Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα κίτρινο φύλλο

"Ένα δέντρο το φθινόπωρο, σου δείχνει ότι είναι καλό να αφήνεις να φύγει, ό,τι έχει έρθει η στιγμή να αποχωριστείς", διάβασα κάπου. Και αυτή ακριβώς τη σκέψη έκανα, όταν διάβασα το βιβλίο "Ενα κίτρινο φύλλο".
Μέσα από ένα πολύ λιτό κείμενο, με εξίσου λιτή και πρωτότυπη εικονογράφηση, οι πρωτοεμφανιζόμενοι Μιχάλης Μουλάκης στη συγγραφή και Φίλιππος Φωτιάδης στην εικονογράφηση, καταφέρνουν να διηγηθούν μια ποιητική και φιλοσοφική ιστορία: την ιστορία της ίδιας της ζωής στην πορεία ενός φύλλου από το κλαδί στο έδαφος.
Η ιστορία ξεκινά με μια πτώση. Με την πτώση ενός κίτρινου φύλλου. Και είναι μια πτώση που δεν προξενεί κανένα φόβο στο φύλλο. Αντίθετα, μοιάζει να το απελευθερώνει και να του χαρίζει μια νέα οπτική για τη ζωή του πάνω στο δέντρο. Κατά τη διάρκεια της πτώσης, το φύλλο θα συναντήσει κάποιους από τους άλλους ενοίκους του δέντρου στο οποίο μεγάλωσε. Για κάποιους έχει υπάρξει ξεχωριστό, για κάποιους δεν ήταν παρά ένα ακόμα φύλλο μέσα στα τόσα. Κάποιοι ήταν ξεχωριστοί για το φύλλο, κάποιο πέρασαν από δίπλα του αδιάφορα. Οι σημαντικοί άλλοι και οι άλλοι λοιπόν... η συνύπαρξη μας πάνω στο δέντρο της ζωής...
Το φύλλο θα συνεχίσει την πτωτική του πορεία, αναγνωρίζοντας την συμβολή του κορμού – τροφού στη ζωή του. Εκείνος το έθρεψε, εκείνος το βοήθησε να μεγαλώσει, εκείνος πάντα το στήριζε...Έρχεται για το φύλλο η σημαντική στιγμή της αποδοχής, της κατανόησης της σημαντικότητας της ρίζας, προέκταση της οποίας είναι ο κορμός.
Και μετά η κουφάλα...η μεγάλη μαύρη τρύπα που για πρώτη φορά αντικρίζει και που μέσα της χάνεται το φως του ήλιου...χάνεται η ζωή...ο φόβος για το άγνωστο, η σκιά του θανάτου,,,
Και τελικά η προσγείωση στο έδαφος...το συναπάντημα με τα άλλα μαραμένα φύλλα...
Και τώρα, αναρωτήθηκε το κίτρινο φύλλο...Τι θα γίνει;...
"Θα γίνουμε χώμα, θα μας πάρει ο αέρας, θα γίνουμε δέντρα, θα γίνουμε φύλλα"...είπαν τα άλλα φύλλα.
Ο συγγραφέας κατορθώνει να μιλήσει στα παιδιά για τον κύκλο της ζωής, για την απώλεια που δεν είναι πάντα και κατά ανάγκη τραγική, μα μπορεί να σημάνει το ελπιδοφόρο ξεκίνημα για κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, όπως ακριβώς συμβαίνει στη φύση. 
Είναι όμορφο να μεγαλώνεις. Είναι ευτυχία να ολοκληρώνεις τον κύκλο της ζωή σου πάνω σε ένα δέντρο που αγάπησες και αγαπήθηκες. Είναι τελικά ευλογία να αξιωθείς το ταξίδι...ολόκληρο...
Συγγραφέας: Μιχάλης Μουλάκης 
Εικονογράφος: Φίλιππος Φωτιάδης



Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Το Σχολείο πάει σχολείο

Τελικά η αγωνία για την πρώτη μέρα στο σχολείο, δεν είναι κάτι που βασανίζει μόνο τους μαθητές.
Στην πολύ όμορφη ιστορία του Adam Rex, το σχολείο, προσωποποιείται και φανερώνει στον αναγνώστη τις δικές του αγωνίες, τους φόβους του για την πρώτη του συνάντηση με τα παιδιά.
Είναι ένα καινούριο σχολείο. Θα μπορούσε να είναι ένας καινούριος μαθητής, ή ένας καινούριος δάσκαλος. Οι αγωνίες τους είναι κοινές: θα με συμπαθήσουν, θα θελήσουν να κάνουν παρέα μαζί μου, θα μου φέρονται με σεβασμό, θα κερδίσω την εμπιστοσύνη τους, θα γίνουμε μια όμορφη ομάδα...
Το σχολείο που περνά τις πρώτες του μέρες, παρέα με την επιστάτη, με τον φροντιστή του, αντικρίζει με ανασφάλεια την άφιξη των μικρών μαθητών, όπως ένα παιδί που αποχωρίζεται για πρώτη φορά τους δικούς του φροντιστές, τους γονείς και νιώθει αμηχανία στην πρώτη του επαφή με τη μεγάλη οικογένεια του σχολείου.
Το σχολείο, σαν άλλο παιδί, θα περάσει όλα τα στάδια της εξοικείωσης: θα βιώσει τον καχυποψία, το φόβο, την εχθρότητα κάποτε, για να περάσει σταδιακά σε πιο θετικές μορφές επικοινωνίας: στην χαλάρωση, την αποδοχή, το χιούμορ, το παιχνίδι και τελικά την ενσωμάτωση στη νέα πραγματικότητα.
Η ιστορία αναδεικνύει με πολύ εύστοχο τρόπο την αμοιβαιότητα, ως πρώτιστη συνθήκη στο χτίσιμο νέων σχέσεων και φυσικά βοηθά πολύ τα παιδιά να αναγνωρίσουν τα δικά τους συναισθήματα και συμπεριφορά, όπως αυτά αντικατοπτρίζονται στα συναισθήματα του σχολείου.
Είναι μεγάλη τύχη να είσαι σχολείο, θα πει ο επιστάτης στο σχολικό κτίριο.

Είναι μεγάλη τύχη (να μπορείς) να είσαι μαθητής, θα μπορούσαμε να ακούσουμε εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο να μας λένε! 
Συγγραφέας: Rex Adam
Εικονογράφος: Robinson Christian
Απόδοση: Αντώνης Παπαθεοδούλου


Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν θέλω να πάω σχολείο!

Μια νέα σειρά βιβλίων από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, που το στήσιμο και η εικονογράφησή της θυμίζει κόμικ, κάτι που την κάνει ιδιαίτερα ελκυστική στα παιδιά.

Την τελευταία μέρα των διακοπών, μια μέρα πριν τα σχολεία ανοίξουν, οι ήρωες της σειράς, οι πέντε φίλοι, μαζεύονται για ένα αποχαιρετιστήριο πικ νικ.
Ο μόνος που λείπει είναι ο Σαμ. Γιατί ο Σαμ έχει πονόκοιλο. Ο Σαμ έχει πονόκοιλο από το άγχος της επανόδου στο σχολείο. Σκέφτεται όλα αυτά που τον φοβίζουν και τον γεμίζουν άγχος: το πρωινό ξύπνημα, τα λάθη στην ορθογραφία, την αυστηρή δασκάλα, τους νταήδες, τον αρακά στο μεσημεριανό...Οι φίλοι του όμως θα καταφέρουν να του αλλάξουν διάθεση και όλοι μαζί θα σκεφτούν όλα όσα κάνουν όμορφο το να πηγαίνεις στο σχολείο: να συναντάς του φίλους σου, να μαθαίνεις νέα συναρπαστικά πράγματα, να τρως γλυκά στα γενέθλια των συμμαθητών σου, να τραγουδάς, να ζωγραφίζεις, να ανακαλύπτεις νέες χώρες στο μάθημα της γεωγραφίας, να χορεύεις στην καλοκαιρινή γιορτή και τόοοοσα άλλα!
Τα παιδιά μάλιστα θα έχουν την καταπληκτική ιδέα να φτιάξουν κάρτες χαράς και να τις έχουν μαζί τους κάθε φορά που αισθάνονται αγχωμένα!!!
Στο παράρτημα του βιβλίου οι μικροί αναγνώστες θα βρουν οδηγίες και ιδέες να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους φίλους ή τους συμμαθητές τους μέσα στην τάξη.
Και πράγματι δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να αρχίσει η σχολική χρονιά από το παιχνίδι "Ζωγράφισε τι σε κάνει χαρούμενο στο σχολείο!"


