Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Βραχείες λίστες κρατικών βραβείων παιδικού βιβλίου


Το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε τις βραχείες λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου, Εφηβικού -Νεανικού Βιβλίου και Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά, στις οποίες κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου.

Κατηγορία Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου
Κοντολέων Μ. συγγραφέας, Δεληβοριά Μ. εικονογράφος, Στο νησί της Ροδιάςεκδ. Ψυχογιός
Πατσαρός Κ. συγγραφέας, Γρίβας Β. εικονογράφος, Το κουτίεκδ. Μεταίχμιο
Σερέφας Σ. συγγραφέας, Παπαδοπούλου Σ., εικονογράφος, Μήπως είμαι βλάκας; εκδ. Μεταίχμιο
Χαρίτος Κ. συγγραφέας, Σταματιάδη Ν. εικονογράφο, Το τραγούδι του ύπνουεκδ. Μεταίχμιο

Κατηγορία Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου

Celia Chauffrey εικονογράφος, Παππά Ροδούλα συγγραφέας, Μια φορά κι έναν καιρό ένα κλουβίεκδ. Νεφέλη
Ζαχαριά Π. εικονογράφος, Μιχαηλίδου Σ. συγγραφέας, Πολυξένηεκδ. Παπαδόπουλος
Κατσίκα Μάρω, εικονογράφος και συγγραφέας, Το καραβάκι που ήθελε να ταξιδέψει ως την άκρη του κόσμου, εκδ. Καλειδοσκόπιο
Μελισσινού Μ. εικονογράφος, Πιπίνη Α. συγγραφέας, Το δικό τους ταξίδιεκδ. Καλειδοσκόπιο
Μιμηλάκη Θ. εικονογράφος, Κουτσιαρής Β. συγγραφέας, Μη φοβάσαι Κοκκινοσκουφίτσαεκδ. Κόκκινη κλωστή δεμένη
Σαμαρτζή Ι. εικονογράφος, Δαρλάση Α. συγγραφέας, Το παλιόπαιδοεκδ. Πατάκη
Τουλιάτου Σ. εικονογράφος, Αγγέλου Α., Σίνη Ε. συγγραφείς, Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει, εκδ. Παπαδόπουλος

Κατηγορία Εφηβικού - Νεανικού Βιβλίου

Κατσαμά Ε., Γορίλλας στο φεγγάριεκδ. Πατάκη
Παπαθεοδώρου Β., Το ημερολόγιο ενός δειλούεκδ. Καστανιώτη
Πιπίνη Α., Η Αλίκη στην πόληεκδ. Πατάκη

Κατηγορία Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά

Αγγελίδου Μ., Ιστορίες που τις είπε το φως, εκδ. Μεταίχμιο
Ανδρεάδη Ε., Γίνε πράκτορας του πλανήτη, εκδ. Μεταίχμιο
Βαρουφάκης Γ., Μιλώντας στην κόρη μου για την οικονομίαεκδ. Πατάκη
Τσερόλας Π., Ο Προϊστορικός ζωγράφος (και ένα τερατάκι)εκδ. Κέδρος
πηγή: https://www.efsyn.gr/arthro/vraheies-listes-kratikon-vraveion-paidikoy-vivlioy

Ένα σπίτι για όλους

Ένα πολύ όμορφα εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά από 3 ετών. Ένα πολύχρωμο παραμύθι σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση. Φωτεινά χρώματα, ελκυστικά σχέδια, και φυσικά μια ωραία ιστορία.
Μια ιστορία που ξετυλίγεται “Βαθιά στο δάσος”, όπως είναι και ο τίτλος του πρωτότυπου κειμένου. Εκεί λοιπόν, βαθιά στο δάσος, μια μέρα, ένας ποντικός ανακαλύπτει ένα όμορφο, μικρό σπιτάκι και αποφασίζει ότι είναι το ιδανικό μέρος για να μείνει. Σιγά-σιγά, και άλλα ζωάκια περνούν από εκεί και ρωτούν αν μπορούν να μείνουν. "Φυσικά", απαντά το ποντικάκι, "υπάρχει χώρος για όλους!".
Έτσι δημιουργείται μια όμορφη παρέα που μοιράζεται τη χαρά και τη φιλία στο μικρό ξύλινο σπιτάκι με τα εννιά παράθυρα και την κόκκινη εξώπορτα. 
Μέχρι που ένας αρκούδος περνά από κει και θέλει κι εκείνος να μείνει. Μα μπορεί ένα μικρό σπιτάκι, με εννιά μικρούς ενοίκους, να χωρέσει ένα μεγάλο, καφέ αρκούδο;
Δύσκολη απόφαση και ακόμα πιο δύσκολη απάντηση...
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου, που έχει κάνει την απόδοση της ιστορίας, καταφέρνει να μας μεταφέρει τόσο τα συναισθήματα των μικρών ενοίκων, όσο και της μεγάλης καφέ αρκούδας, που τόσο πολύ θέλει να γίνει μέλος αυτής της όμορφης παρέας. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της ιστορίας, μεγάλοι και μικροί κατανοούμε ότι ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά, όπου υπάρχει θέληση, καλή διάθεση και συνεργασία, υπάρχει πάντα και τρόπος! Τι τρόπος;

