλα συγγραφέας, Μια φορά κι έναν καιρό ένα κλουβίεκδ. Νεφέλη
Ζαχαριά Π. εικονογράφος, Μιχαηλίδου Σ. συγγραφέας, Πολυξένηεκδ. Παπαδόπουλος
Κατσίκα Μάρω, εικονογράφος και συγγραφέας, Το καραβάκι που ήθελε να ταξιδέψει ως την άκρη του κόσμου, εκδ. Καλειδοσκόπιο
Μελισσινού Μ. εικονογράφος, Πιπίνη Α. συγγραφέας, Το δικό τους ταξίδιεκδ. Καλειδοσκόπιο
Μιμηλάκη Θ. εικονογράφος, Κουτσιαρής Β. συγγραφέας, Μη φοβάσαι Κοκκινοσκουφίτσαεκδ. Κόκκινη κλωστή δεμένη
Σαμαρτζή Ι. εικονογράφος, Δαρλάση Α. συγγραφέας, Το παλιόπαιδοεκδ. Πατάκη
Τουλιάτου Σ. εικονογράφος, Αγγέλου Α., Σίνη Ε. συγγραφείς, Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει, εκδ. Παπαδόπουλος

Κατηγορία Εφηβικού - Νεανικού Βιβλίου

Κατσαμά Ε., Γορίλλας στο φεγγάριεκδ. Πατάκη
Παπαθεοδώρου Β., Το ημερολόγιο ενός δειλούεκδ. Καστανιώτη
Πιπίνη Α., Η Αλίκη στην πόληεκδ. Πατάκη

Κατηγορία Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά

Αγγελίδου Μ., Ιστορίες που τις είπε το φως, εκδ. Μεταίχμιο
Ανδρεάδη Ε., Γίνε πράκτορας του πλανήτη, εκδ. Μεταίχμιο
Βαρουφάκης Γ., Μιλώντας στην κόρη μου για την οικονομίαεκδ. Πατάκη
Τσερόλας Π., Ο Προϊστορικός ζωγράφος (και ένα τερατάκι)εκδ. Κέδρος
πηγή: https://www.efsyn.gr/arthro/vraheies-listes-kratikon-vraveion-paidikoy-vivlioy

Ένα σπίτι για όλους

Ένα πολύ όμορφα εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά από 3 ετών. Ένα πολύχρωμο παραμύθι σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση. Φωτεινά χρώματα, ελκυστικά σχέδια, και φυσικά μια ωραία ιστορία.
Μια ιστορία που ξετυλίγεται “Βαθιά στο δάσος”, όπως είναι και ο τίτλος του πρωτότυπου κειμένου. Εκεί λοιπόν, βαθιά στο δάσος, μια μέρα, ένας ποντικός ανακαλύπτει ένα όμορφο, μικρό σπιτάκι και αποφασίζει ότι είναι το ιδανικό μέρος για να μείνει. Σιγά-σιγά, και άλλα ζωάκια περνούν από εκεί και ρωτούν αν μπορούν να μείνουν. "Φυσικά", απαντά το ποντικάκι, "υπάρχει χώρος για όλους!".
Έτσι δημιουργείται μια όμορφη παρέα που μοιράζεται τη χαρά και τη φιλία στο μικρό ξύλινο σπιτάκι με τα εννιά παράθυρα και την κόκκινη εξώπορτα. 
Μέχρι που ένας αρκούδος περνά από κει και θέλει κι εκείνος να μείνει. Μα μπορεί ένα μικρό σπιτάκι, με εννιά μικρούς ενοίκους, να χωρέσει ένα μεγάλο, καφέ αρκούδο;
Δύσκολη απόφαση και ακόμα πιο δύσκολη απάντηση...
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου, που έχει κάνει την απόδοση της ιστορίας, καταφέρνει να μας μεταφέρει τόσο τα συναισθήματα των μικρών ενοίκων, όσο και της μεγάλης καφέ αρκούδας, που τόσο πολύ θέλει να γίνει μέλος αυτής της όμορφης παρέας. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της ιστορίας, μεγάλοι και μικροί κατανοούμε ότι ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά, όπου υπάρχει θέληση, καλή διάθεση και συνεργασία, υπάρχει πάντα και τρόπος! Τι τρόπος;

Θα το ανακαλύψετε παρέα με τα παιδιά διαβάζοντας αυτό το όμορφο παραμύθι!

Συγγραφέας - Εικονογράφος: Corr Christopher
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Ο Φύλλος

Ένα υπέροχο, σύγχρονο παραμύθι. Μια ιστορία “περιβαλλοντικής φαντασίας” για τον αρχέγονο δεσμό ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο. Μια ιστορία για τη σημασία της φιλίας, την σπουδαιότητα της μνήμης, την ομορφιά της ελευθερίας και την ανάγκη σεβασμού της ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της.
Παράλληλα αποτελεί ένα λογοτεχνικό δοκίμιο πάνω στο μεγαλείο και την μικρότητα του ανθρώπου. Του ανθρώπου, που κρύβει μέσα του μια πράσινη όαση, μια φτερωτή ψυχή και έναν ωκεανό όνειρα. Αλλά κι εκείνου που φωλιάζει μέσα του ένα άγριο αρπακτικό που διψά για αίμα και κρύβει την ασχήμια του κάτω από το ατσάλινο προσωπείο του εγωισμού.
Η ιστορία του Φύλλου, του μικρού Δενδράνθρωπου, που από το καταφύγιο της φύσης βρέθηκε μόνος και κυνηγημένος στο κολαστήριο μιας μεγαλούπολης, μας αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος ξεχνά την καταγωγή του. Τι γίνεται όταν αποκόπτεται από τις ρίζες του. Όταν αναγκάζεται να απεκδυθεί τα φτερά της ψυχής του. Όταν υψώνει τείχη που κλείνουν τον δρόμο, που άλλοτε τον ταξίδευε στη ελευθερία, στο όνειρο, στη χαρά της συνύπαρξης.
Η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου, η αποξένωση του από τη φύση, από τον συνάνθρωπο, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό, είναι το κεντρικό θέμα της ιστορίας. Η ζωή στις μοντέρνες μεγαλουπόλεις, όπου η μοναξιά, ο φόβος και ο θόρυβος, έχουν πάρει τη θέση της συντροφικότητας, της ονειροπόλησης, της δημιουργίας αποτυπώνεται με πολύ άμεσο τρόπο.
Όμως η ιστορία της Έλενας Γλωσσιώτη, γίνεται και μια βαθιά εσωτερική φωνή, Μια φωνή που μας σπρώχνει να ανακαλύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο μέσα σε ένα κίβδηλο κόσμο. Είναι μια στιγμή ησυχίας μέσα στη βουή της σύγχρονης πραγματικότητας. Είναι η στάση, απέναντι στην ατελεύτητη κίνηση που δεν οδηγεί κάπου. Είναι η βαθιά γνώση, απέναντι στην επιδερμική πολυπραγμοσύνη του σήμερα.
Μας δίνει όμως και την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε την βαθιά θεραπευτική επίδραση που έχει η φύση πάνω στον άνθρωπο. Αυτή, που γίνεται τραύμα όταν ο δεσμός των δύο διαταράσσεται. Και ο σύγχρονος άνθρωπος είναι βαθιά πληγωμένος...
Μέσα από την ιστορία του Φύλλου, η συγγραφέας καταφέρνει να φωτίσει ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. Μας δείχνει έναν αυθεντικό τρόπο να ζεις και έναν σπουδαίο τρόπο να πεθαίνεις. Μας αποκαλύπτει πως μοιάζει να σου ανήκει πραγματικά η ζωή που ζεις, αλλά και ο τρόπος και ο τόπος να πεθάνεις. Πως είναι να χαίρεσαι την συνύπαρξη, την καθημερινή ευτυχία που δεν ζητά πολλά για να ανθίσει και έτσι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά, κάποτε να ριζώνεις στη γη που σε γέννησε, αλλά και στη συνείδηση των απογόνων σου. 
Η ιστορία της είναι ένας καθρέφτης και μια γέφυρα ταυτόχρονα. Να δεις αυτό που είσαι, αυτό που ονειρεύεσαι και δρόμος να το συναντήσεις.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που πολύ δίκαια βρέθηκε ανάμεσα στα 200 καλύτερα παιδικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας της χρονιάς που τελειώνει.

