Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Η ομάδα Κοπέρνικος γιορτάζει!

«ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ»
ΣΥΝΑΥΛΙΑ – ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Η καλλιτεχνική ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ γιορτάζει τα 10 χρόνια από τη δημιουργία της κι επιστρέφει στα μουσικά δρώμενα με τη μουσικο-θεατρική, διαδραστική παράσταση «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ», που θα πραγματοποιηθεί στον Πολυχώρο του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής, το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Μαρτίου, για 3 μόνο παραστάσεις!

Τα τελευταία χρόνια, η ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ έχει ξεχωρίσει στο χώρο του θεάτρου για παιδιά με τις ευφάνταστες παραστάσεις της και τα εμπνευσμένα κείμενά της, έχοντας την ένθερμη ανταπόκριση του κοινού που παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε νέα της δουλειά. Φέτος ολοκληρώνει δέκα χρόνια καλλιτεχνικής πορείας και το γιορτάζει πραγματοποιώντας μια εορταστική παράσταση γεμάτη χιούμορ, μουσική, τραγούδι και πολλές - πολλές ανατροπές.

Στην παράσταση θα ακουστούν γνωστά τραγούδια του συνθέτη Άγγελου Αγγέλου και της στιχουργού Έμης Σίνη (ιδρυτές της ομάδας ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ και βραβευμένοι με Α’ Κρατικό Βραβείο), τόσο από τον δίσκο τους: «Ο Κόσμος Ανάποδα» όσο και από τις παραστάσεις τους με την ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ: «Τα μεγάλα ψέματα του μικρού Ερμή», τις ιστορίες του «κύριου ΚΙΧ» και το «Απαγορεύεται η Μουσική!», αλλά και μουσικές από την παράσταση «Το αγόρι και η ευχή» της Βάσιας Παρασκευοπούλου.

Ενώ η ενθουσιώδης Ορτανσία ολοκληρώνει –με τη βοήθεια των παιδιών- τη συγγραφή ενός υπέροχου παραμυθιού ο πονηρός Υάκινθος την αποθαρρύνει και προσπαθεί να την πείσει να παρατήσει, μια και για πάντα, την συγγραφική της καριέρα. Η αρχή όμως έχει γίνει. Οι ήρωες της Ορτανσίας: η πανέμορφη Μάγισσα Σκουποξυλάνθη, ο πολύχρωμος Μπομπ ο Χαμαιλέοντας, ο μικρός Ερμής με τα μεγάλα του ψέματα, ο κύριος Γρουσουζέλος και οι αδίστακτοι Πειρατές της Τσιχλόφουσκας, ξεπηδούν μέσα από το παραμύθι της τραγουδώντας και φέρνουν τον Υάκινθο στα όριά του!”

Συντελεστές:

Τραγουδούν: Πάνος Αθανασόπουλος, Τίμος Δασκαλόπουλος, Μαρία Παπαγεωργίου, Παντελής Ραβδάς
Παίζουν: Άγγελος Αγγέλου: πιάνο, Θανάσης Αρχανιώτης: τύμπανα, κρουστά
Διονύσης Βερβιτσιώτης: Βιολί, Μαρίνος Γαλατσινός: Κλαρινέτο, φλάουτο, μπάσο κλαρινέτο, σαξόφωνο τενόρο
Θεατρική δράση: Ελισσαίος Βλάχος, Έμη Σίνη
Μουσική – Ενορχήστρωση: Άγγελος Αγγέλου
Κείμενο - Στίχοι: Έμη Σίνη
Ηχοληψία: Κυριάκος Νικολόπουλος
Αφίσα – trailer: Μαργαρίτα Τζαννέτου

Πολυχώρος του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής
Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη»
Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Σάββατο 19 Μαρτίου στις 17:00 &
Κυριακή 20 Μαρτίου στις 17:00 και στις 19:00 (δύο παραστάσεις)

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: www.viva.gr
Διάρκεια παράστασης: 70- 80 λεπτά χωρίς διάλλειμα
Ηλικίες: 3 - 10
Πληροφορίες: 6947 194 629 (καθημερινά 11:00-15:00) ή στο: info@kopernikos.gr












Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Όταν έφυγαν τ' αγάλματα.