Θα το ανακαλύψετε παρέα με τα παιδιά διαβάζοντας αυτό το όμορφο παραμύθι!

Συγγραφέας - Εικονογράφος: Corr Christopher
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Ο Φύλλος

Ένα υπέροχο, σύγχρονο παραμύθι. Μια ιστορία “περιβαλλοντικής φαντασίας” για τον αρχέγονο δεσμό ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο. Μια ιστορία για τη σημασία της φιλίας, την σπουδαιότητα της μνήμης, την ομορφιά της ελευθερίας και την ανάγκη σεβασμού της ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της.
Παράλληλα αποτελεί ένα λογοτεχνικό δοκίμιο πάνω στο μεγαλείο και την μικρότητα του ανθρώπου. Του ανθρώπου, που κρύβει μέσα του μια πράσινη όαση, μια φτερωτή ψυχή και έναν ωκεανό όνειρα. Αλλά κι εκείνου που φωλιάζει μέσα του ένα άγριο αρπακτικό που διψά για αίμα και κρύβει την ασχήμια του κάτω από το ατσάλινο προσωπείο του εγωισμού.
Η ιστορία του Φύλλου, του μικρού Δενδράνθρωπου, που από το καταφύγιο της φύσης βρέθηκε μόνος και κυνηγημένος στο κολαστήριο μιας μεγαλούπολης, μας αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος ξεχνά την καταγωγή του. Τι γίνεται όταν αποκόπτεται από τις ρίζες του. Όταν αναγκάζεται να απεκδυθεί τα φτερά της ψυχής του. Όταν υψώνει τείχη που κλείνουν τον δρόμο, που άλλοτε τον ταξίδευε στη ελευθερία, στο όνειρο, στη χαρά της συνύπαρξης.
Η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου, η αποξένωση του από τη φύση, από τον συνάνθρωπο, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό, είναι το κεντρικό θέμα της ιστορίας. Η ζωή στις μοντέρνες μεγαλουπόλεις, όπου η μοναξιά, ο φόβος και ο θόρυβος, έχουν πάρει τη θέση της συντροφικότητας, της ονειροπόλησης, της δημιουργίας αποτυπώνεται με πολύ άμεσο τρόπο.
Όμως η ιστορία της Έλενας Γλωσσιώτη, γίνεται και μια βαθιά εσωτερική φωνή, Μια φωνή που μας σπρώχνει να ανακαλύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο μέσα σε ένα κίβδηλο κόσμο. Είναι μια στιγμή ησυχίας μέσα στη βουή της σύγχρονης πραγματικότητας. Είναι η στάση, απέναντι στην ατελεύτητη κίνηση που δεν οδηγεί κάπου. Είναι η βαθιά γνώση, απέναντι στην επιδερμική πολυπραγμοσύνη του σήμερα.
Μας δίνει όμως και την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε την βαθιά θεραπευτική επίδραση που έχει η φύση πάνω στον άνθρωπο. Αυτή, που γίνεται τραύμα όταν ο δεσμός των δύο διαταράσσεται. Και ο σύγχρονος άνθρωπος είναι βαθιά πληγωμένος...
Μέσα από την ιστορία του Φύλλου, η συγγραφέας καταφέρνει να φωτίσει ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. Μας δείχνει έναν αυθεντικό τρόπο να ζεις και έναν σπουδαίο τρόπο να πεθαίνεις. Μας αποκαλύπτει πως μοιάζει να σου ανήκει πραγματικά η ζωή που ζεις, αλλά και ο τρόπος και ο τόπος να πεθάνεις. Πως είναι να χαίρεσαι την συνύπαρξη, την καθημερινή ευτυχία που δεν ζητά πολλά για να ανθίσει και έτσι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά, κάποτε να ριζώνεις στη γη που σε γέννησε, αλλά και στη συνείδηση των απογόνων σου. 
Η ιστορία της είναι ένας καθρέφτης και μια γέφυρα ταυτόχρονα. Να δεις αυτό που είσαι, αυτό που ονειρεύεσαι και δρόμος να το συναντήσεις.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που πολύ δίκαια βρέθηκε ανάμεσα στα 200 καλύτερα παιδικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας της χρονιάς που τελειώνει.