Συγγραφέας: Ελένη Γλωσσιώτη
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Ενα video που βρήκα πολύ ταιριαστό.
https://vimeo.com/187181616

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Ο Καρλ, ο Φριτς και το αυγό της ευτυχίας

Το 1965, ο  Γερμανός Volker Kraft κρέμασε στην μηλιά του κήπου του 18 πολύχρωμα αυγά. Από τότε συνεχώς εμπλουτίζει τη συλλογή του και προσθέτει αυγά με αποτέλεσμα τώρα να φτάνουν τις 10.000!

Με αφορμή αυτή την ιστορία, ο Βασίλης Παπαθεοδώρου, γράφει μια σύγχρονη παραβολή πάνω στο νόημα της ευτυχίας, και μας ωθεί να κατανοήσουμε ότι “τα πράγματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, αλλά όπως εμείς είμαστε.”

Πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο μικρός Φριτς, ο εγγονός του Κάρλ, που ξεκίνησε να στολίζει το αυγόδεντρο όταν ήταν ο ίδιος παιδί. Ο Φριτς λοιπόν, μπλέκει σε μια παράδοξη περιπέτεια, ένα κυνήγι ευτυχίας, που έχει τη μορφή ενός μικρού κόκκινου αυγού. Τουλάχιστον αυτό νομίζει ο Φριτς.
Καθώς το μικρό κόκκινο αυγό κατρακύλα από το δέντρο που βρίσκονταν κρεμασμένο, ένα σωρό άνθρωποι προσπαθούν να το κάνουν δικό τους, θεωρώντας ότι είναι το κομμάτι της ευτυχίας που ψάχνουν. Κοινός παρανομαστής όλων των αναζητήσεων η δύναμη. Οι κυνηγοί της ευτυχίας μεταφράζουν την ευτυχία σε δύναμη. Δύναμη που αλλάζει μορφές. Δύναμη είναι η ομορφιά, δύναμη είναι η νίκη, δύναμη είναι να γνωρίζεις το μέλλον, δύναμη είναι ο πλούτος, δύναμη είναι η ηδονή, δύναμη είναι η αγάπη.

Το αυγό με τη συμβολική του έννοια, ως απαρχή της ζωής, αποκτά συμβολική έννοια και μέσα στην ιστορία. Στην παγκόσμια μυθολογία, το αυγό έχει θρέψει Θεούς και Δαίμονες. Έχει γεννήσει Φως και Σκοτάδι. Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα το περιεχόμενό του. Καθένας διαλέγει να δει, να ελπίσει, αυτό που επιθυμεί να προκύψει από αυτό. Και η δύναμη του αυγού, δρα πολλαπλασιαστικά. Πολλαπλασιάζει ό,τι είναι αυτό που κλείνει μέσα του. Πολλαπλασιάζει την εμμονή, την οργή, το μίσος, το φανατισμό, αλλά και τον έρωτα, τη φιλία, την καλοσύνη...
Έτσι οι κυνηγοί της ευτυχίας, προβάλουν σε αυτό τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τις φιλοδοξίες, τα πάθη τους, που τα ονομάζουν ευτυχία τους. Δεν είναι τυχαίο νομίζω που στην ιστορία είναι δυο παιδιά που βλέπουν το αυγό σαν αυτό που είναι. Και που αναφωνούν, όπως άλλοτε έκαναν με τον γυμνό αυτοκράτορα, “είναι ένα αυγό”. Πως μπορεί να μην το βλέπετε! Η ευτυχία είναι ένα αυγό. Ένα αυγό που μοιράζεσαι. ¨Ενα αυγό που χαρίζεις. Ένα αυγό που χορταίνει την πραγματική, αλλά και τη συναισθηματική πείνα κάποιου.

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Φριτς κατάλαβε τι σημαίνει ευτυχία. Είναι τόσο απλό, την ψάχνουν όλοι, αλλά είναι μπροστά στα μάτια τους. Αρκεί να τα ανοίξουν και να τη δουν. Ευτυχία είναι να κάνεις κάποιον άλλον άνθρωπο χαρούμενο, να του δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Και να είσαι ευχαριστημένος με τα απλά και τα καθημερινά...”

Στο βιβλίο υπάρ­χει παράρ­τημα με το μυθι­στό­ρημα κατάλ­ληλα δια­σκευα­σμένο σε θεα­τρικό για σχο­λι­κές παρα­στά­σεις.


Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος: Λίλα Καλογέρη
Εκδόσεις: Καστανιώτη






Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

Θα σου χαρίσω τον ήλιο

Ένα από τα καλύτερα νεανικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. 
Η ιστορία που διηγείται είναι μια καταιγίδα, ένας κατακλυσμός...Ένας μυστικός κατακλυσμός που κοντεύει να πνίξει τους πρωταγωνιστές. Ένας κατακλυσμός που συντελείται βαθιά μέσα τους και κινδυνεύει να αφανίσει τις ψυχές τους.

Πολλά τα πρόσωπα γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές που άλλοτε υφαίνουν και άλλοτε ζωγραφίζουν την ιστορία...Ο Νόα και η Τζουντ, δίδυμα αδέλφια, με αυτή την ιδιαίτερη σχέση και επικοινωνία που αναπτύσσεται ανάμεσα στους διδύμους. Δυο αδέλφια στην αρχή της εφηβείας τους, τότε που η ύπαρξη τους αρχίζει να ανοίγεται στον κόσμο. Τότε που προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητα, τα όρια, τις αντοχές της. Τότε που οι άνθρωποι σπαράζουν για αγάπη, την ίδια στιγμή που την αποδιώχνουν. Τότε που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στο οικογενειακό πορτραίτο.
Οικογένεια, φίλοι, έρωτες, δάσκαλοι και τέχνη. Τέχνη εκρηκτική. Τέχνη αποκαλυπτική. Τέχνη θεραπευτική. Τέχνη που μπορεί να διαλύσει τον κόσμο και να τον φτιάξει από την αρχή.
Μια έκρηξη χρωμάτων, συναισθημάτων, μια σιωπηλή κραυγή απόγνωσης, απώλειας, έρωτα.
Όλα τα κεντρικά πρόσωπα του βιβλίου βασανίζονται εσωτερικά. Κουβαλούν το δικό τους σταυρό και το δικό τους κομμάτι αλήθειας και ψέματος. Κι εκεί, λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, λίγο πριν οι υπάρξεις τους διαλυθούν οριστικά, τα κομμάτια της ιστορίας θα ενωθούν για να τους λυτρώσουν.
Και οι ραγισματιές που θα μείνουν θα είναι η απόδειξη πως τα κατάφεραν, πως μεγάλωσαν, πως άλλαξαν, πως είναι ένα βήμα πιο κοντά στον νέο τους εαυτό.

