Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Το βρήκα! Η μεγάλη εφεύρεση.

Είναι γεγονός πως όποιος ψάχνει, βρίσκει. Είναι αλήθεια όμως και το ότι καμιά φορά όποιος ψάχνει...χάνει!
Η νέα θαυμάσια ιστορία του Θοδωρή Παπαϊωάννου παίζει όμορφα με την έννοια του χρόνου. Του χρόνου που πέρνα, εκείνων που χάνονται μαζί του και όσων έχει αξία να μείνουν. Μιλά για εκείνα που βρίσκουμε στην πορεία της ζωής και εκείνα που χάνουμε. Εκείνα που είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε και εκείνα που πασχίζουμε να κρατήσουμε. Εκείνα που ξεχνάμε και όσα μας ξεχνούν. Για τις προτεραιότητες που βάζουμε, για όσα κρίνουμε σημαντικά και όσα θεωρούμε ασήμαντα.
Η ιστορία φλερτάρει με την έννοια του πρόσκαιρου, του χρηστικού και του μόνιμου. Πρωταγωνιστής, ο όχι τόσο διάσημος ακόμα, εφευρέτης Μάξιμος Φλου. Κλεισμένος στο εργαστήριο του, πασχίζει να ανακαλύψει την μηχανή που βρίσκει όλα τα χαμένα. Βυσθισμένος στον κόσμο του, τον γεμάτο γρανάζια, ελατήρια και βίδες, με μόνη ζωντανή συντροφιά το σκύλο του,το Μέρφι, αυτά που χάνει, είναι περισσότερο από απλά καθημερινά αντικείμενα. Είναι παρέες, είναι έρωτες, είναι αγαπημένες ασχολίες, είναι κομμάτια της ίδιας του της ζωής.  Σε μια αναλαμπή της σκέψης του, ο Μάξιμος θα φωνάξει " το βρήκα"! 'Οχι γιατί βρήκε την μηχανή που βρίσκει τα πάντα, αλλά γιατί κατάλαβε τι έχει χάσει ο ίδιος μέσα στην πορεία του χρόνου, και αποφασίζει να αλλάξει πορεία! Ο Μάξιμος Φλού θα αφήσει τον κόσμο των εφευρέσεων και θα βγει να ανακαλύψει τον γεμάτο θαύματα αληθινό κόσμο! Γιατί ποτέ δεν είναι αργά να πάρεις τη ζωή...αλλιώς! Γιατί τελικά ο Μάξιμος Φλου, "το βρήκε", το νόημα της ζωής! 

Συγγραφέας: Θοδωρής Παπαϊωάννου
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Βοήθεια, αχινός!

Λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι, μπορούμε να ζήσουμε μαζί κάτω από τον καυτό ήλιο. Πλάσματα της στεριάς και πλάσματα της θάλασσας. Μπορούμε να μοιραστούμε τη θάλασσα και την ακτή, με σεβασμό και... λίγη προσοχή! H νέα ιστορία της Ιωάννας Μπαμπέτα είναι μια τρυφερή ιστορία για την ανάγκη και την ομορφιά της συνύπαρξης. Είναι μια ιστορία για το σεβασμό στη φύση και τα πλάσματά της. Είναι μια ιστορία που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση στα παιδιά και τα βάζει στα παπούτσια, εν προκειμένω στα....αγκάθια του άλλου.
Το ατύχημα της μικρής Αλίκης, να πατήσει έναν αχινό, θα σταθεί αφορμή να παρακολουθήσουμε όχι μόνο τις δικές της αντιδράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω της, αλλά και να μπούμε στην καρδιά του μικρού αχινού, που άθελά του, απολαμβάνοντας απλά το φυσικό του περιβάλλον, έγινε αφορμή να πονέσει η Αλίκη. Μα κι εκείνη άθελά της, έγινε αιτία να πονέσει ο μικρός αχινός, να χάσει μερικά αγκάθια και να ανησυχήσει τη μαμά του. Ο κόσμος των ανθρώπων, αντιπαραβάλλεται με εκείνο των θαλάσσιων πλασμάτων και για να πούμε την αλήθεια τελικά δεν διαφέρει και πολύ.
Υπάρχει και στους δύο,ο πόνος, ο φόβος, η ανησυχία, η αγάπη, η φροντίδα...
Η Αλίκη θα πλησιάσει το μικρό αχινό με συμπάθεια, θα έρθει στη θέση του, και μόνη της θα πάρει την απόφαση να τον επιστρέψει στο φυσικό του περιβάλλον. Καθόλου θυμός, καμιά αίσθηση εκδίκησης, για τον πόνο που της προκάλεσε. Γιατί καταλαβαίνει ότι δεν φταίει. " Συγνώμη που σε πόνεσα", λέει η Αλίκη στο μικρό αχινό. " Θα σε ξαναβάλω στη θάλασσα να πας στη μαμά σου. Άλλωστε εγώ μπήκα στο σπίτι σου, πρόσθεσε."
Και με αυτή τη μαγική φράση, θα επιστρέψει καθένας εκεί που ανήκει!
Να κοιτάτε πάντα και ψηλά, είπε σε όλους την άλλη μέρα ο μικρός αχινός ...Να κοιτάτε πάντα και χαμηλά, είπε σε όλους το επόμενο πρωί η Αλίκη.

Κι έτσι θα ζήσουμε καλά μαζί!