Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Ένα σπίτι χωρίς καθρέφτες

Όλα ξεκινούν από ένα κρυφτό. Συμβολικό το ξεκίνημα και το καταλαβαίνεις όταν έχεις πια προχωρήσει στο βιβλίο. Ένα κρυφτό και η ζωή των πρωταγωνιστών. Από τις πραγματικές τους επιθυμίες, από τα αγαπημένα τους πρόσωπα, από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Κρυμμένοι και οι καθρέφτες στο μεγάλο σπίτι της θεία Χενριέτα. Κρυμμένοι για να μη δείχνουν τις αλλαγές, τη φθορά του χρόνου...Κρυμμένοι και για να μην έχεις που να στρέψεις το βλέμμα, να εξετάσεις τον εαυτό σου, να αντικρίσεις την αλήθεια ή το ψέμα σου...Το κείμενο είναι γεμάτο συμβολικούς αντικατοπτρισμούς. Τα μάτια γίνονται καθρέπτες της ψυχής και ο φωτογραφικός φακός, σαν καθρέφτης της στιγμής, θα γεμίσει με νόημα τις αναζητήσεις της μικρής Τομασίν, που είναι και η αφηγήτρια της ιστορίας.

Μικροί και μεγάλοι συγκάτοικοι στο τεράστιο σπίτι της ετοιμοθάνατης Χενριέτα, χτίζουν τις σχέσεις τους πάνω σε  προσωπικές φιλοδοξίες, μυστικά, απογοητεύσεις, φόβους, προσδοκίες...Παράλληλες ζωές, αποξενωμένες...
Μέχρι που η μικρούλα, αμίλητη Σιγκνε, ανακαλύπτει την ντουλάπα με τους καθρέπτες. Και εκεί μέσα στην ησυχία και το σκοτάδι, η πραγματικότητα αναστρέφεται και μπορείς επιτέλους να ανακαλύψεις, όχι αυτό που πιο πολύ επιθυμείς αλλά εκείνο που πραγματικά χρειάζεσαι. Ένας ένας οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, θα διαβούν το κατώφλι της ντουλάπας και θα κοιτάξουν κατάματα το είδωλό τους, με όλη την ομορφιά ή την ασχήμια του. θα κλάψουν, θα λυγίσουν, θα ουρλιάξουν, θα αντέξουν όμως να κοιτάξονυ μέσα τους και ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου και θα βρουν κουράγιο να μιλήσουν, να αντισταθούν, να αγαπήσουν, να πουν συγνώμη, να συνεχίσουν τις ζωές τους.
Και η θεία Χενριετα, θα μπορέσει να φύγει, ήσυχη και γαλήνια, πως κατάφερε να ενώσει την οικογένεια της...

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τις οικογενειακές σχέσεις και πως αυτές καθορίζουν τις ζωές των μελών της. Μια ιστορία οικογενειακής τρέλας, μα και αγάπης που μοχθεί να βρει τρόπο να εκφραστεί. Μια ιστορία για την προσωπική ευθύνη και την ελευθερία να μεγαλώνεις στο ίδιο δέντρο, ακολουθώντας όμως τη δική σου πορεία στο φως.

Εξαιρετική για ακόμα μία φορά, η μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη που καταφέρνει να μεταδώσει τον εσωτερικό ρυθμό και την ένταση του κειμένου και να μεταφέρει με ακρίβεια στους αναγνώστες, τις λεπτές αποχρώσεις των ψυχολογικών διακυμάνσεων των πρωταγωνιστών.

Συγγραφέας: Marten Sanden
Μετάφραση: Αργυρώ Πιπίνη
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Ίρις Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Τικ-τακ Ρολόγια ώρα για μάθημα!