Η Αργυρώ Πιπίνη έχει κάνει εξαιρετική μετάφραση. Καταφέρνει όχι μόνο να ανασυνθέσει με επιτυχία την ατμόσφαιρα της ιστορίας, αλλά και να σου μεταδώσει όλο τον ηλεκτρισμό, όλη την απίστευτη ενέργεια της γλώσσας της συγγραφέως, η οποία με λέξεις και εικόνες σκληρές και άλλοτε απίστευτα τρυφερές, καταφέρνει να καταποντίζει τους πρωταγωνιστές της και να τους σώζει λίγο πριν είναι αργά. Καταφέρνει να φτιάξει μια ιστορία που μιλά για τους πολύπλοκους οικογενειακούς δεσμούς και πως αυτοί καθορίζουν τα μέλη της, για τον έρωτα και πως αυτός ορίζει τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά κυρίως για την ευθύνη, του καθενός ξεχωριστά, να ζωγραφίσει τον καμβά της ζωής του με τα δικά του χρώματα, να ξεπεράσει “το μοιραίο” “το τυχαίο” “την προκατάληψη”, “το λάθος” και να σταθεί με θάρρος στα δικα΄του πόδια. Να πάψει να κρύβεται πίσω από αναγκαιότητες, από συμβατικότητες, από προσδοκίες, να σμιλέψει με αλήθεια το πρόσωπό του και να το απελευθερώσει από το σκοτάδι του φόβου.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο!

Δείγμα γραφής:
<<Πιάνω ένα κλαδί, αρχίζω να σκαλίζω με αυτό. “Ή μπορεί ένας άνθρωπος να είναι απλώς φτιαγμένος από πολλούς ανθρώπους” λέω. “Ίσως να συγκεντρώνουμε συνέχεια αυτούς τους νέους μας εαυτούς”. Να τους ρίχνουμε μέσα μας καθώς κάνουμε επιλογές, καλές και κακές, καθώς τα κάνουμε θάλασσα, ανεβάζουμε στροφές, χάνουμε τα λογικά μας, βρίσκουμε τα λογικά μας, διαλυόμαστε, ερωτευόμαστε, καθώς θρηνούμε, μεγαλώνουμε, απομακρυνόμαστε από τον κόσμο, βουτάμε μέσα στον κόσμο, καθώς φτιάχνουμε πράγματα, καθώς σπάμε πράγματα.
Χαμογελάει ειρωνικά.” Κάθε νέος μας εαυτός στέκεται πάνω στους ώμους του προηγούμενου μέχρι που γινόμαστε ασταθείς ανθρώπινοι στύλοι ε;”
Πεθαίνω από απόλαυση. “Ναι, αυτό ακριβώς. Όλοι μας είμαστε ασταθείς ανθρώπινοι στύλοι!”>>

Συγγραφέας: Τζαντυ Νέλσον
Εκδόσεις: Πατάκη








Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Είχε απ' όλα και είχε πολλά

Η Μαρία Παπαγιάννη με τη συνεργασία της Έφης Λαδά, φτιάχνουν ένα παραμύθι, από εκείνα τα παλιά, που μας έλεγε η γιαγιά μας. Ένα παραμύθι για ένα βασιλιά. Ένα βασιλιά όμορφο, χαρούμενο και δυνατό. Ένα βασιλιά που ζούσε όμορφα τις μέρες του, παρέα με τα ζωντανά του, τα παιδιά και τους ανθρώπους του.Ένα βασιλιά που είχε απ' όλα και είχε πολλά.  Και ήρθε ένα όνειρο κλέφτης και του έκλεψε τάχα τα κτήματα και τα ζώα, τα σπίτια και τους στάβλους...Και τότε ο βασιλιά απέκτησε και κάτι άλλο, κάτι που δεν είχε πριν...απέκτησε τον φόβο. Μήπως το όνειρο βγει αληθινό και χάσει το βιος του. Και έτσι το φορτώθηκε στην πλάτη και το κουβαλούσε παντού μαζί του. Και έπειτα ήρθε κι άλλο όνειρο, ότι οι άνθρωποι τον ζήλευαν και θελαν το κακό του. Και τότε ο βασιλιά απέκτησε και κάτι άλλο που δεν είχε πριν...απέκτησε καχυποψία. Μήπως το όνειρο βγει αληθινό και κινδυνεύει. Κι έτσι έκλεισε τους πάντες στη φυλακή και φορτώθηκε την μοναξιά του. Κι άλλο όνειρο ήρθε, κι άλλο κι άλλο...και πρόσθετε στις πλάτες του βασιλιά, περισσότερη μοναξιά, περισσότερη καχυποψία, περισσότερη αλαζονεία, περισσότερες έγνοιες....Και τα χρόνια πέρασαν. Ο βασιλιάς, ο όμορφος σαν ουρανός, έγινε μια μίζερη καρικατούρα του εαυτού του. Έχασε τα παιδιά και τα εγγόνια του, δεν είδε το βιος του να ανθίζει, μαράθηκε μαζί με τα χωράφια του, μαράζωσε κάτω από το βάρος το πολύ του φόβου που έγινε και η ταφόπλακά του.
Γιατί ο βασιλιάς που είχε απ όλα και είχε πολλά, δεν ήξερε το μυστικό που κάθε απλή και άδολη καρδιά, κάθε καρδιά που έχει για βιος της την εμπιστοσύνη το γνωρίζει. Πως οι έγνοιες μικραίνουν σαν τις μοιράζεσαι, ενώ η χαρές πληθαίνουν.
Αλίμονο στη ζωή που μένει αμοίραστη, στα καλά και στα άσχημά της, στις έγνοιες της και στις χαρές της. Ξένη ζωή και σε αποξενώνει από ό,τι νόμιζες δικό σου.
Το κρυμμένο τάλαντο είναι αμαρτία, όχι το μοιρασμένο, ούτε καν το χαμένο, για να θυμηθούμε και τη γνωστή παραβολή του Κυρίου.... Το παραμύθι όμως κλείνει αισιόδοξα, με τις μικρές πολύτιμες στιγμές των ανθρώπων, τα μικρά πολύτιμα μυστικά και τα ακριβά τους βλέμματα να συναντιούνται επιτέλους και πάλι και να γεννούν την ελπίδα να ξαναβρούν τον κόσμο που έχασαν, τον κόσμο που οι άνθρωποι κοιτιούνται στα μάτια και μοιράζονται σε ίσα κομμάτια το ψωμί. 

Η εικονογράφηση της Εφης Λαδά είναι αριστουργηματική. Δημιουργεί μια ονειρική ατμόσφαιρα στην ιστορία. Καταφέρνει όχι μόνο να διηγηθεί την ιστορία, αλλά να την πάει ένα βήμα παραπέρα, εισάγοντας στοιχεία μέσα στην εικονογράφηση, που γίνονται τροφή για σκέψη και προβληματισμό. 


