Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Το δωμάτιο που ταξιδεύει

H Mάρω Βαμβουνάκη γράφει μια τρυφερή, γλυκόπικρη ιστορία, για την αγάπη και τον χρόνο.
Μια ιστορία με κεντρικό άξονα δυο γνωστούς μύθους, έναν από την αρχαιότητα και ένα από τη νεότερη ιστορία μας. Δυο μύθους με κοινό παρονομαστή την αγάπη. Την αγάπη και τις μορφές που μπορεί να πάρει, τον τρόπο που έχει να εκφραστεί, να δέσει, να ριζώσει ή να κυνηγηθεί. Την αγάπη όχι μόνο ανάμεσα σε δυο ερωτευμένα πρόσωπα, αλλά και την αγάπη ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους, ανάμεσα στα αδέλφια...Τι σημαίνει εν τέλει αγαπώ...Κι αν αγαπώ, μπορώ και να ορίζω την ζωή εκείνου που αγαπώ...Τι είναι καλό και ηθικό...τι είναι επιτρεπτό και τι κολάσιμο...
Oι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, ο Ροδολίνος και η Τζιτζιφλώρα, που αφηγούνται στην έτερη μικρή πρωταγωνίστρια, τη Δανάη, τα καμώματα και τους πόνους της αγάπης, ζουν τη δική τους ξεχωριστή αγάπη.
Δυο πρόσωπα που σχεδόν μέχρι το τέλος του βιβλίου μένεις να αναρωτιέσαι αν πράγματι υπάρχουν ή αν τα γέννησε η φαντασία του μικρού παιδιού. Δυο πλάσματα που μοιάζουν του ονείρου και που σε μια ηλικία που μοιάζει ανεπίτρεπτο να ερωτευτείς, ζουν το δικό τους όνειρο και θα ταξιδέψουν σε αυτό και τη μικρή Δανάη. Με τη δύναμη της αφήγησης του Ροδολίνου, σύμμαχο τη φαντασία του παιδιού και τον πολύχρωμο και μοσχομυριστό κόσμο που έχει στήσει η Τζιτζιφλώρα, οι μύθοι θα πάρουν σάρκα και οστά και θα ζωντανέψουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Δανάης.
Η ιστορία μας συστήνει από την αρχή τους μύθους του Θησέα και της Αριάδνης, αλλά και του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας. Θα έλεγα μας συστήνει και ένα νέο τρίτο μύθο, αυτό του Ροδολίνου και της Τζιτζιφλώρας, που θα ερωτευτούν μέσα στο γηροκομείο και θα το σκάσουν από κει και από τις οικογένειες τους, για να ταξιδέψουν, να ονειρευτούν, και να ζήσουν όπως οι ίδιοι ορίζουν.
Γιατί κανείς δεν μπορεί με οποιαδήποτε πρόφαση ή χωρίς, να βάλει ημερομηνία λήξης στο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στη ζωή και την αγάπη. 
Ενα πολύ όμορφο ρομαντικό βιβλίο για νεαρούς εφήβους λίγο πριν τα πρώτα χτυποκάρδια της αγάπης. 

Συγγραφέας: Μάρω Βαμβουνάκη
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Το Μουσείο των Υποσχέσεων

Ένα εξαιρετικά πρωτότυπο βιβλίο με ένα εξίσου ασυνήθιστο θέμα: το νόημα και τη δύναμη της υπόσχεσης. Μια ιστορία που θίγει με τρόπο πρωτότυπο και το θέμα του σχολικού εκφοβισμού και την σημασία που έχει να μπορούν τα παιδιά, να λειτουργούν με αλήθεια και χωρίς φόβο μέσα στο σχολικό και φιλικό τους περιβάλλον. To κουβάρι της ιστορίας μας λοιπόν, ξετυλίγεται μέσα σε ένα μουσείο. Όχι σε ένα οποιοδήποτε μουσείο, αλλά στο Μουσείο των Υποσχέσεων.Πρωταγωνιστής ένα μικρό κορίτσι και ένας βάτραχος. Όχι από εκείνους που θέλουν να γίνουν πρίγκιπες, αλλά ένα βάτραχος φύλακας. Όχι φύλακας άγγελος, αλλά φύλακας μουσείου, που το μόνο που επιθυμούσε ήταν λίγη βοήθεια για να ξαναβρεί την υπόσχεση που μυστηριωδώς είχε εξαφανιστεί από την προθήκη της. 
Και ένα κορίτσι είπαμε, που το λέγαν Μαργαρίτα και που περνά δημιουργικά το χρόνο της, μετρώντας τα βύσσινα της Κάτιας, της βυσσινιάς του κήπου. Που απεχθάνεται τα μουσεία και τους βατράχους και ψάχνει να βρει τρόπο να  πει στη διπλανή της, ότι δεν θέλει να είναι πια διπλανές, αλλά ούτε και κολλητές... 