Νομίζω πως η λογοτεχνία μας απέκτησε ένα νέο, κλασσικό έργο. Είναι η ίδια η ιστορία, είναι ο τρόπος που η συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση την προσεγγίζει, είναι η τέχνη του λόγου της, είναι όλα που συνηγορούν να θεωρηθεί το έργο της κλασσικό.
Το "Όταν έφυγαν τ' αγάλματα" πραγματεύεται την ιστορία απόκρυψης των εκθεμάτων του Αρχαιολογικού μουσείου της Αθήνας, λίγο πριν και λίγο μετά την εμπλοκή της χώρας μας στο Β' παγκόσμιο πόλεμο. Μια ιστορία εν πολλοίς άγνωστη στο ευρύ κοινό. Μια αληθινή, συναρπαστική ιστορία, που ντύθηκε τις λέξεις και τη ζεστασιά της πένας της Αγγελικής Δαρλάση.
Η συγγραφέας, πέρα από το να μας διηγηθεί και να εγγράψει πια στη συλλογική μας μνήμη το γεγονός αυτό καθ' αύτο, πέρα από το να ανασυνθέσει με ένα τρόπο αθρωποκεντρικό, το χρονικό της περιόδου της Κατοχής, καταφέρνει να μας προβληματίσει μέσα από μία σειρά διπόλων, που είναι παρούσα σε ολόκληρο το έργο. Το δίπολο άρτιος - ελλιπής, πολιτισμός - βαρβαρότητα, μνήμη - λήθη, ελευθερία - σκλαβιά, ομορφιά - ασχήμια, ηθική - ανηθικότητα, νομιμότητα - παρανομία, ορίζουν τα γεγονότα της ιστορίας, μα κυρίως ορίζουν τους πρωταγωνιστές της. Επιτάσσουν μια διαφορετική ανάγνωση αυτών των εννοιών από την καθιερωμένη. Ακέραιος σημαίνει πάντα αισθητικά άρτιος; Νομιμοποιείται κάποτε η παρανομία; Πόσο βάρβαρος μπορεί να γίνει κάποιος “πολιτισμένος”;
H συγγραφέας μυθιστορεί γύρω από ένα ιστορικό γεγονός, με τρόπο που φανερώνει την ευαισθησία της όχι μόνο στα θέματα του πολιτισμού, αλλά και στο θέμα της αποδοχής της διαφορετικότητας. Η Αγγελίνα και ο Τίκο, απέχουν πολύ από το πρότυπο της ομορφιάς και της αρτιμέλειας, όπως ευρύτερα το αντιλαμβανόμαστε, αλλά καταφέρνουν να ξεπεράσουν την εξωτερική τους αναπηρία, με την εσωτερική ευγένεια και τον ψυχικό πλούτο που διαθέτουν. Ο Τίκο, αυτός ο υπέρμετρα μύωπας, μπορεί να δει την κρυμμένη ομορφιά στα απλά και καθημερινά, αυτή που οι περισσότεροι προσπερνούν και αγνοούν. Η Αγγελίνα, με το κουλό, το καταραμένο χέρι, μπορεί να αγκαλιάζει την ομορφιά των αγαλμάτων, μπορεί να συνομιλεί μαζί τους, να έχει το δικό τους (ηθικό) ανάστημα. Για την Αγγελίνα τα αγάλματα είναι αυτό ακριβώς που η ετυμολογία της λέξης σημαίνει: “Παν εφ' ω τις αγάλλεται”. Είναι η χαρά της, το παιχνίδι της, οι φίλοι της, η αγαλλ-ίασή της. Αλλά και για τους ανθρώπους που δούλεψαν στην απόκρυψη των εκθεμάτων του μουσείου, τα αγάλματα πέραν από φορείς της ιστορικής μνήμης και του πολιτισμού μας, ήταν φάρμακο για τις ψυχές. Και ήξεραν καλά, ότι το φάρμακο αν πέσει σε λάθος χέρια, γίνεται φαρμάκι. Και γνώριζαν καλά, πωςαν χάσουμε τον πόλεμο και γίνουν δικά τους (…) ακόμα κι η Ιστορία μπορεί ν’ αλλάξει. Με τον καιρό θα είναι πιο εύκολο να ξεχάσουν οι άνθρωποι την αλήθεια».
Θα μιλήσω και για τη σκηνή που με συγκλόνισε μέσα στο βιβλίο. Μια σκηνή τόσο θεατρική, που σχεδόν τη βλέπεις να παίζεται μπροστά στα μάτια σου. Τη σκηνή με τις γυναίκες μέσα στο μουσείο και την εξομολόγηση της μητέρας της Αγγελίνας. Το βουβό τους κλάμα και το νανούρισμα που πιάνουν να λένε όλες μαζί... Μια σκηνή που θυμίζει έντονα χορικό αρχαίας τραγωδίας. 
“Εκλαιγαν και τραγουδούσαν και τύλιγαν μέσα σε εφημερίδες τα πήλινα ειδώλια, προσεκτικά, σαν να τύλιγαν μωράκια στις φασκιές τους, σαν να νανούριζαν και πάλι τα μωρά που στο μεταξύ είχαν μεγαλώσει κι είχαν χαθεί στα απρόσμενα κακά που φέρνει η ζωή. Σαν να σαβάνωναν τα αγαπημένα σώματα που δεν κατάφεραν να αποχαιρετήσουν. Κι ήταν εκείνο το άγγιγμά τους στα πήλινα αγαλματάκια φορτωμένο όλα τα ορφανεμένα χάδια.”
Το πιο σημαντικό που καταφέρνει η συγγραφέας μέσα από την ιστορία της, νομίζω το εντοπίζει η Άλκη Ζέη, που έχει γράψει και τον πρόλογο του βιβλίου. " ...η συγγραφέας μαθαίνει στα παιδιά, χωρίς διδακτισμό, πως η Αντίσταση δεν είναι μόνο τα όπλα. Υπάρχουν κι άλλα που μπορείς να κάνεις και που αποδεικνύονται τόσο γενναίες πράξεις, όσο το να υπερασπίσεις μια πόλη ή να τινάξεις μια γέφυρα του εχθρού. (...) και κάτι ακόμα θέλει να πει η συγγραφέας στα νέα παιδιά. Να μην ξεχνούν. Για τις μέρες που θα έρθουν. Για τα χρόνια που θα έρθουν. Όσο δύσκολα κι αν είναι. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάνε. Να θυμούνται."