Το βιβλίο της Μαρίας Παπαγιάννη συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο «White Ravens 2016» της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου, με τα 200 καλύτερα παιδικά βιβλία από όλο τον κόσμο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Η ανυπόμονη Εύη.

ΥΠΟΜΟΝΗ, μια μαγική λέξη. Πόσες και πόσες φορές δεν την έχουμε πει στα παιδιά μας...
Κάνε λιγάκι υπομονή...περίμενε λίγο...σε λίγο, αύριο, αργότερα...Έννοιες που μοιάζουν αδιανόητες στο παιδικό μυαλό. Εκεί που ο χρόνος δεν έχει παρελθόν και μέλλον, μα είναι ολόκληρος ένα ατέλειωτο παρόν. Μεγάλη ευτυχία για τα παιδιά και μεγάλος μπελάς για τους γονείς, αυτό το απέραντο παρόν. Πως να εξηγήσεις την υπομονή, την παύση, την καρτερικότητα...Πως, που η ανυπομονησία τους γίνεται τόοοοοσο μεγάλη που νομίζεις ότι θα εκραγούν...
Έτσι και η μικρή Εύη της ιστορίας μας. Δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να γίνει το παγωτό που έφτιαξε με τη μαμά της, δεν μπορεί να περιμένει να ξημερώσει καλά καλά για να πάει στην παιδική χαρά, δεν μπορεί να περιμένει για το δώρο των γενεθλίων της...και έτσι πάντα γίνεται το δικό της...
Μέχρι που πάει στο σχολείο...εκεί που δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά ένα παιδί όπως τα άλλα. Εκεί που πρέπει να ακολουθεί κανόνες και να σέβεται τη σειρά των πραγμάτων. Εκεί που πρέπει να δει τον εαυτό της μέσα από τον καθρέπτη της συνύπαρξης και της συνεργασίας και όχι απαραίτητα μέσα από τα μάτια της μαμάς και του μπαμπά.
Εκεί η Εύη θα κατανοήσει τις συνέπειες της ανυπομονησίας της. Εκεί θα μείνει μόνη με το θυμό της, Εκεί ο θυμός της, θα της στερήσει το παιχνίδι με τους φίλους της. Εκεί θα καταφέρει μόνη της να σκεφτεί την δυσάρεστη θέση που την έφερε η επιμονή της. Για αυτό δεν είναι κακό τα παιδιά να αισθάνονται άβολα που και που. Αντίθετα ίσως είναι ευεργετικό.
Διάβασα πρόσφατα, ότι ο αστακός καθώς μεγαλώνει, χρειάζεται να αλλάξει κέλυφος αρκετές φορές. Και κάθε φορά αποσύρεται για να το πράξει. Και είναι αυτή η άβολη αίσθηση, αυτό το στένεμα, ότι δεν τον χωράει πια ο παλιός του εαυτός, που του δίνει το ερέθισμα ότι ήρθε ο καιρός να αλλάξει, να μεγαλώσει.
Κάτι ανάλογο νομίζω ότι συμβαίνει και με τα παιδιά. Πρέπει μόνα να αναλογιστούν πόσο τα "στενεύουν" οι συνήθειες ή η συμπεριφορά τους, για να τις αλλάξουν. Πρέπει να νιώσουν την στενο-χώρια. Και πρέπει να το κάνουν μόνα τους. Όταν έρθει η ώρα...Μέχρι τότε...γονείς υπομονή!

Συγγραφέας: Ελένη Δασκαλάκη
Εικονογράφος: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Ψυχογιός





Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Ο Στρατηγός κι ο Γάτος του

Ένα νέο πολύ τρυφερό βιβλίο για την ιδιαίτερη σχέση που μπορεί να αναπτυθεί ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα ζώο. Μια ιστορία για τη μοναξιά, ιδιαίτερα στην τρίτη ηλικία, τότε που ένα άδειο από ανθρώπους σπίτι μπορεί να γεμίσει ζεστασιά, χάρη την παρουσία ενός μικρού κατοικίδιου. Μια ιστορία για την ομορφιά της συντροφικότητας.
Μια ιστορία για έναν επιβλητικό στρατηγό με παιδική καρδιά και για ένα γέρο γάτο με αδαμάντινη υπομονή. 
"Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ δεν ήθελε ζώο στο σπίτι.
Ο ευγενικός ΓΑΤΟΣ ήθελε να υιοθετήσει τον Στρατηγό.
Επίμονοι και οι δύο.
Πεισματάρηδες και οι δύο."
Ποιος θα νικήσει τελικά; Μα φυσικά η αγάπη.
Η ιδιαίτερη εκείνη αγάπη που μπορεί να δείξει ένα κατοικίδιο στον κύριό του. Αυτή η αγάπη η ελεύθερη από υπαγορεύσεις. Μια αγάπη, τρυφερή, σιωπηλή και πολύ συντροφική. Μια αγάπη που δεν ζητά τίποτα πέρα από το χάδι και την τρυφερότητα. Μια αγάπη "μοιραστική", συνωμοτική, που μπορεί να γίνει βαθιά, τόσο που να μοιράζεσαι την ίδια γλώσσα με τον μικρό σου τετράποδο φίλο. Μα αυτό είναι μυστικό...Το ξέρουν μόνο όσοι με υπομονή και επιμονή έχουν μοιραστεί το τραπέζι, το κρεβάτι, τις παντόφλες, τα ταξίδια, και φυσικά τα απομνημονεύματά τους με ένα γέρικο, γκρίζο γάτο!
Πάρα πολύ όμορφη και η εικονογράφηση της Κατερίνας Χαδουλού, που κατάφερε να σκαρώσει δυο ήρωες, τόσο αξιολάτρευτους και ταιριαστούς, που δεν μπορεί παρά να τους φαντάζεσαι πάντα μαζί παρεούλα, σε ένα παγκάκι, να αγναντεύουν την απέραντη θάλασσα... 
Συγγραφέας: Λίλα Πατρόκλου
Εικονογράφος: Κατερίνα Χαδουλού
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο
7+

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Ο ζητιάνος και η χρυσή κλειδαρότρυπα