Ο βάτραχός μας, θα καταφέρει με χίλιες δυο υποσχέσεις (τι άλλο;) να πείσει την Μαργαρίτα να τον βοηθήσει. Κι εκείνη θα βρεθεί να τριγυρνά στο Μουσείο των Υποσχέσεων. Η περιήγησή της, που μοιάζει με κυνήγι κρυμμένου θησαυρού, θα αποκαλύψει στην Μαργαρίτα μερικές από τις σημαντικότερες υποσχέσεις που δόθηκαν ποτέ: την υπόσχεση που αντάλλαξαν  ο λύκος  με την κοκκινοσκουφίτσα, ο καθρέφτης της κακιά μητριάς με τη Χιονάτη, ο άνεμος με το παράθυρο, το φως με τη σκιά, το μυαλό με την καρδιά, ο ποιητής με τη λευκή σελίδα του, το ρολόι με τον χρόνο...
Μικρές υποσχέσεις με μεγάλη σημασία, στολισμένες σε μικρές διάφανες προθήκες να σημαίνουν το δεσμό ανάμεσα στους δύο που τις δίνουν. Μα είναι πάντα οι υποσχέσεις αληθινές; Και τι γίνεται όταν κάποιος δεν καταφέρνει να κρατήσει την υπόσχεσή του; Λες να χάνονται, λες να τις καταπίνει το πηχτό σκοτάδι...

"Σκοτάδι μαύρο και βαθύ" μουρμούρησε η Μαργαρίτα. "Αυτό που έβλεπα κάθε φορά που έλεγα ψέμματα στην κολλητή μου. Όταν δεν τολμούσα να διαφωνήσω μαζί της δηλαδή. (...) Κρίμα που έλεγα ψέματα ή που δεν έλεγα τίποτα. Και τότε όλα μαύριζαν"
"Τέρμα τα ψέματα",θα πει η Μαργαρίτα, και μια υπόσχεση μεγάλη προς τον εαυτό της θα γεννηθεί. Και ένα φως θα απλωθεί. "Μες στην προθήκη σαν να είχε ξημερώσει ξαφνικά κι ένα ροδαλό διάφανο φως έφερνε την υπόσχεση μιας ολοκαίνουρια μέρας. Το σκοτάδι είχε εξαφανιστεί".

Η Μαργαρίτα θα καταλάβει πως η αλήθεια, αυτή που ακόμα και στον εαυτό μας δύσκολα ομολογούμε κάποιες φορές, είναι το φως που φωτίζει την καρδιά και την κάνει ελαφριά σαν πουλί. 
Και ό,τι φέρνει φως στο νου και στην καρδιά, φωτίζει και το αύριο που θέλουμε να χτίσουμε. Και αυτό το αύριο είναι υπόσχεση. Υπόσχεση μεγάλη. Ας είναι και αληθινή.

Συγγραφέας: Λίνα Μουσιώνη
Εικονογάφος: Ναταλία Καπατσούλια
Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Μισό κιλό πλανήτης