Ελάτε να γνωρίσουμε από κοντά ένα ρολογοπαιδαγωγό! Γιατί τι νομίζετε, αρκεί να φτιάξεις ένα ρολόι και πάει, τέλειωσες; Λάθος αγαπητοί μου! Τα μικρά ρολόγια χρειάζονται εκπαίδευση! Αλίμονο αν την αμελήσει κανείς! Θα μείνουν να δείχνουν για πάντα μόνο "ώρα για παιχνίδι", "ώρα για φαΐ", και "ώρα για ξάπλες"! (Μεταξύ μας βέβαια, σε κάποιες περιπτώσεις, δείχνουν μόνο "ώρα για ζωγραφική", αλλά αν είσαι η σπουδαία εικονογράφος Μυρτώ Δεληβοριά, τότε αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη ελάττωμα :-)
Τα μικρά ρολόγια λοιπόν χρειάζεται να μάθουν τι άλλο...την ώρα!  Χρειάζεται να μάθουν να σέβονται το ένα την ώρα του άλλου, χρειάζεται να μάθουν να συγχρονίζονται όταν πρέπει. Χρειάζεται να μάθουν πως στον κόσμο υπάρχουν πολλές και διαφορετικές ώρες και πως οι άνθρωποι δεν είχαν πάντα τα ρολόγια για να μετράνε το χρόνο.

Κι o χρόνος; Δεν πρέπει πρώτα από όλα να μάθουν τι είναι ο χρόνος;
Μπορεί να πάει πίσω, να τρέξει μπροστά, να σταματήσει, να κάνει κύκλους, γίνεται; Και υπάρχει χρόνος να τον πούμε όπως θέλουμε; Και γιατί περνάει πιο γρήγορα ο χρόνο που κάνουμε αυτό που μας αρέσει;
Και στ' αλήθεια υπάρχουν ώρες που είναι πιο όμορφες από τις άλλες, ή πιο άσχημες ή πιο βαρετές ή δύσκολες ή τραγουδιστές; Και για τον ρολογοπαιδαγωγό; Μαντεύετε ποια είναι για εκείνον η πιο όμορφη ώρα;
Ένα πολύ όμορφο βιβλίο που με πολλή φαντασία, χιούμορ και εκρηκτικά χρώματα, μιλά στα παιδιά για το χρόνο. Αυτή την αφηρημένη έννοια, που είναι τόσο κόντρα στον απόλυτο παρόν που βιώνουν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας ως μόνη διάστασή του.  Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου όμως, καταφέρνει να τον φέρει στα μέτρα τους, να τον κάνει μετρήσιμο, εφικτό, να τον βάλει στα παιχνίδια και τα τραγούδια τους, στα πειράγματα τους, και έτσι να τους μάθει κάτι ακόμα πιο σημαντικό από την εκμάθηση της ώρας: να τους δείξει  την μοναδική αξία της κάθε μέρας, της κάθε στιγμής.

Συγγραφέας: Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις Ίκαρος


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι

Το σπιτάκι, είναι από τα πρώτα σχέδια που μαθαίνει κάθε παιδί να ζωγραφίζει. Έτσι το ήξερε η γιαγιά μου, έτσι το έμαθε η μαμά μου, έτσι το διδάχτηκα κι εγώ, έτσι το έδειξα και στα παιδιά μου. Και πολλές φορές έχω αναρωτηθεί γιατί εξακολουθούμε και ζωγραφίζουμε τα σπίτια με το ίδιο τρόπο. Τα σπίτια έχουν αλλάξει. Δεν είναι εκείνες οι χαριτωμένες οικίες με την κόκκινη σκεπή, τα δυο παράθυρα με τις λευκές κουρτινούλες, την χρωματιστή πόρτα, την καμινάδα που καπνίζει και τον κήπο στην αυλή. Κι όμως εξακολουθούμε να τα βλέπουμε να αποτυπώνονται με τον ίδιο τρόπο γενιές και γενιές τώρα...Σαν ένα αρχέτυπο που κουβαλάμε και αναπαράγουμε. Σαν ένα πρότυπο ονειρικό, του πως πρέπει να είναι ένα σπίτι. Σαν ένα σύμβολο της ίδιας της παιδικής ηλικίας που δεν έχει χρόνο και τόπο...