Συγγραφέας: Ελένη Γλωσσιώτη
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Ενα video που βρήκα πολύ ταιριαστό.
https://vimeo.com/187181616

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Ο Καρλ, ο Φριτς και το αυγό της ευτυχίας

Το 1965, ο  Γερμανός Volker Kraft κρέμασε στην μηλιά του κήπου του 18 πολύχρωμα αυγά. Από τότε συνεχώς εμπλουτίζει τη συλλογή του και προσθέτει αυγά με αποτέλεσμα τώρα να φτάνουν τις 10.000!

Με αφορμή αυτή την ιστορία, ο Βασίλης Παπαθεοδώρου, γράφει μια σύγχρονη παραβολή πάνω στο νόημα της ευτυχίας, και μας ωθεί να κατανοήσουμε ότι “τα πράγματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, αλλά όπως εμείς είμαστε.”

Πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο μικρός Φριτς, ο εγγονός του Κάρλ, που ξεκίνησε να στολίζει το αυγόδεντρο όταν ήταν ο ίδιος παιδί. Ο Φριτς λοιπόν, μπλέκει σε μια παράδοξη περιπέτεια, ένα κυνήγι ευτυχίας, που έχει τη μορφή ενός μικρού κόκκινου αυγού. Τουλάχιστον αυτό νομίζει ο Φριτς.
Καθώς το μικρό κόκκινο αυγό κατρακύλα από το δέντρο που βρίσκονταν κρεμασμένο, ένα σωρό άνθρωποι προσπαθούν να το κάνουν δικό τους, θεωρώντας ότι είναι το κομμάτι της ευτυχίας που ψάχνουν. Κοινός παρανομαστής όλων των αναζητήσεων η δύναμη. Οι κυνηγοί της ευτυχίας μεταφράζουν την ευτυχία σε δύναμη. Δύναμη που αλλάζει μορφές. Δύναμη είναι η ομορφιά, δύναμη είναι η νίκη, δύναμη είναι να γνωρίζεις το μέλλον, δύναμη είναι ο πλούτος, δύναμη είναι η ηδονή, δύναμη είναι η αγάπη.

Το αυγό με τη συμβολική του έννοια, ως απαρχή της ζωής, αποκτά συμβολική έννοια και μέσα στην ιστορία. Στην παγκόσμια μυθολογία, το αυγό έχει θρέψει Θεούς και Δαίμονες. Έχει γεννήσει Φως και Σκοτάδι. Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα το περιεχόμενό του. Καθένας διαλέγει να δει, να ελπίσει, αυτό που επιθυμεί να προκύψει από αυτό. Και η δύναμη του αυγού, δρα πολλαπλασιαστικά. Πολλαπλασιάζει ό,τι είναι αυτό που κλείνει μέσα του. Πολλαπλασιάζει την εμμονή, την οργή, το μίσος, το φανατισμό, αλλά και τον έρωτα, τη φιλία, την καλοσύνη...
Έτσι οι κυνηγοί της ευτυχίας, προβάλουν σε αυτό τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τις φιλοδοξίες, τα πάθη τους, που τα ονομάζουν ευτυχία τους. Δεν είναι τυχαίο νομίζω που στην ιστορία είναι δυο παιδιά που βλέπουν το αυγό σαν αυτό που είναι. Και που αναφωνούν, όπως άλλοτε έκαναν με τον γυμνό αυτοκράτορα, “είναι ένα αυγό”. Πως μπορεί να μην το βλέπετε! Η ευτυχία είναι ένα αυγό. Ένα αυγό που μοιράζεσαι. ¨Ενα αυγό που χαρίζεις. Ένα αυγό που χορταίνει την πραγματική, αλλά και τη συναισθηματική πείνα κάποιου.