"Από αυτήν την πρώτη μου εβδομάδα στη Γη, μάζεψα και κάτι πράματα, που φαίνεται πως δεν τα χρειάζονται οι άνθρωποι. Αλλιώς δε θα τα πετούσανε. Ούτε θα τα άφηναν να περνούν από δίπλα τους, ή από μέσα τους, και να χάνονται για πάντα απ'τη ζωή τους. Τα έστειλα στους δικούς μου για να τα εξετάσουνε. Ελαφριά ήταν. Μισό κιλό. Μισό κιλό πλανήτης."
Η συγγραφή βασίζεται στην παρατήρηση: του κόσμου έξω και του κόσμου μέσα μας. Και η παρατήρηση χρειάζεται υπομονή, προσήλωση και στάση για να συμβεί. Πρέπει να σταματήσεις, να προσηλωθείς, να έχεις υπομονή για να παρατηρήσεις.
Το βιβλίο του Σάκη Σερέφα, "Μισό κιλό Πλανήτης", μου (υπεν)θύμισε ότι σε λίγο καιρό, ιστορίες θα γράφουν μόνο οι εξωγήινοι, ή κάτι γήινα πλάσματα που τους μοιάζουν.
Η ιστορία του Βουρ, ενός μικρού εξωγήινου που επισκέπτεται τον πλανήτη μας, είναι στην ουσία η ματιά του πάνω σε επτά καθημερινές σκηνές, από τη ζωή επτά καθημερινών ανθρώπων, κάποιον από τους οποίους όλοι έχουμε συναντήσει, ή καλύτερα που όλοι έχουμε προσπεράσει...Προσπερνούμε καθημερινά τις ιστορίες που συμβαίνουν δίπλα μας, γιατί βιαζόμαστε, γιατί είμαστε σκυμμένοι στο κινητό μας, γιατί το messenger χτυπά ασταμάτητα, γιατί τα μάτια μας κοιτούν σχεδόν συνέχεια τον κόσμο μέσα από ένα γυαλί...της κάμερας, του κινητού, της οθόνης...Kαι αυτο δημιουργεί μια απόσταση, ένα έλλειμα από την πραγματική εμπειρία. Έχουμε ριχτεί σε ένα ανελέητο κυνήγι αποτύπωσης στιγμών, που η βαθιά μας μνήμη, μένει άδεια. Η υπεροβολική ευκολία είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που γνώρισε ποτέ το ανθρώπινο πνεύμα...
Το βιβλίο του Σάκη Σερεφα, είναι μια δοκιμή πάνω στην τέχνη της παρατήρησης, της αποτύπωσης εκείνων των μικρών ανεπαίσθητων λεπτομερειών, που κάνουν τη διαφορά στον τρόπο που βιώνουμε τον κόσμο γύρω μας. Είναι μια πρόσκληση να σταματήσουμε, να πάρουμε μια ανάσα και να προσηλώσουμε το βλέμμα μας, τη σκέψη μας κάπου, σε κάτι και να το ρουφήξουμε σε όλο του το βάθος. Γιατί ο κόσμος που βιώνουμε ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλος, και ποτέ δεν ήταν τόσο ρηχός...
Χρειάζεται να κοιτάξουμε ξανά από την αρχή τη φύση, τους ανθρώπους, τα φαινόμενα και τα νοούμενα. Να χαμογελάσουμε στον διπλανό μας, στη μοναξιά, στο φόβο του, στη θλίψη του...Μερικές φορές αυτό είναι τα πάντα. Κι αλήθεια δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινος για να το καταλάβεις. Αρκεί να κοιτάξεις στα μάτια, "έναν κύριο μέσα σ'ενα εστιατόριο να τρώει ψητές κότες, τη μία μετά την άλλη, ένα παιδί σε μια ακροθαλασσιά, ένα γέρο περιπτερά μέσα σ'ένα γέρικο περίπτερο, μια ταξιθέτρια σ'ένα σινεμά, στην τελευταία προβολή, ένα μικρό μαθητή στο τελευταίο θρανίο της τάξης, την ώρα της ζωγραφικής, έναν οδηγό αστικού λεωφορείου, μια μητέρα που διηγείται ένα πραμύθι στο παιδί της..."

Συγγραφέας: Σάκης Σερέφας
Εικονογράφος: Βίκτωρ Κοέν (η σουρεαλιστική εικονογράφηση είναι ένα από μεγάλα πλεονεκτήματα του βιβλίου, όχι μόνο αισθητικά, αλλά και νοηματικά, αφού οι εικόνες καταφέρνουν να υπογαμμίσουν χωρίς λόγια το βαθύτερο νόημα της κάθε ιστορίας)
Εκδόσεις: Κέδρος (2004)