Στο νέο της βιβλίο η Χριστίνα Φραγκεσκάκη με την αρωγή της εικονογράφου Μαρίας Μπαχά, μας κάνει να αναρωτηθούμε τι είναι στ' αλήθεια ένα σπίτι. Πέρα από το σχήμα, το μέγεθος, το υλικό, ένα σπίτι είναι πολλά παραπάνω από τέσσερις τοίχους. Και αυτό το ξέρουν πιο καλά από όλους τα παιδιά. Αυτά τα ευπροσάρμοστα, εύπλαστα πλάσματα, που ακόμα κι αν ποτέ δεν γνώρισαν, ή αν έχασαν νωρίς το στέρεο περιβάλλον ενός μόνιμου σπιτιού, ξέρουν πολύ καλά τι είναι ένα σπίτι, ακόμα κι αν δεν μπορούν να το ζωγραφίσουν. Μπορούν όμως να ζωγραφίσουν δάση και πουλιά και ποτάμια, κι έναν ήλιο και βουνά, κι έναν χαρταετό και μια φωτιά που κάποιον ζεσταίνει, κι ένα τραπέζι, κι ένα κρεβάτι, και μια πόρτα κι ένα δρομάκι που οδηγεί σε αυτή, και λόγια χρωματιστά, και δυο παιδιά με κόκκινες ομπρέλες που παίζουν φιδάκι στις πλάκες του πεζοδρομίου, κι έχουν ένα γλυκό να μοιραστούν...Έτσι φτιάχνουν ένα σπίτι τα παιδιά που δεν ξέρουν να το ζωγραφίσουν...
Ένα σπίτι όχι στο χαρτί, αλλά στην καρδιά και στη μνήμη. Ένα σπίτι για πάντα δικό τους, Ένα σπίτι να γυρνούν σε αυτό ό,τι και να συμβαίνει έξω, ένα σπίτι να επιστρέφουν, ακόμα κι όταν όλα τα έχει πάρει η βροχή....Ένα καταφύγιο, που δεν είναι φτιαγμένο από μπετόν, αλλά από χρώματα και μυρωδιές, από θύμησες και τραγούδια, από γέλια και κεράσματα, από φίλους και παιχνίδια.
Ένα σπίτι που το έχουν στην ψυχή τους. Και το θυμούνται απ' 'εξω κι ανακατωτά, και που κάθε στιγμή μπορούν να το φτιάξουν από την αρχή...Ένα σπίτι που καμιά θύελλα δεν μπορεί να το πάρει...

Πολύ ουσιαστικό ρόλο στο βιβλίο έχει ο διάλογος, ανάμεσα στα δύο παιδιά. Η ύπαρξη ενός αγαπημένου άλλου, που είναι εκεί να οδηγήσει το χέρι, την καρδιά, το μυαλό μέσα από γνώριμα μονοπάτια για να σε φέρει πίσω, να σου θυμίσει ότι ανήκεις, να σου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι όλα μπορούν να γίνουν ξανά...

Ένα ποιητικό βιβλίο με πολύ όμορφη εικονογράφηση, που μοιάζει να ρέει και που σου δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να βουτήξεις τα δάχτυλα στη σελίδα, να ανακατέψεις τα χρώματα και να τα ζωγραφίσεις όλα με τον δικό σου τρόπο, ξανά από την αρχή...

Συγγραφέας: Χριστίνα Φραγκεσκάκη
Εικονογράφος:Μαρία Μπαχά
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Καθαρίστρια Χάος