Ποιος δεν θέλει στ'αλήθεια να δει ζωντανά τα όνειρά του μπροστά στα μάτια του; Ποιος θα αντιστεκόταν στον πειρασμό να αντικρίσει αυτά που ποθεί, έστω και μέσα από μια κλειδαρότρυπα; Και μετά τι....τι θα γίνει αφού τα έχει αντικρίσει;...Η κλειδαρότρυπα είναι ελευθερία ή σκλαβιά;...Σε οδηγεί στην περιπέτεια ή την αποχαύνωση;...
Ο ζητιάνος της ιστορίας μας, ένας νεαρός άντρας που τριγυρνά από πολιτεία σε πολιτεία, ψάχνοντας λίγο νερό και λίγο ψωμί, δεν έχει άλλα όνειρα, από το όνειρο της επιβίωσης. Σπαταλά τα νιάτα, τη δύναμη και την ομορφιά του, ζητιανεύοντας, γιατί ποτέ δεν πόθησε κάτι πιο σπουδαίο.
Διωγμένος από τους ανθρώπους  θα ψάξει μια νέα πολιτεία για να ζητιανέψει. Η καλή του μοίρα όμως τον φέρνει σε ένα δάσος, όπου χαμένος θα πέσει πάνω σε ένα σοφό γέροντα. Ο γέροντας θα του δώσει να φάει και να πιει, θα τον αφήσει να ξεκουραστεί και αφού έχει φροντίσει για το σώμα του καλεσμένου του, θα προσπαθήσει να θρέψει και την ψυχή του. Θα του μιλήσει για όσα δεν λέγονται και θα τον μάθει να ακούσει εκείνα που δεν ακούγονται. Αφού του χαρίσει δυο πολύτιμα όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια, δώρα θα στείλει τον διστακτικό νεαρό στην πολιτεία που βασιλεύει ο αδελφός του, την πολιτεία όπου βρίσκεται η χρυσή κλειδαρότρυπα που αποκαλύπτει τα όνειρα του καθενός.
Ο ζητιάνος θα σταθεί μπροστά στην κλειδαρότρυπα και το μόνο που θα δει είναι ψωμί και νερό. Θα πρέπει να περάσει τις δοκιμασίες που του βάζει ο άρχοντας της πόλης για να ανακαλύψει από την αρχή τα όνειρά του και μαζί τον εαυτό του. Θα καθαρίσει την ψυχή του από ότι άχρηστο κουβαλά, θα παλέψει με το δράκο του φόβου, και θα ακούσει τη μυστική φωνή της ψυχής του, πως θησαυρός είναι το θάρρος στην καρδιά και χρυσάφι η νίκη του φόβου. Πατώντας γερά στα πόδια του και φορώντας την λαμπρή φορεσιά του νέου του εαυτού, δεν θα νοιαστεί ποτέ ξανά να δει τη ζωή μέσα από κλειδαρότρυπες παντός είδους. Γιατί πια μπορεί να ζήσει τα όνειρά του.

Μια πολύ όμορφη παράσταση που κυριαρχεί η μουσική, με την παρουσία στη σκηνή μιας τετραμελούς ορχήστρας, και την υπέροχη φωνή της "καλής μοίρας" του ζητιάνου, της σοπράνο Εβίτας Πετράκη. Με όμορφα λιτά κοστούμια και πολυχρηστικά σκηνικά που εξυπηρετούν άψογα τις ανάγκες της παράστασης και νεαρούς, ως επί το πλείστον, ηθοποιούς, που  ερμηνεύουν με ζωντάνια του ρόλους τους. Μια παράσταση από την οποία δεν λείπει το χιούμορ, τόσο στο κείμενο όσο και στα σκηνικά. Ιδιαίτερα οι ρόλοι του βασιλικού υπηρέτη και της αρχοντοπούλας είναι ξεκαρδιστικοί. Μια παράσταση που θα απολαύσετε κι εσείς μαζί με τα παιδιά σας!

H παράσταση "Ο ζητιάνος και η χρυσή κλειδαρότρυπα", αποτελεί μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου της Μαριβίτας Γραμματικάκη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάπλαση.

Θέατρο Olvio
 Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7,Βοτανικός
Τηλ : 2103414118
Παραστάσεις : Πρωί.: Κυρ. 11 π.μ. (διάρκεια 60')
web: www.olviotheater.gr  |  e-mail: olvio.info@gmail.com


Συγγραφή-στίχοι: Μαριβίτα Γραμματικάκη
Συνθέτης-ενορχηστρωτής: Γιώργος Περιστέρης
Σκηνοθεσία: Λένα Γεωργιάδου
Κίνηση-χορογραφία: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Σκηνικά-Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Ερμηνεύουν: Εβίτα Πετράκη (σοπράνο)
Παναγιώτης Τερζάκης (μπάσος)
Νίκος Παρασκευόπουλος
Νατάσα Παπαμιχαήλ
Σταύρος Μαρκουλάκης
Τρύφων Μπάρκας
Ηλέκτρα Κομνηνίδου

Ορχήστρα
Αγγελική Σέρφου πιάνο
Μανώλης Αγουρίδης drums, κρουστά
Περικλής Τιμπλαλέξης βιολί
Mario Adrover κλαρινέτο


Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Ο θόρυβος...

(...) Ακόμα και σήμερα θυμάμαι πολύ καλά τι αυτοκίνητο ήμουν: ένα Άμιλκαρ. Το γιατί είχα επιλέξει αυτό το μικρό αυτοκινητάκι δεν το γνωρίζω, υποθέτω όμως ότι πρόκειται για το όνειρο ενός παχουλού αγοριού που πάντα το πείραζαν για τον αυξανόμενο όγκο του σώματός του και το ίδιο ήθελε να μεταμορφωθεί σε μια λεπτή, ελαφριά σαν πούπουλο βολίδα. (...)

Πίτερ Ουστίνοφ - Όσα ξέρω για την αγάπη. Εμπειρία εκδοτική.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Παιδικά όνειρα

Από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα παιδικά όνειρα;
Από γέλιο, χαρά, φαντασία, θάρρος, επιθυμία, περιέργεια, αγάπη, τρυφερότητα και καμιά φορά και λίγη μοναξιά....Αυτό θα μας δείξουν οι μικροί πρωταγωνιστές του νέου βιβλίου της Μαρίνας Μιχαηλίδου-Καδή.
Παιδιά που ονερεύονται, ενήλικοι του αύριο που μένουν πιστοί στα οράματά τους. Πέρα από τις προκαταλήψεις, τα εμπόδια, την στείρα λογική των μεγάλων, τα παιδιά δεν σταματούν να ονειρεύονται και να κυνηγούν τα όνειρά τους. Έχοντας τα όνειρά τους οδηγό, και με την πυξίδα της ζωής τους σταθερά προσανατολισμένη μπροστά και μακρυά, θα ανακαλύψουν, τρόπους και δρόμους, μέσα και συνθήκες, για να τα ζήσουν.
Και είναι τόσο αισιόδοξο να βλέπεις παιδιά που κατάφεραν ως ενήλικοι να πετάξουν, να φτάσουν μακριά, να χαρίσουν στον κόσμο, ελπίδα και χαμόγελο, που κατάφεραν να ζήσουν τα όνειρα τους, μέσα από την τέχνη, την επιστήμη, την επικοινωνία...

Η εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη, αποκαλύπτει στον υπέροχο, φωτεινό, ζεστό κόσμο της παιδικής ψυχής, που είναι και εικονογραφικά σε πλήρη αντιδιαστολή με τις αυστηρές φιγούρες των μεγάλων, που τις βαραίνει η γκρίζα σκιά της απόρριψης, της υποτίμησης, του συμβιβασμού.

Σε ένα κόσμο που δεν αφήνει χώρο και χρόνο στις παιδικές ψυχές να ονειρευτούν, που φορτώνει τα παιδιά υλικά αγαθά και λύσεις παντός τύπου, που δεν τα αφήνει να πειραματιστούν, να λερωθούν και να ανακαλύψουν τα μυστήρια που κρύβει ο κόσμος γύρω τους, φαντάζει δύσκολο να βρουν τα παιδιά έμπνευση και έναυσμα να ονειρευτούν...
Έμμεσα και αβίαστα, οι ιστορίες της συγγραφέως, αφήνουν να εννοηθεί, πόσο σημαντική και απαραίτητη είναι η επαφή των παιδιών με τη φύση, πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει στη ζωή τους το ενεργητικό παιχνίδι, αλλά και η παρατήρηση του φυσικού κόσμου, για να αναπτύξουν την προσωπικότητα τους, να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα τους, να βρουν το δικό τους όνειρο...
Ας ευχηθούμε λοιπόν έναν κόσμο με περισσότερες αφορμές για όνειρα και λιγότερους ενήλικες με ψαλιδισμένα φτερά...