Σειρά: Οδός των φίλων
Συγγραφέας: Sylvaine Jaoui
Εικονογράφος: Annelore Parot
Μετάφραση: Κων/να Αρμενιάκου
Εκδόσεις: Μεταίχμιο




Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Απόδραση από τη βιβλιοθήκη του κυρίου Λιμοντσέλο

Eνα βιβλίο ύμνος στον κόσμο των βιβλιοθηκών και της λογοτεχνίας. Μια ιστορία που συνδυάζει με εξαιρετικό τρόπο την περιπέτεια με τη γνώση, την βιβλιοφιλία με το μυστήριο, και την ευρηματικότητα με το χιούμορ. Ένα βιβλίο αφιερωμένο από τον συγγραφέα “σε όλους τους βιβλιοθηκάριους που μας βοηθούν να βρούμε ό,τι ψάχνουμε”.
Μια ομάδα δώδεκα δωδεκάχρονων παιδιών θα έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί πρώτη την νέα βιβλιοθήκη της πόλης τους. Η βιβλιοθήκη έχει μείνει κλειστή για ανακαίνιση τα τελευταία 12 χρόνια, κάτι που σημαίνει ότι τα δωδεκάχρονα παιδιά δεν έχουν ιδέα πόσα μπορεί να μάθεις, να δεις, να εξερευνήσεις και να γνωρίζεις μέσα σε μια βιβλιοθήκη. Αυτό ίσως να μην ακούγεται ιδιαίτερα συναρπαστικό, όταν όμως κατασκευαστής αυτής της βιβλιοθήκης είναι ο κύριος Λιμοντσέλο, ο διασημότερος και πιο εκκεντρικός κατασκευαστής επιτραπέζιων παιχνιδιών στον κόσμο, τότε τα πράγματα αλλάζουν και η πραγματικότητα δίνει την θέση της στην πιο τρελή φαντασία. Η βιβλιοθήκη μετατρέπεται σε ένα τεράστιο ταμπλό, όπου οι παίχτες σαν ζωντανά πιόνια, θα κινηθούν μέσα στην ιστορία της λογοτεχνίας, θα ανακαλύψουν μοναδικούς συσχετισμούς ανάμεσα σε κλασσικά έργα, θα συνομιλήσουν με θρύλους των γραμμάτων, θα συνδυάσουν τα διαβάσματα και τις εμπειρίες τους για να ανακαλύψουν εν τέλει πόσο συναρπαστική μπορεί να είναι η γνώση.

Τα δώδεκα παιδιά βέβαια δεν είχαν ιδέα τι τα περιμένει περνώντας τις πύλες της βιβλιοθήκης. Αναλαμβάνοντας όμως το παιχνίδι  να ανακαλύψουν την μυστική έξοδο της βιβλιοθήκης, θα βρεθούν αντιμέτωπα με ένα σωρό προκλήσεις. Θα ανακαλύψουν ένα κόσμο γνώσης και περιπέτειας κρυμμένο στα βιβλία. Θα ανακαλύψουν πτυχές του εαυτού τους που δεν ήξεραν. Κάποιοι θα βρουν τον τρόπο να συνεργαστούν, κάποιοι όχι. Για κάποιους το ταξίδι θα είναι σύντομο για άλλους θα φτάσει στο τέλος. 
Μα όλοι θα καταλάβουν πως “ γνώση που δεν μοιράζεται μένει άγωνστη”. Αυτό ίσως είναι και το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου. Να καταλάβουν οι μικροί αναγνώστες ότι η γνώση δεν είναι κάτι στατικό, άχαρο και ανιαρό. Η γνώση είναι μια περιπέτεια, ένα όμορφο ταξίδι και περνάει καλύτερα εκείνος που τη μοιράζεται με άλλους. Μέσα στο παιχνίδι, καθένας από τους παίχτες, έχει τα δικά του δυνατά σημεία. Κανείς όμως μόνος δεν θα ήταν ικανός να φέρει σε πέρας την αποστολή. Ο συνδυασμός των γνώσεων, των ιδιαίτερων ικανοτήτων και δεξιοτήτων των παικτών, θα φέρει τελικά τη λύση του μυστηρίου.

Και πάνω από όλα, οι παίχτες θα μάθουν ότι η συνεργασία και η ομαδικότητα απαιτούν ευγένεια και αλτρουισμό.  "Να είστε ευγενικοί μεταξύ σας και με τα βιβλία". Αυτός ήταν και ο πρώτος κανόνας που έθεσε στο παιχνίδι ο Κος Λιμοντσέλο.  Κάτι που μας κάνει να σκεφτούμε ότι η σχέση μας με τα βιβλία, είναι μια σχέση ζωντανή που καθρεφτίζει τον τρόπο που σχετιζόμαστε γενικότερα.
Ένα υπέροχο βιβλίο για βιβλιόφιλους κάθε ηλικίας! 

Συγγραφέας: Κρις Γκραμπενστάιν
Μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη   
Εκδόσεις: Μεταίχμιο