Την αγάπησα από τις πρώτες σελίδες! Αυτή τη μικρή νοικοκυρά που με τάξη και επιμέλεια στοιβάζει
τις μέρες της τη μία πάνω στην άλλη και βάζει μπουγάδα στα αύριο να μην αφήσει πάνω τους ίχνος ανησυχίας. Εκείνο το μικρό κορίτσι που τακτοποιεί τους καλούς του τρόπους στη βιβλιοθήκη και πετάει στο καλάθι των απλύτων τα κακά λόγια. Εκείνη που κλείνει ερμητικά τα παντζούρια να μην μπει πολλή ανεμελιά μέσα και ξεθωριάσει το αυστηρό της πρόγραμμα. Την μικρή Έρση που κρύβει κάτω από το χαλί τα άγχη, και τις κακές της συνήθειες και που δεν προλαβαίνει ποτέ να αερίσει λιγάκι τα όνειρα της που μυρίζουν ναφθαλίνη πια.
Αγάπησα όμως και την καθαρίστρια Χάος! Που με τη μαγική της σκούπα έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, να ανακατέψει τις αμφιβολίες με τους έρωτες, τα παιχνίδια με τις επιθυμίες, τις νέες ιδέες με τις ανασφάλειες, το φόβο με το αύριο, το τυχαίο με την ομορφιά... Εκείνη που πιάνει την τακτοποιημένη ζωή τη ¨Ερσης και την ανατρέπει και με την ανατροπή φτιάχνει αρμονία.
Εκείνη την υπέροχη ξένη που έρχεται όταν πιο πολύ τη χρειάζεσαι -κι ας μην το ξέρεις- και σου ανοίγει το παράθυρο του μυαλού σε μια νέα πραγματικότητα..."κι ενώ είναι όλα άνω κάτω για πρώτη φορά όλα μοιάζουν στη θέση τους".
Πόσο όμορφη η γραφή της Κατερίνας Κρις! Πόσο ουσιαστικά πράγματα μπορεί να πει με τα πιο απλά λόγια...Με πόσο χρώμα να ντύσει το τυχαίο, το απρόοπτο, το μοιραίο...Πόση γλύκα να σταλάξει στη στιγμή, στα όνειρα, στο παιχνίδι...Πόση αναμελιά να φορέσει στο αύριο, στο καινούριο, στην προσπάθεια, στην αποτυχία...Πόσα χαμόγελα να γεννήσει στις παιδικές και όχι μόνο ψυχές.
Το βιβλίο της Κατερίνας Κρις, φτιάχτηκε για να διαβαστεί και να χαριστεί. Να διαβαστεί την Έρση που κρύβουμε μέσα μας και να χαριστεί σε κάθε Έρση που γνωρίζουμε. Φτιάχτηκε για να μας προετοιμάσει για την καθαρίστρια Χάος, που αργά η γρήγορα θα βρει τον τρόπο να εισβάλει στις ζωές μας και να φτιάξει... μουσική...
"Δεν μπορείτε να βάλετε τάξη στο χάος. Η ίδια η ζωή είναι ένα όμορφο χάος. Είναι σαν να θέλετε να τακτοποιήσετε τις νότες μια μελωδίας, να βάλετε τις ντο με τις ντο, τις λα με τις λα...Εσάς σας φαίνονται ανακατεμένες, ενώ είναι ήδη τακτοποημένες!"

Ένα βιβλίο που θα σας συγκινήσει και που όπως λέει η ίδια η συγγραφέας "μ’ αρέσει να σκέφτομαι πως όταν θα τη διαβάσουν και τα παιδιά, ίσως νιώσουν κι αυτά λίγο πιο όμορφα για το μέρος που γεννήθηκαν. Θα σταματήσουν να τακτοποιούν τα χιλιάδες πρέπει και τις άπειρες κριτικές μέσα στο μυαλό τους και θα αφήσουν όλες τις μικρές ανασφάλειες της παιδικής τους ψυχής να ξεπηδήσουν εδώ κι εκεί για να δημιουργήσουν τα πιο υπέροχα και πρωτότυπα πράγματα."


Συγγραφέας - Εικονογράφος: Κατερίνα Κρις
Εκδόσεις: Πατάκη


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

¨Ενας δράκος...μα ποιος δράκος; (θεατρική παράσταση)