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Φριτς κατάλαβε τι σημαίνει ευτυχία. Είναι τόσο απλό, την ψάχνουν όλοι, αλλά είναι μπροστά στα μάτια τους. Αρκεί να τα ανοίξουν και να τη δουν. Ευτυχία είναι να κάνεις κάποιον άλλον άνθρωπο χαρούμενο, να του δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Και να είσαι ευχαριστημένος με τα απλά και τα καθημερινά...”

Στο βιβλίο υπάρ­χει παράρ­τημα με το μυθι­στό­ρημα κατάλ­ληλα δια­σκευα­σμένο σε θεα­τρικό για σχο­λι­κές παρα­στά­σεις.


Συγγραφέας: Βασίλης Παπαθεοδώρου
Εικονογράφος: Λίλα Καλογέρη
Εκδόσεις: Καστανιώτη






Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

Θα σου χαρίσω τον ήλιο

Ένα από τα καλύτερα νεανικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. 
Η ιστορία που διηγείται είναι μια καταιγίδα, ένας κατακλυσμός...Ένας μυστικός κατακλυσμός που κοντεύει να πνίξει τους πρωταγωνιστές. Ένας κατακλυσμός που συντελείται βαθιά μέσα τους και κινδυνεύει να αφανίσει τις ψυχές τους.

Πολλά τα πρόσωπα γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές που άλλοτε υφαίνουν και άλλοτε ζωγραφίζουν την ιστορία...Ο Νόα και η Τζουντ, δίδυμα αδέλφια, με αυτή την ιδιαίτερη σχέση και επικοινωνία που αναπτύσσεται ανάμεσα στους διδύμους. Δυο αδέλφια στην αρχή της εφηβείας τους, τότε που η ύπαρξη τους αρχίζει να ανοίγεται στον κόσμο. Τότε που προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητα, τα όρια, τις αντοχές της. Τότε που οι άνθρωποι σπαράζουν για αγάπη, την ίδια στιγμή που την αποδιώχνουν. Τότε που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στο οικογενειακό πορτραίτο.
Οικογένεια, φίλοι, έρωτες, δάσκαλοι και τέχνη. Τέχνη εκρηκτική. Τέχνη αποκαλυπτική. Τέχνη θεραπευτική. Τέχνη που μπορεί να διαλύσει τον κόσμο και να τον φτιάξει από την αρχή.
Μια έκρηξη χρωμάτων, συναισθημάτων, μια σιωπηλή κραυγή απόγνωσης, απώλειας, έρωτα.
Όλα τα κεντρικά πρόσωπα του βιβλίου βασανίζονται εσωτερικά. Κουβαλούν το δικό τους σταυρό και το δικό τους κομμάτι αλήθειας και ψέματος. Κι εκεί, λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, λίγο πριν οι υπάρξεις τους διαλυθούν οριστικά, τα κομμάτια της ιστορίας θα ενωθούν για να τους λυτρώσουν.
Και οι ραγισματιές που θα μείνουν θα είναι η απόδειξη πως τα κατάφεραν, πως μεγάλωσαν, πως άλλαξαν, πως είναι ένα βήμα πιο κοντά στον νέο τους εαυτό.

Η Αργυρώ Πιπίνη έχει κάνει εξαιρετική μετάφραση. Καταφέρνει όχι μόνο να ανασυνθέσει με επιτυχία την ατμόσφαιρα της ιστορίας, αλλά και να σου μεταδώσει όλο τον ηλεκτρισμό, όλη την απίστευτη ενέργεια της γλώσσας της συγγραφέως, η οποία με λέξεις και εικόνες σκληρές και άλλοτε απίστευτα τρυφερές, καταφέρνει να καταποντίζει τους πρωταγωνιστές της και να τους σώζει λίγο πριν είναι αργά. Καταφέρνει να φτιάξει μια ιστορία που μιλά για τους πολύπλοκους οικογενειακούς δεσμούς και πως αυτοί καθορίζουν τα μέλη της, για τον έρωτα και πως αυτός ορίζει τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά κυρίως για την ευθύνη, του καθενός ξεχωριστά, να ζωγραφίσει τον καμβά της ζωής του με τα δικά του χρώματα, να ξεπεράσει “το μοιραίο” “το τυχαίο” “την προκατάληψη”, “το λάθος” και να σταθεί με θάρρος στα δικα΄του πόδια. Να πάψει να κρύβεται πίσω από αναγκαιότητες, από συμβατικότητες, από προσδοκίες, να σμιλέψει με αλήθεια το πρόσωπό του και να το απελευθερώσει από το σκοτάδι του φόβου.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο!