Το βιβλίο “Παιδικά όνειρα” είναι δίγλωσσο, γραμμένο στα Ελληνικά και Αγγλικά. Για να ενώσουν τα όνειρά τους περισσότερα παιδιά στις σελίδες του!,

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη


Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Μυθολογικά παραμύθια

"Με τη σειρά Μυθολογικά Παραμύθια επιχειρείται μια καινούρια «ανάγνωση» των αρχαίων ελληνικών μύθων. Που δεν είναι παλιές χιλιοειπωμένες ιστορίες ξεχασμένων θεών, αλλά συναρπαστικά παραμύθια δράσης, μέσα από τα οποία ξετυλίγονται όλες οι διαχρονικές ανθρώπινες περιπέτειες, οι φόβοι και οι χαρές που έχουν σημαδέψει κι ακόμη σημαδεύουν την ψυχή του ανθρώπου."

Στα πρώτο από τα δύο τελευταία βιβλία της σειράς με τίτλο " Ο μύθος της Αράχνης", ο Αντώνης Παπθεοδούλου, υφαίνει τον ομώνυμο μύθο. Το μύθο της Αράχνης, της όμορφης κοπέλας που η τέχνη της στην υφαντική, προκάλεσε την οργή της Αθηνάς, που τη μεταμόρφωσε στο γνωστό ζωύφιο. Πολύ όμορφα και εμπνευσμένα ξεκινά την αφήγηση του μύθου ο συγγραφέας, παρουσιάζοντας παραδείγματα από την ικανότητα και το ταλέντο του ανθρώπου να μεταμορφώνει την ύλη σε Δημιουργία, τα άψυχα σε Τέχνη.
Αυτό το μοναδικό ταλέντο είχε και η Αράχνη, μα την οδήγησε στην υπεροψία. Η κοπέλα αρνείται να παραδεχτεί τη Θεά Αθηνά, ως μέγιστη τεχνίτρα και δασκάλα της τέχνης της υφαντικής. Άνθρωπος και Θεός θα αναμετρηθούν, σε μια μάχη που φαίνεται άνιση. Ανάμεσα όμως σε ένα εγωιστή Θεό και ένα εγωιστή άνθρωπο κερδίζει μόνο το πάθος.
Πολύ όμορφη η εικονογράφηση του Βασίλη Γρίβα, που θυμίζει έντονα εικόνες βγαλμένες από αρχαϊκά αγγεία.

Η δεύτερη ιστορία, με τίτλο "Πλούτωνας και Περσεφόνη" και που μας διηγείται η Καλλιόπη Κύρδη, μιλά για το μύθο της Περσεφόνης, της όμορφης κόρης της Δήμητρας που πήρε ο Πλούτωνας στο κάτω κόσμο.
Μια ιστορία αγάπης, μητρικής και συζυγικής, λιγότερο άγρια από την εκδοχή του μύθου που ξέρουμε. Στη ιστορία μας, ο Πλούτωνας δεν ξεγελά, ούτε παίρνει με τη βία την Περσεφόνη στον κάτω κόσμο. Ο Νάρκισσος που παράγγειλε στην Γη να φτιάξει, δεν ήταν παγίδα, αλλά αρραβώνας. Το ρόδι που της έδωσε να φάει πριν φύγει από τον Άδη, δεν ήταν τέχνασμα για να ξαναγυρίσει, αλλά βοήθεια να μην χαθεί, αφού ούτως η άλλως η Περσεφόνη θα γύριζε από αγάπη.
Από την άλλη, η αφήγηση της συγγραφέως αποτυπώνει γλαφυρά τον πόνο της Δήμητρας. Με γλώσσα λυρική που υποστηρίζεται έξοχα και από την εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου, η συγγραφέας μεταφέρει την αγωνία, και την απελπισία της μάνας που ψάχνει την μοναχοκόρη της. Φως και σκοτάδι, εναλλάσσονται, αγάπη και αποχωρισμός συνθέτουν το πρόσωπο της αγάπης, και η ελπίδα μένει να συντηρεί την υπόσχεση για αναγέννηση και ζωή .

Και τα δύο βιβλία περιέχουν εκπαιδευτικές δραστηριότητες που βοηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα και να εμπεδώσουν τους μύθους.

Εκδόσεις: Μεταίχμιο (δείτε όλα τα βιβλία της σειράς)

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Το δωμάτιο που ταξιδεύει

H Mάρω Βαμβουνάκη γράφει μια τρυφερή, γλυκόπικρη ιστορία, για την αγάπη και τον χρόνο.
Μια ιστορία με κεντρικό άξονα δυο γνωστούς μύθους, έναν από την αρχαιότητα και ένα από τη νεότερη ιστορία μας. Δυο μύθους με κοινό παρονομαστή την αγάπη. Την αγάπη και τις μορφές που μπορεί να πάρει, τον τρόπο που έχει να εκφραστεί, να δέσει, να ριζώσει ή να κυνηγηθεί. Την αγάπη όχι μόνο ανάμεσα σε δυο ερωτευμένα πρόσωπα, αλλά και την αγάπη ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους, ανάμεσα στα αδέλφια...Τι σημαίνει εν τέλει αγαπώ...Κι αν αγαπώ, μπορώ και να ορίζω την ζωή εκείνου που αγαπώ...Τι είναι καλό και ηθικό...τι είναι επιτρεπτό και τι κολάσιμο...
Oι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, ο Ροδολίνος και η Τζιτζιφλώρα, που αφηγούνται στην έτερη μικρή πρωταγωνίστρια, τη Δανάη, τα καμώματα και τους πόνους της αγάπης, ζουν τη δική τους ξεχωριστή αγάπη.
Δυο πρόσωπα που σχεδόν μέχρι το τέλος του βιβλίου μένεις να αναρωτιέσαι αν πράγματι υπάρχουν ή αν τα γέννησε η φαντασία του μικρού παιδιού. Δυο πλάσματα που μοιάζουν του ονείρου και που σε μια ηλικία που μοιάζει ανεπίτρεπτο να ερωτευτείς, ζουν το δικό τους όνειρο και θα ταξιδέψουν σε αυτό και τη μικρή Δανάη. Με τη δύναμη της αφήγησης του Ροδολίνου, σύμμαχο τη φαντασία του παιδιού και τον πολύχρωμο και μοσχομυριστό κόσμο που έχει στήσει η Τζιτζιφλώρα, οι μύθοι θα πάρουν σάρκα και οστά και θα ζωντανέψουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Δανάης.
Η ιστορία μας συστήνει από την αρχή τους μύθους του Θησέα και της Αριάδνης, αλλά και του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας. Θα έλεγα μας συστήνει και ένα νέο τρίτο μύθο, αυτό του Ροδολίνου και της Τζιτζιφλώρας, που θα ερωτευτούν μέσα στο γηροκομείο και θα το σκάσουν από κει και από τις οικογένειες τους, για να ταξιδέψουν, να ονειρευτούν, και να ζήσουν όπως οι ίδιοι ορίζουν.
Γιατί κανείς δεν μπορεί με οποιαδήποτε πρόφαση ή χωρίς, να βάλει ημερομηνία λήξης στο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στη ζωή και την αγάπη. 
Ενα πολύ όμορφο ρομαντικό βιβλίο για νεαρούς εφήβους λίγο πριν τα πρώτα χτυποκάρδια της αγάπης. 