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο





Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Τι μπορείς να κάνεις με μία ιδέα;

Τα πιο σπουδαία πράγματα λέγονται με τα πιο απλά λόγια.
Ο συγγραφέας Kobi Yamada και η εικονογράφος Μae Besom, σε ένα πολύ δυνατό βιβλίο που μιλάει για την ιδέα. Πως γεννιέται μια ιδέα,τι στα αλήθεια μπορείς να κάνεις με αυτή,  με τι μοιάζει, πως μεγαλώνει; Σε μια εξαιρετικά αρμονική σύμπραξη λόγου και εικόνας, οι δύο δημιουργοί έρχονται να απαντήσουν, να προβληματίσουν, να εμπνεύσουν μικρούς με και μεγαλύτερους αναγνώστες.
Η ιδέα παρουσιάζεται σαν κάτι που γεννιέται ξαφνικά στο μυαλό. Μοιάζει με αυγό. Ένα μικρό, χρυσό αυγό μέσα σε έναν άχρωμο κόσμο. Ένα παράξενο, ζωντανό αυγό, που μπορεί να περπατά, μα δεν έχει αισθήσεις. Δεν έχει χέρια, ούτε μάτια, ούτε μύτη, ούτε στόμα. Ίσως γιατί οι ιδέες πρέπει να μένουν ανεπηρέαστες στα εξωτερικά ερεθίσματα. Είναι εκεί, με όλη τη λάμψη τους να βασιλεύουν στο μυαλό μας.Μπορεί για αυτό το μικρό αυγό να φοράει στέμμα...
Στην πορεία  της ιστορίας, παρακολουθούμε όλα τα στάδια εξέλιξης της ιδέας. Από το αρχικό ξάφνιασμα, περνάμε στην άρνηση της ιδέας. Στο φόβο και στην αμηχανία που προκαλεί σε εμάς τους ίδιους το ενδεχόμενο να εκφραστεί προς τα έξω. Πως θα αντιδράσουν οι άλλοι όταν ακούσουν την ιδέας μας;
Ευτυχώς όμως η ιδέα έχει τη δική της ζωή, έχει το πείσμα και τα δικά της "πόδια" και μας ακολουθεί. Δεν μας αφήνει σε ησυχία.
Έτσι σταδιακά έρχεται η αποδοχή. Έρχεται η χαρά που πηγάζει από την ιδέα και την ενασχόληση μαζί της. Kαι όπως όλα τα σπουδαία πράγματα, έτσι κι εκείνη, θέλει το χώρο και κυρίως το χρόνο της για να μεγαλώσει. Το ρολόι, ως σχήμα και σύμβολο είναι φανερά ή τεχνιέντως κρυμμένο στην εικονογράφηση.