Δείγμα γραφής:
<<Πιάνω ένα κλαδί, αρχίζω να σκαλίζω με αυτό. “Ή μπορεί ένας άνθρωπος να είναι απλώς φτιαγμένος από πολλούς ανθρώπους” λέω. “Ίσως να συγκεντρώνουμε συνέχεια αυτούς τους νέους μας εαυτούς”. Να τους ρίχνουμε μέσα μας καθώς κάνουμε επιλογές, καλές και κακές, καθώς τα κάνουμε θάλασσα, ανεβάζουμε στροφές, χάνουμε τα λογικά μας, βρίσκουμε τα λογικά μας, διαλυόμαστε, ερωτευόμαστε, καθώς θρηνούμε, μεγαλώνουμε, απομακρυνόμαστε από τον κόσμο, βουτάμε μέσα στον κόσμο, καθώς φτιάχνουμε πράγματα, καθώς σπάμε πράγματα.
Χαμογελάει ειρωνικά.” Κάθε νέος μας εαυτός στέκεται πάνω στους ώμους του προηγούμενου μέχρι που γινόμαστε ασταθείς ανθρώπινοι στύλοι ε;”
Πεθαίνω από απόλαυση. “Ναι, αυτό ακριβώς. Όλοι μας είμαστε ασταθείς ανθρώπινοι στύλοι!”>>

Συγγραφέας: Τζαντυ Νέλσον
Εκδόσεις: Πατάκη








Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Είχε απ' όλα και είχε πολλά

Η Μαρία Παπαγιάννη με τη συνεργασία της Έφης Λαδά, φτιάχνουν ένα παραμύθι, από εκείνα τα παλιά, που μας έλεγε η γιαγιά μας. Ένα παραμύθι για ένα βασιλιά. Ένα βασιλιά όμορφο, χαρούμενο και δυνατό. Ένα βασιλιά που ζούσε όμορφα τις μέρες του, παρέα με τα ζωντανά του, τα παιδιά και τους ανθρώπους του.Ένα βασιλιά που είχε απ' όλα και είχε πολλά.  Και ήρθε ένα όνειρο κλέφτης και του έκλεψε τάχα τα κτήματα και τα ζώα, τα σπίτια και τους στάβλους...Και τότε ο βασιλιά απέκτησε και κάτι άλλο, κάτι που δεν είχε πριν...απέκτησε τον φόβο. Μήπως το όνειρο βγει αληθινό και χάσει το βιος του. Και έτσι το φορτώθηκε στην πλάτη και το κουβαλούσε παντού μαζί του. Και έπειτα ήρθε κι άλλο όνειρο, ότι οι άνθρωποι τον ζήλευαν και θελαν το κακό του. Και τότε ο βασιλιά απέκτησε και κάτι άλλο που δεν είχε πριν...απέκτησε καχυποψία. Μήπως το όνειρο βγει αληθινό και κινδυνεύει. Κι έτσι έκλεισε τους πάντες στη φυλακή και φορτώθηκε την μοναξιά του. Κι άλλο όνειρο ήρθε, κι άλλο κι άλλο...και πρόσθετε στις πλάτες του βασιλιά, περισσότερη μοναξιά, περισσότερη καχυποψία, περισσότερη αλαζονεία, περισσότερες έγνοιες....Και τα χρόνια πέρασαν. Ο βασιλιάς, ο όμορφος σαν ουρανός, έγινε μια μίζερη καρικατούρα του εαυτού του. Έχασε τα παιδιά και τα εγγόνια του, δεν είδε το βιος του να ανθίζει, μαράθηκε μαζί με τα χωράφια του, μαράζωσε κάτω από το βάρος το πολύ του φόβου που έγινε και η ταφόπλακά του.
Γιατί ο βασιλιάς που είχε απ όλα και είχε πολλά, δεν ήξερε το μυστικό που κάθε απλή και άδολη καρδιά, κάθε καρδιά που έχει για βιος της την εμπιστοσύνη το γνωρίζει. Πως οι έγνοιες μικραίνουν σαν τις μοιράζεσαι, ενώ η χαρές πληθαίνουν.
Αλίμονο στη ζωή που μένει αμοίραστη, στα καλά και στα άσχημά της, στις έγνοιες της και στις χαρές της. Ξένη ζωή και σε αποξενώνει από ό,τι νόμιζες δικό σου.
Το κρυμμένο τάλαντο είναι αμαρτία, όχι το μοιρασμένο, ούτε καν το χαμένο, για να θυμηθούμε και τη γνωστή παραβολή του Κυρίου.... Το παραμύθι όμως κλείνει αισιόδοξα, με τις μικρές πολύτιμες στιγμές των ανθρώπων, τα μικρά πολύτιμα μυστικά και τα ακριβά τους βλέμματα να συναντιούνται επιτέλους και πάλι και να γεννούν την ελπίδα να ξαναβρούν τον κόσμο που έχασαν, τον κόσμο που οι άνθρωποι κοιτιούνται στα μάτια και μοιράζονται σε ίσα κομμάτια το ψωμί. 