Συγγραφέας: Μάρω Βαμβουνάκη
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Το Μουσείο των Υποσχέσεων

Ένα εξαιρετικά πρωτότυπο βιβλίο με ένα εξίσου ασυνήθιστο θέμα: το νόημα και τη δύναμη της υπόσχεσης. Μια ιστορία που θίγει με τρόπο πρωτότυπο και το θέμα του σχολικού εκφοβισμού και την σημασία που έχει να μπορούν τα παιδιά, να λειτουργούν με αλήθεια και χωρίς φόβο μέσα στο σχολικό και φιλικό τους περιβάλλον. To κουβάρι της ιστορίας μας λοιπόν, ξετυλίγεται μέσα σε ένα μουσείο. Όχι σε ένα οποιοδήποτε μουσείο, αλλά στο Μουσείο των Υποσχέσεων.Πρωταγωνιστής ένα μικρό κορίτσι και ένας βάτραχος. Όχι από εκείνους που θέλουν να γίνουν πρίγκιπες, αλλά ένα βάτραχος φύλακας. Όχι φύλακας άγγελος, αλλά φύλακας μουσείου, που το μόνο που επιθυμούσε ήταν λίγη βοήθεια για να ξαναβρεί την υπόσχεση που μυστηριωδώς είχε εξαφανιστεί από την προθήκη της. 
Και ένα κορίτσι είπαμε, που το λέγαν Μαργαρίτα και που περνά δημιουργικά το χρόνο της, μετρώντας τα βύσσινα της Κάτιας, της βυσσινιάς του κήπου. Που απεχθάνεται τα μουσεία και τους βατράχους και ψάχνει να βρει τρόπο να  πει στη διπλανή της, ότι δεν θέλει να είναι πια διπλανές, αλλά ούτε και κολλητές... 

Ο βάτραχός μας, θα καταφέρει με χίλιες δυο υποσχέσεις (τι άλλο;) να πείσει την Μαργαρίτα να τον βοηθήσει. Κι εκείνη θα βρεθεί να τριγυρνά στο Μουσείο των Υποσχέσεων. Η περιήγησή της, που μοιάζει με κυνήγι κρυμμένου θησαυρού, θα αποκαλύψει στην Μαργαρίτα μερικές από τις σημαντικότερες υποσχέσεις που δόθηκαν ποτέ: την υπόσχεση που αντάλλαξαν  ο λύκος  με την κοκκινοσκουφίτσα, ο καθρέφτης της κακιά μητριάς με τη Χιονάτη, ο άνεμος με το παράθυρο, το φως με τη σκιά, το μυαλό με την καρδιά, ο ποιητής με τη λευκή σελίδα του, το ρολόι με τον χρόνο...
Μικρές υποσχέσεις με μεγάλη σημασία, στολισμένες σε μικρές διάφανες προθήκες να σημαίνουν το δεσμό ανάμεσα στους δύο που τις δίνουν. Μα είναι πάντα οι υποσχέσεις αληθινές; Και τι γίνεται όταν κάποιος δεν καταφέρνει να κρατήσει την υπόσχεσή του; Λες να χάνονται, λες να τις καταπίνει το πηχτό σκοτάδι...

"Σκοτάδι μαύρο και βαθύ" μουρμούρησε η Μαργαρίτα. "Αυτό που έβλεπα κάθε φορά που έλεγα ψέμματα στην κολλητή μου. Όταν δεν τολμούσα να διαφωνήσω μαζί της δηλαδή. (...) Κρίμα που έλεγα ψέματα ή που δεν έλεγα τίποτα. Και τότε όλα μαύριζαν"
"Τέρμα τα ψέματα",θα πει η Μαργαρίτα, και μια υπόσχεση μεγάλη προς τον εαυτό της θα γεννηθεί. Και ένα φως θα απλωθεί. "Μες στην προθήκη σαν να είχε ξημερώσει ξαφνικά κι ένα ροδαλό διάφανο φως έφερνε την υπόσχεση μιας ολοκαίνουρια μέρας. Το σκοτάδι είχε εξαφανιστεί".

Η Μαργαρίτα θα καταλάβει πως η αλήθεια, αυτή που ακόμα και στον εαυτό μας δύσκολα ομολογούμε κάποιες φορές, είναι το φως που φωτίζει την καρδιά και την κάνει ελαφριά σαν πουλί. 
Και ό,τι φέρνει φως στο νου και στην καρδιά, φωτίζει και το αύριο που θέλουμε να χτίσουμε. Και αυτό το αύριο είναι υπόσχεση. Υπόσχεση μεγάλη. Ας είναι και αληθινή.

Συγγραφέας: Λίνα Μουσιώνη
Εικονογάφος: Ναταλία Καπατσούλια
Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Μισό κιλό πλανήτης

"Από αυτήν την πρώτη μου εβδομάδα στη Γη, μάζεψα και κάτι πράματα, που φαίνεται πως δεν τα χρειάζονται οι άνθρωποι. Αλλιώς δε θα τα πετούσανε. Ούτε θα τα άφηναν να περνούν από δίπλα τους, ή από μέσα τους, και να χάνονται για πάντα απ'τη ζωή τους. Τα έστειλα στους δικούς μου για να τα εξετάσουνε. Ελαφριά ήταν. Μισό κιλό. Μισό κιλό πλανήτης."
Η συγγραφή βασίζεται στην παρατήρηση: του κόσμου έξω και του κόσμου μέσα μας. Και η παρατήρηση χρειάζεται υπομονή, προσήλωση και στάση για να συμβεί. Πρέπει να σταματήσεις, να προσηλωθείς, να έχεις υπομονή για να παρατηρήσεις.
Το βιβλίο του Σάκη Σερέφα, "Μισό κιλό Πλανήτης", μου (υπεν)θύμισε ότι σε λίγο καιρό, ιστορίες θα γράφουν μόνο οι εξωγήινοι, ή κάτι γήινα πλάσματα που τους μοιάζουν.
Η ιστορία του Βουρ, ενός μικρού εξωγήινου που επισκέπτεται τον πλανήτη μας, είναι στην ουσία η ματιά του πάνω σε επτά καθημερινές σκηνές, από τη ζωή επτά καθημερινών ανθρώπων, κάποιον από τους οποίους όλοι έχουμε συναντήσει, ή καλύτερα που όλοι έχουμε προσπεράσει...Προσπερνούμε καθημερινά τις ιστορίες που συμβαίνουν δίπλα μας, γιατί βιαζόμαστε, γιατί είμαστε σκυμμένοι στο κινητό μας, γιατί το messenger χτυπά ασταμάτητα, γιατί τα μάτια μας κοιτούν σχεδόν συνέχεια τον κόσμο μέσα από ένα γυαλί...της κάμερας, του κινητού, της οθόνης...Kαι αυτο δημιουργεί μια απόσταση, ένα έλλειμα από την πραγματική εμπειρία. Έχουμε ριχτεί σε ένα ανελέητο κυνήγι αποτύπωσης στιγμών, που η βαθιά μας μνήμη, μένει άδεια. Η υπεροβολική ευκολία είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που γνώρισε ποτέ το ανθρώπινο πνεύμα...
Το βιβλίο του Σάκη Σερεφα, είναι μια δοκιμή πάνω στην τέχνη της παρατήρησης, της αποτύπωσης εκείνων των μικρών ανεπαίσθητων λεπτομερειών, που κάνουν τη διαφορά στον τρόπο που βιώνουμε τον κόσμο γύρω μας. Είναι μια πρόσκληση να σταματήσουμε, να πάρουμε μια ανάσα και να προσηλώσουμε το βλέμμα μας, τη σκέψη μας κάπου, σε κάτι και να το ρουφήξουμε σε όλο του το βάθος. Γιατί ο κόσμος που βιώνουμε ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλος, και ποτέ δεν ήταν τόσο ρηχός...
Χρειάζεται να κοιτάξουμε ξανά από την αρχή τη φύση, τους ανθρώπους, τα φαινόμενα και τα νοούμενα. Να χαμογελάσουμε στον διπλανό μας, στη μοναξιά, στο φόβο του, στη θλίψη του...Μερικές φορές αυτό είναι τα πάντα. Κι αλήθεια δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινος για να το καταλάβεις. Αρκεί να κοιτάξεις στα μάτια, "έναν κύριο μέσα σ'ενα εστιατόριο να τρώει ψητές κότες, τη μία μετά την άλλη, ένα παιδί σε μια ακροθαλασσιά, ένα γέρο περιπτερά μέσα σ'ένα γέρικο περίπτερο, μια ταξιθέτρια σ'ένα σινεμά, στην τελευταία προβολή, ένα μικρό μαθητή στο τελευταίο θρανίο της τάξης, την ώρα της ζωγραφικής, έναν οδηγό αστικού λεωφορείου, μια μητέρα που διηγείται ένα πραμύθι στο παιδί της..."