 Και όταν έρχεται η στιγμή να αποκαλυφθεί, να μοιραστεί, να την κοινωνήσουν και άλλοι άνθρωποι, ο φόβος, η απογοήτευση, ακόμα και το αίσθημα παραίτησης είναι εκεί, αλλά δεν νικούν. Νικά η αγάπη, η επιμονή, η υπομονή και το πείσμα. Νικά ο ενθουσιασμός. Και αρχίζει η εσωτερική μεταμόρφωση του ανθρώπου. Η καλλιέργεια της ιδέας, καταφέρνει ένα καίριο άνοιγμα στον άνθρωπο. Ένα άνοιγμα όμως που δεν τον αφήνει εκτεθειμένο, αλλά του φανερώνει νέους ορίζοντες, του δίνει μια άλλη οπτική των πραγμάτων, του χαρίζει όραμα.
Με την ενσωμάτωση της ιδέας, ή στην ιδέα αν προτιμάτε,  έρχεται η άνθιση, η γέννηση. Όχι μόνο της ιδέας σε πράξη, αλλά του εαυτού. Το μικρό χρυσό αυγό μεγάλωσε, και ήρθε η ώρα να φέρει στον κόσμο, το φτερωτό πλάσμα που η φροντίδα μας επώασε. Η ιδέα ελευθερώνεται, πετά και αλλάζει. Εμάς και τον κόσμο γύρω μας. Γιατί αυτό μπορεί να κάνει μια ιδέα: να αλλάξει τον κόσμο!

Ενα εξαιρετικό βιβλίο, αφορμή για πολλές, όμορφες συζητήσεις και παιχνίδια, στην τάξη ή το παιδικό δωμάτιο. Διαβάστε την εξαιρετική ανάλυση και τις δραστηριότητες που προτείνει ο Απόστολος Πάππος στο Εlniplex

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη.
ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ 2014
ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΤΩΝ INDEPENDENT PUBLISHER BOOK AWARDS


Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Η Σολομώντεια Λύση (θεατρική παράσταση)

Σίγουρα μια από τι καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Ο Νίκος Δαφνής, κατάφερε να μεταφέρει εξαιρετικά το εμβληματικό έργο του Μπρεχτ  "Ο Κύκλος με την κιμωλία", σε μια διασκευή για παιδιά.
Από που να ξεκινήσω... Θα ξεκινήσω από το ζεστό και φιλόξενο καλωσόρισμα του ίδιου του σκηνοθέτη, που υποδέχτηκε μικρούς και μεγάλους με εγκαρδιότητα και χιούμορ. Και με μια σπουδαία πρωτοβουλία: κάθε θεατής που έχει πληρώσει ολόκληρο εισιτήριο, έχει τη δυνατότητα να το δωρίσει σε κάποιον άλλο, ώστε να μπορέσει να παρακολουθήσει εντελώς δωρεάν την παράσταση. Σε μια τόσο δύσκολη εποχή, που η Τέχνη φαντάζει πολυτέλεια, τέτοιες πρωτοβουλίες, αξίζουν όχι μόνο το θαυμασμό, αλλά και τη στήριξή μας.
Να συνεχίσω με τα σκηνικά: απλά και λειτουργικά εξυπηρετούν άψογα την υπόθεση. Η δε ιδέα να στηθεί ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, ήταν εξαιρετική.
Το έργο παρουσιάζεται ως θεατρικό παιχνίδι ανάμεσα σε ένα παππού, συνταξιούχο ηθοποιό και στα εγγόνια του, με σκοπό να τα βοηθήσει να λύσουν μόνα τους τη διαφορά που έχουν: σε ποιον ανήκει η κούκλα που το αγόρι βρήκε πεταμένη, χρόνια ξεχασμένη στην αποθήκη. Σε εκείνον που την νοιάστηκε ή στην αδελφή του, στην οποία είχε αρχικά δωριστεί;
Έτσι ξεκινάει να ξετυλίγεται η γνωστή ιστορία του Μπρεχτ.
Οι έξι ηθοποιοί της παράστασης σε πολλαπλούς ρόλους, είναι όλοι τους εξαιρετικοί. Την παράσταση κλέβει η Κων/να Σαραντοπούλου, στον κεντρικό ρόλο της αρχόντισσας, αλλά και σε όλους τους ρόλους που ερμηνεύει.
Και ενώ μπροστά στα μάτια μικρών και μεγάλων ξετυλίγεται μια ιστορία, δύσκολη, μια ιστορία, πολέμου, αποχωρισμού, δολιότητας, απληστίας, και ξεριζωμού, το έργο διατηρεί τη φρεσκάδα μιας παράστασης για παιδιά. Το χιούμορ δεν λείπει, δεν λείπει το γέλιο, οι διαδραστικές στιγμές με τους μικρούς θεατές, που με απόλυτη προσήλωση παρακολουθήσαν το έργο και συμμετείχαν σε αυτό. Βοηθά βέβαια πολύ σε αυτό και η καταπληκτική μουσική* του Δημήτρη Λέκκα,  τα  τραγούδια και οι ζωηρές χορογραφίες.