Η εικονογράφηση της Εφης Λαδά είναι αριστουργηματική. Δημιουργεί μια ονειρική ατμόσφαιρα στην ιστορία. Καταφέρνει όχι μόνο να διηγηθεί την ιστορία, αλλά να την πάει ένα βήμα παραπέρα, εισάγοντας στοιχεία μέσα στην εικονογράφηση, που γίνονται τροφή για σκέψη και προβληματισμό. 


Το βιβλίο της Μαρίας Παπαγιάννη συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο «White Ravens 2016» της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου, με τα 200 καλύτερα παιδικά βιβλία από όλο τον κόσμο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Η ανυπόμονη Εύη.

ΥΠΟΜΟΝΗ, μια μαγική λέξη. Πόσες και πόσες φορές δεν την έχουμε πει στα παιδιά μας...
Κάνε λιγάκι υπομονή...περίμενε λίγο...σε λίγο, αύριο, αργότερα...Έννοιες που μοιάζουν αδιανόητες στο παιδικό μυαλό. Εκεί που ο χρόνος δεν έχει παρελθόν και μέλλον, μα είναι ολόκληρος ένα ατέλειωτο παρόν. Μεγάλη ευτυχία για τα παιδιά και μεγάλος μπελάς για τους γονείς, αυτό το απέραντο παρόν. Πως να εξηγήσεις την υπομονή, την παύση, την καρτερικότητα...Πως, που η ανυπομονησία τους γίνεται τόοοοοσο μεγάλη που νομίζεις ότι θα εκραγούν...
Έτσι και η μικρή Εύη της ιστορίας μας. Δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να γίνει το παγωτό που έφτιαξε με τη μαμά της, δεν μπορεί να περιμένει να ξημερώσει καλά καλά για να πάει στην παιδική χαρά, δεν μπορεί να περιμένει για το δώρο των γενεθλίων της...και έτσι πάντα γίνεται το δικό της...
Μέχρι που πάει στο σχολείο...εκεί που δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά ένα παιδί όπως τα άλλα. Εκεί που πρέπει να ακολουθεί κανόνες και να σέβεται τη σειρά των πραγμάτων. Εκεί που πρέπει να δει τον εαυτό της μέσα από τον καθρέπτη της συνύπαρξης και της συνεργασίας και όχι απαραίτητα μέσα από τα μάτια της μαμάς και του μπαμπά.
Εκεί η Εύη θα κατανοήσει τις συνέπειες της ανυπομονησίας της. Εκεί θα μείνει μόνη με το θυμό της, Εκεί ο θυμός της, θα της στερήσει το παιχνίδι με τους φίλους της. Εκεί θα καταφέρει μόνη της να σκεφτεί την δυσάρεστη θέση που την έφερε η επιμονή της. Για αυτό δεν είναι κακό τα παιδιά να αισθάνονται άβολα που και που. Αντίθετα ίσως είναι ευεργετικό.
Διάβασα πρόσφατα, ότι ο αστακός καθώς μεγαλώνει, χρειάζεται να αλλάξει κέλυφος αρκετές φορές. Και κάθε φορά αποσύρεται για να το πράξει. Και είναι αυτή η άβολη αίσθηση, αυτό το στένεμα, ότι δεν τον χωράει πια ο παλιός του εαυτός, που του δίνει το ερέθισμα ότι ήρθε ο καιρός να αλλάξει, να μεγαλώσει.
Κάτι ανάλογο νομίζω ότι συμβαίνει και με τα παιδιά. Πρέπει μόνα να αναλογιστούν πόσο τα "στενεύουν" οι συνήθειες ή η συμπεριφορά τους, για να τις αλλάξουν. Πρέπει να νιώσουν την στενο-χώρια. Και πρέπει να το κάνουν μόνα τους. Όταν έρθει η ώρα...Μέχρι τότε...γονείς υπομονή!

Συγγραφέας: Ελένη Δασκαλάκη
Εικονογράφος: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Ψυχογιός