Συγγραφέας: Σάκης Σερέφας
Εικονογράφος: Βίκτωρ Κοέν (η σουρεαλιστική εικονογράφηση είναι ένα από μεγάλα πλεονεκτήματα του βιβλίου, όχι μόνο αισθητικά, αλλά και νοηματικά, αφού οι εικόνες καταφέρνουν να υπογαμμίσουν χωρίς λόγια το βαθύτερο νόημα της κάθε ιστορίας)
Εκδόσεις: Κέδρος (2004)

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει - Ο σκύλος που τόλμησε να ονειρευτεί

Tα δύο βιβλία της Hwang Sun-mi έχουν γίνει παγκόσμια best seller. Έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες και έχουν συγκινήσει ένα ευρύ ηλικιακά κοινό.
Που οφείλετε όμως αυτή η σπουδαία τους απήχηση; Σε πολλούς λόγους, με κυριότερο, κατά τη γνώμη μου, ότι καταπιάνεται με θέματα πανανθρώπινα, που ξεπερνούν την εκάστοτε κουλτούρα και μιλούν κατευθείαν στην ψυχή.
Χρησιμοποιώντας τον ανθρωπομορφισμό των ζώων, αυτό το τόσο παλιό και πετυχημένο χαρακτηριστικό των παραμυθιών, καταφέρνει να μιλήσει για πράγματα σκληρά, για συναισθήματα δύσκολα, δίνοντας την ευκαιρία στον αναγνώστη να ταυτιστεί, να προβληματιστεί, να συμπάσχει.

Θηλυκές οι ηρωίδες της και στα δυο βιβλία, που παρά τη διαφορετική τους ιστορία, έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Είναι δυο ελεύθερα πνεύματα, δυο ασυμβίβαστες υπάρξεις που αρνούνται να υποταχθούν στο πεπρωμένο που άλλοι ετοιμάζουν για εκείνες, αντιδρούν στους δοτούς και αναμενόμενους ρόλους τους, κυνηγούν με πείσμα τα όνειρά τους και δεν διστάζουν να φτάσουν στα άκρα για να προστατέψουν εκείνους που αγαπούν.
Η μητρότητα και η φύση της, η ανάγκη και οι χαρές ή οι απογοητεύσεις που απορρέουν από αυτή, οι αλλαγές που φέρνει στη ζωή του θηλυκού, είναι βασική και στα δυο βιβλία.
Η μητέρα τροφός, η μητέρα προστάτης, η παρένθετη μητέρα, η μητέρα ως μόνος γονιός, η μητέρα μέρος ενός κοινωνικού συνόλου, έτοιμου να τη δεχτεί με τους όρους του, ή να την απορρίψει χωρίς αυτούς, η μητέρα εργαλείο αναπαραγωγής και η αποξένωση της από την ουσιαστική μητρότητα, ο πόνος του  επιβεβλημένου αποχωρισμού, ή του χωρισμού της ενηλικίωσης, η αναπόδραστη ανάγκη για αγάπη και οικειότητα, δημιουργούν πολλούς συνειρμούς που σχετίζονται με τη σύγχρονη πραγματικότητα στις κοινωνίες των ανθρώπων. Μα και χωρίς να γίνει καμιά αναγωγή στον άνθρωπο, οι ιστορίες της Hwang Sun-mi βάζουν τη βάση για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μητρότητα, στη φροντίδα και στην αξιοπρεπή διαβίωση κάθε ζωντανού πλάσματος.

Η Μπουμπουκίτσα και η Μαλλιαρούλα, η κότα και η σκυλίτσα ζουν στον μικρό και μέγα κόσμο της αυλής ενός σπιτιού, με συγκάτοικους χαρακτήρες - καρικατούρες των κοινωνιών μας: ο αφέντης κόκορας, η πρώτη κυρία της αυλής που με περηφάνια περιφέρει γύρω γύρω τα υπέροχα κοτοπουλάκια της, ωσάν τρόπαιο της καταξίωσης της, οι σιωπηλές πάπιες, παθητικοί μάρτυρες μιας κατάφωρης αδικίας, η γενναία και διαφορετική αρσενική αγριόπαπια, που είναι ένας τύπος περιθωριακός, μα ταυτόχρονα γενναίος και ονειροπόλος, η πονηρή νυφίτσα που καραδοκεί και κουβαλά τη δική της ιστορία, το "μωρό" που μεγαλώνει από μια κότα και παλεύει να γίνει αποδεκτό από τους ομοίους του, η κουτσομπόλα κότα και η πολύπειρη, γριά γάτα, το ζευγάρι των αγροτών και ο παππούς Στριγκλιάς.
Η γραφή αν και τριτοπρόσωπη, διανθίζεται από διαλόγους των πρωταγωνιστών, κάτι  που προσθέτει ζωντάνια και αμεσότητα στα δρώμενα. Τρυφερότητα και ανθρωπιά δίνουν τη θέση τους στη σκληρότητα και την κακία, ενώ η δικαιοσύνη δεν μοιάζει να γέρνει πάντα στη σωστή πλευρά.
Βαθιά ανθρώπινα τα έργα της συγγραφέως συγκινούν χωρίς να βασίζονται σε συναισθηματικές φιοριτούρες, παρά μόνο στο γνήσιο συναίσθημα που γεννά η ενσυναίσθηση, η τραγικότητα και οι αντιφάσεις της ύπαρξης.
Δυο εξαιρετικά βιβλία για κάθε ηλικία που διαβάζονται άνετα από την ηλικία των 11 ετών.

Συγγραφέας: Sun-mi Hwang
Μεταφραστής: Αναστασία Καλλιοντζή
Εκδόσεις: Διόπτρα