Η Σολομώντεια Λύση, είναι ένα πολιτικό έργο για παιδιά. Με μοναδική μαεστρία, ο Νίκος Δαφνής έχει καταφέρει να θίξει διαχρονικά προβλήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο και καθορίζουν τις κοινωνικές σχέσεις, χωρίς όμως να κουνάει το δάχτυλο στα παιδιά, υποδεικνύοντας το “σωστό”. Δικαιοσύνη, αγάπη, εξουσία, αλαζονεία, θυσία, αυταπάρνηση, υποταγή, καθήκον, είναι έννοιες που πραγματεύεται το έργο και προβληματίζουν το θεατή. Ιδιαίτερα η έννοια του καθήκοντος, του εμπνεόμενου από την αγάπη, όπως αυτό της υπηρέτριας για το μωρό της Κυράς της,  σε αντιπαράθεση με αυτό του στρατιώτη προς τον ανώτερό του, το εμπνεόμενο από το φόβο, είναι κυρίαρχη σε όλο το έργο. Ο θεατής, μικρός και μεγάλος, φτάνει στη λύση, που είναι σαν δίκοπο μαχαίρι, όπως είναι πάντα οι Σολομώντειες λύσεις, οδηγούμενος από το δικό του ένστικτο, την δική του αίσθηση δικαίου, που συνάδει περισσότερο με το θυμικό, και λιγότερο με το “τεχνοκρατικό” δίκαιο.
Η τελική κρίση, γίνεται ένας παράδοξος ζυγός, όπου αναμετριούνται η δύναμη με την αγάπη, η απληστία με την αυταπάρνηση, η σκληρότητα με την καλοσύνη, η φυσική με τη συνειδητή μητέρα. Και ενώ ο ζυγός μοιάζει να γέρνει εκεί που η δύναμη ορίζει, όπως συμβαίνει πάντα στους ζυγούς, έρχεται αυτή η καταλυτική δικαιοσύνη της ψυχής να ανατρέψει τα δεδομένα και να δείξει πως εκεί που περισσεύει η αγάπη, η αδικία δεν χωρά.

Μια πραγματικά εξαιρετική και άρτια από όλες τις απόψεις παράσταση. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

*Να συμπληρώσω ότι μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του μουσικού Cd αυτής, αλλά και παλαιότερων παραστάσεων του θεάτρου, δίνεται σε Φιλοζωικές οργανώσεις. Ένας κουμπαράς αγάπης για τα αδέσποτα υπάρχει και στο φουαγιέ του Θεάτρου.


Η Σολομώντεια λύση (του Γιάννη Καλατζόπουλου)
Σκηνοθεσία: Νίκος Δαφνής
Μουσική: Δημήτρης Λέκκας
Χορογραφίες: Αρετή Μώκαλη
Σκηνικά – κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Ζωγραφική σκηνικών – αφίσα: Ελένη Σουμή
Φωτισμοί: Χρήστος Τσαμπάς
Παίζουν:
Κώστας Κλάδης, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Κώστας Τζαφέρης, Οδυσσέας Κιόσογλου, Κατερίνα Τσεβά, και Πασχάλης Μερμιγκάκης.

Κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι

ΘΕΑΤΡΟ «ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ»
Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Ν. Φαλήρου
Τηλέφωνο 210 4816200, τηλ.&φαξ 210 4816207.



Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Ο άνεργος πρίγκιπας

Ναι λοιπόν! Η ανεργία δεν γνωρίζει ούτε σύνορα, ούτε πρόσωπα, ούτε κάνει εξαιρέσεις, αφού ακόμα κι ο Πρίγκιπας της ιστορίας μας έμεινε... άνεργος.
Νέος, με προσόντα, ικανότητες και οικογενειακή παράδοση στη βασιλεία, έμεινε ξαφνικά χωρίς βασίλειο, χωρίς υπηκόους, χωρίς τη μοναδική δουλειά που είχε μάθει να κάνει. Οικονομική κρίση βλέπεται και το παλάτι πωλήθηκε για ξενοδοχείο.
Έψαξε, έτρεξε, μίλησε, τηλεφώνησε, πουθενά, σε κανένα κοντινό ή μακρινό βασίλειο δεν υπήρχε μια θέση για πρίγκιπα.
Ώσπου μια μέρα, τα βήματα του τον έφεραν έξω από το "Βασίλειο της γεύσης" και από εκείνη τη μέρα έγινε ο Πρίγκιπας της μικρής ταβέρνας. Και η ταβέρνα μεγάλωσε, έγινε ξακουστή στα πέρατα του κόσμου, το ίδιο και ο Πρίγκιπας της κουζίνας της.
Η Ιωάννα Μπουλντούμη με το αστείρευτο χιούμορ που χαρακτηρίζει τις ιστορίες της, αφιερώνει το βιβλίο αυτό "σε όλους εκείνους που μέσα σ' ένα πρόβλημα, διακρίνουν μια ευκαιρία ζωής..."
Και πολύ καλά κάνει. Η ιστορία της είναι μαι ιστορία, θάρρους, γενναιότητας και αισιοδοξίας.
Ο Πρίγκιπας της ιστορίας, σήκωσε τα μανίκια, πέταξε το βελούδινο μανδύα, έβγαλε την κορώνα και με αγάπη, προσήλωση και ταπεινότητα, έφτιαξε μια όμορφη ζωή από την αρχή.
Κοινό στοιχείο σε όλες τις ιστορίες που έχουμε δει μέχρι τώρα σχετικά με το θέμα της οικονομικής κρίσης, είναι η ύπαρξη ενός ή πολλών αγαπημένων προσώπων που στέκονται δίπλα σε εκείνον που το έχει ανάγκη, τον στηρίζουν με την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους. Έτσι κι εδώ, και ενώ ο Πρίγκιπας μας τα έχει χάσει όλα, εξακολουθεί να είναι ο Πρίγκιπας στην καρδιά της αγαπημένης του.
Γιατί μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται για να συνεχίσεις, για να μην παραιτηθείς από τη ζωή και τα όνειρά σου, είναι μια γλυκιά κουβέντα, ένα χέρι στο ώμο, να σε στηρίζει, να σου λέει ότι θα τα καταφέρεις!
Η ιστορία συνοδεύεται από την εξαιρετική εικονογράφηση του Νικόλα Ανδρικόπουλου.

Συγγραφέας: Ιωάννα Μπουλντούμη
Εικονογράφος: Νικόλας Ανδρικόπουλος
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Σειρά: Μικρές καληνύχτες






Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Tι κρατάει η μαμά;

Mε αυτόν τον αινιγματικό τίτλο, επιλέγει η συγγραφέας Παναγιώτα Πλησή, να μας μιλήσει για την ανεργία, μέσα από τα μάτια, τις σκέψεις και τα λόγια ενός μικρού παιδιού.
Εξαιρετικά ευαίσθητη, αληθινή και τρυφερή η ιστορία της, απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας. Και έχει όλη τη γλύκα, την αφέλεια και τον αυθορμητισμό αυτής της ηλικίας.
Η ιστορία ξετυλίγεται γύρω από τις απορίες του μικρού πρωταγωνιστή:
Γιατί η μαμά κρατάει το κεφάλι της;
Μήπως φοβάται να μην ξεκολλήσει;
Και γιατί λέει ότι το κεφάλι της είναι βαρύ; Πόσο ζυγίζει δηλαδή; Είναι  βαρύ σαν καρπούζι;
Και τι σημάνει στεναχωρημένο κεφάλι;
Κι αν χαρίσω στη μαμά ένα χαρούμενο, ζωγραφιστό κεφάλι, θα πάψει να είναι λυπημένη;
Και ποιος εξαφάνισε τη δουλειά της μαμάς και τώρα δεν μπορεί να πάει;
Και γιατί το αύριο που υπόσχεται ο μπαμπάς δεν έρχεται ποτέ;

Ο μικρός πρωταγωνιστής, βιώνει την νέα πραγματικότητα που έφερε στο σπίτι τους το γεγονός ότι η μαμά έχασε τη δουλειά της. Η συναισθηματική φόρτιση είναι έντονη, και οι ευαίσθητες κεραίες του την αντιλαμβάνονται αμέσως. Κάτι έχει αλλάξει στη μαμά του και το νιώθει ξεκάθαρα.
Προσπαθώντας να κατανοήσει όσα συμβαίνουν, προσεγγίζει με τον μοναδικό, αληθινό τρόπο που έχουν τα παιδιά τους γονείς του. Ρωτάει και σχεδόν απαιτεί τις απαντήσεις τους. Το χιούμορ, το χάδι, η κατανόηση, η συντορφικότητα και η ειλικρίνεια, γίνονται οι γέφυρες επικοινωνίας που χρειάζεται κάθε οικογένεια προεκιμένουν να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες βρει μπροστά της.
H ιστορία της Παναγιώτας Πλησή, έρχεται να θυμίσει κυρίως σε μας τους μεγάλους, πως εκείνοι που βγαίνουν λιγότερο λαβωμένοι από την οποιαδήποτε κρίση, είναι εκείνοι που μέσα στην μπόρα δεν έπαψαν να κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου, δεν έπαψαν να σκύβουν με εμπιστοσύνη ο ένας στον ώμο του άλλου, δεν έπαψαν να θυμούνται να χαμογελούν με τα μικρά, απλά, καθημερινά θαύματα της ζωής.   Παιδί και γονείς θα συναντηθούν μέσα σε μια μεγάλη, σφιχτή αγκαλιά, που τελικά γίνεται σωσίβιο επιβίωσης για εκείνους που τo ενδύονται.
Αυτό νομίζω ότι είναι και το σημαντικότερο, πιο τρυφερό και ελπιδοφόρο μήνυμα της ιστορίας.

Συγγραφέας: Παναγιώτα Πλησή
Εικονογράφος: Γιώτα Κοκκόση
Εκδόσεις: Ψυχογιός





Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Ο μπαμπάς είναι άνεργος

H ανεργία έχει χτυπήσει δυστυχώς την πόρτα πολλών οικογενειών και τα παιδιά καλούνται να αντιμετωπίουν αυτή τη νέα πραγματικότητα, να κατανοήσουν άγνωστες έννοιες και να βιώσουν τις συνέπειές τους.
Οι Έλληνες συγγραφείς, ένιωσαν αυτή την ανάγκη παιδιών, γονιών αλλά και δασκάλων να μιλήσουν για το φαινόμενο της ανεργίας με αλήθεια και χωρίς φόβο. Επιστράτευσαν λοιπόν, την ευαισθησία και το χιούμορ τους και μας δείχνουν πως μεγαλύτερη σημασία από τα ίδια τα γεγονότα έχει ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντί τους.
Θα ακολουθήσει μια σειρά βιβλίων που θίγουν το θέμα της ανεργίας.

Ο μπαμπάς είναι άνεργος
Το βιβλίο της Ράνιας Μπουμπουρή, απευθύνεται σε παιδιά πρωτοσχολικής ηλικίας και τους μιλά με πολύ οικείο τρόπο για το θέμα της ανεργίας. Βάζοντας τα γεγονότα να διαδραματίζονται μέσα στη σχολική τάξη, δημιουργεί ένα γνώριμο σκηνικό όπου τα παιδιά μπορούν να προβάλλουν τον εαυτό τους.
Μέσα στη σχολική τάξη λοιπόν, ο μπαμπάς του Μιχάλη, που πρόσφατα έμεινε άνεργος, καλείται να μιλήσει για τη δουλειά που κάνει. Ο Μιχάλης αισθάνεται πολύ άβολα καθώς θεωρεί ότι ο μπαμπάς του ως άνεργος δεν θα έχει τίποτα να πει στους συμμαθητές του.
Η πραγματικότητα τον διαψεύδει καθώς όλοι ενθουσιάζονται όταν ο μπαμπάς του τους μιλά για τις σπουδές και τη δουλειά του, που του δίνει την ευκαιρία να δημιουργεί όμορφα κτήρια. Ο μπαμπάς παρότι δεν θα κρύψει το γεγονός ότι τη συγκεκριμένη περίοδο είναι χωρίς δουλειά, θα καταφέρει να εμπνεύσει τα παιδιά με τη δύναμη των λόγων του και το όραμά του για το μέλλον.

Μια πολύ όμορφη ιστορία, που δίχνει σε μικρούς και μεγάλους τον τρόπο να απεμπλακούν από τα αδιέδοξα συναισθήματα που προκαλεί η οικονομική κρίση και που δεν είναι άλλος από την ειλικρινή, νηφάλια επικοινωνία και τονίζει με ευαισθησία, την σημασία της αγάπης και της στήριξης της οικογένειας σε κάθε δυσκολία.

Συγγραφέας: Ράνια Μπουμπουρή
Εικονογράφηση: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Ψυχογιός



Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Στο Φωτεινό Δωμάτιο (θεατρική παράσταση)

Το νέο έργο της Ντίνας Σταματοπούλου μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι.  Ένα ταξίδι στο όνειρο, στις μνήμες και στα συναισθήματα. Ένα ταξίδι που συμβαίνει στο εδώ και στο τώρα, στο παντού και στο πάντα, μέσα σε ένα φωτεινό μυαλό, μέσα σε ένα φωτεινό δωμάτιο.
Μας μιλά για το ταξίδι του παιδιού προς την ενηλικίωση, αλλά και την επιστροφή του ενήλικα στην αθωότητα, τη μαγεία και τον ενθουσιασμό της παιδικής ηλικίας.
Ένα καθοριστικό ταξίδι που οδηγεί από αντίστροφα μονοπάτια, σε μια σειρά από εξίσου καθοριστικές συνάντησεις: τη συνάντηση του μαθητή με το δάσκαλο, του ενήλικα με το παιδί, αλλά και στη συνάντηση φαντασίας και λογικής, περιέργειας και υπομονής, παρορμητικότητας και μεθοδικότητας.

Παιδί και ενήλικας θα ανταμώσουν μέσα στο όνειρο,  θα μάθουν τον τρόπο να χρησιμοποιούν δημιουργικά τα συναισθήματα και τη φαντασία τους και μαζί θα ανακαλύψουν το μυστικό συστατικό που βάζει σε κίνηση τη μηχανή της ζωής "για πάντα".
Μια όμορφη ιστορία για τη συναισθηματική νοημοσύνη μικρών και μεγάλων, ντυμένη με την υπέροχη ζωντανή μουσική και τα τραγούδια του Κωστή Μαραβέγια, με ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο και ενθουσιώδη θίασο, με θέατρο σκιών και σιλουέτας, και διαδραστικά εφέ που ενθουσίασαν τα παιδιά.

talcmag.gr
Συντελεστές:
Κείμενο – σκηνοθεσία: Ντίνα Σταματοπούλου
Μουσική: Κωστής Μαραβέγιας
Σκηνικά – Κοστούμια - Props: Γιώργος Κωτσάκος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Φωτογραφίες: Νίκος Καρανικόλας
Παίζουν:
Πατρίκιος Κωστής, Δημήτρης Λιακόπουλος, Άλεξ Ντε Παρί, Βασίλης Ζώης, Ιωάννα Μάντζαρη, Ράνια Φουρλάνου, Θεοδοσία Σαββάκη, Αναστασία Στυλιανίδη, Λήδα Μανιατάκου
Παίζεται:
Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Λ. Συγγρού 143, 17121 Νέα Σμύρνη
Γραφείο Οργάνωσης Παιδικής Σκηνής:
210 9327356, 210 9327287 - Ταμείο: 210 9315600
Site: www.gialino.gr