Η νέα παράσταση του θεάτρου Πόρτα, προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να απαντήσουν σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος διασκευάζουν με μεγάλη επιτυχία το έργο του Ευγένιου Σβαρτς "Ο Δράκος". Μια διασκευή που επιτρέπει στα παιδιά να παρακολουθήσουν μια ιστορία που ακολουθεί τη φόρμα του κλασσικού παραμυθιού, δράκος, γενναίος ιππότης, αρχοντοπούλα, μα που σε καμιά περίπτωση δεν είναι εύκολη ή ακόμα περισσότερο προβλέψιμη.
Η ιστορία είναι γεμάτη μεταφορές, προσωποποιήσεις, ερωτηματικά, θαυμαστικά και πολλά αποσιωπητικά, κτλ κτλ που λέει και ο γάτος αφηγητής της ιστορίας μας.
Ένα παραβολικό παραμύθι για το δράκο της εξουσίας. Αυτό το τρομερό, ανθρωπόμορφο θηρίο που αποκτηνώνει πρώτα τον άνθρωπο που την φέρει και έπειτα και τους ανθρώπους κάτω από αυτόν. Ένα θηρίο που γεννά την αλαζονεία στον ηγέτη, και καλλιεργεί με επιμέλεια  την υποταγή, το βόλεμα, το ψέμα, την ανελευθερία, στις καρδιές των υπηκόων. Αυτό το τρομερό δράκο που αλλάζει δέρμα, αλλά δεν αλλάζει συνήθειες. Αλλάζει πρόσωπα, αλλά δεν αλλάζει ψυχή.
Ένας δράκος που του μοιάζουμε και μας μοιάζει. Ένας δράκος που μας αξίζει και του αξίζουμε. Ένας δράκος που επιλέγουμε και μας επιλέγει. "Καλύτερα να έχεις το δικό σου δράκο, παρά να σου κουβαληθούν τίποτα ξένοι", και "πάντα χρειάζεται ένας δράκος να σε προστατεύει από τους άλλους δράκους", λένε οι κάτοικοι της καστροπολιτείας, που εξαγοράζουν την επίπλαστη ηρεμία της καθηεμρινότητας τους, αδιαφορώντας ή καλύτερα έχοντας συνηθίσει να πληρώνουν φόρο αίματος.
Ένας δράκος που γεννήθηκε από τον πόλεμο, από την καταστροφή, και που κανείς δεν θυμάται πότε και πως βρέθηκε να εξουσιάζει την καστροπολιτεία. Κανείς δεν θυμάται και κανείς δεν θέλει να θυμάται...Όλοι σκύβουν το κεφάλι και κοιτούν η δουλειά τους. "Γιατί όταν είσαι βολεμένος στα ωραία σου και στα ζεστά σου, κρατάς το στόμα σου κλειστό."  Όλοι αυτό κάνουν...Μόνο τα παιδιά αναρωτιούνται ακόμα...μόνο εκείνα απορούν...μόνο εκείνα έχουν θάρρος να που αυτό που σκέπτονται...έστω κι αν οι μεγάλοι σπεύδουν να τους πουν να σωπάσουν, να χαμηλώσουν το κεφάλι, κτλ κτλ...
Η ιστορία παίζει με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο με τις έννοιες της μνήμης και της αλήθειας. Δεν έχει σημασία τι στ' αλήθεια συμβαίνει, αλλά τι μας λένε ότι γίνεται, πως οι αρμόδιοι κάθε εποχής ερμηνεύουν τα γεγονότα. Αυτό που νιώθεις στο πετσί σου είναι παρανόηση, αν ακούσεις προσεκτικά "τα νέα" θα διαπιστώσεις, ότι αυτό που ζεις δεν το ζεις το φαντάζεσαι. Και αυτό που θυμάσαι δεν έγινε όπως το θυμάσαι, αλλά όπως εξυπηρετεί την εξουσία, το δράκο, τον παλιό και τον νέο. "Εδώ έφτασα να πιστεύω ο ίδιος τα ψέμματα που λέω", παραδέχεται ο νέος κυβερνήτης της καστροπολειτίας...

Και ο τρυφερός, ο ονειροπόλος ιππότης Λανσελότος που σκότωσε το δράκο και παραλίγο να πεθάνει;  Θα επιστρέψει; Και πως θα επιστρέψει; Θα καταφέρει να διώξει μακριά το νέο δράκο, ή θα τον δει να γεννιέται μέσα του; Μπορεί το κυνήγι του δράκου να γεννήσει ένα νέο δράκο; Και μπορεί άραγε η αδηφάγα εξουσία να εξαγνιστεί βαφτιζόμενη στο όνομα της αγάπης της ελευθερίας, του καλού κτλ κτλ...
Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το σκηνοθετικό εύρημα με το πανί που καλύπτει την σκηνή και που δίνει τη δυνατότητα στους ήρωες να αναδύονται ή να καταδύονται μέσα σε αυτό κατά τη διάρκεια του έργου...να κρύβονται και να κρύβουν...να ξεπροβάλλουν δειλά ή να τολμούν να βγουν ολόκληροι στη σκηνή...να κρύβουν τα μέλη τους, όπως κρύβουν τις σκέψεις και συναισθήματα τους...να είναι μισοί άνθρωποι...αφού έχουν καταδικάσει το πνεύμα τους σε σιωπή...
Μέχρι το τέλος της παράστασης, που οι ηθοποιοί ζητούν από το κοινό τους να μαντέψει, να γράψει το τέλος αυτής της ιστορίας, πίστευα ότι τα μικρά παιδιά δεν θα ήταν σε θέση να καταλάβουν τα βαθύτερα νοήματα του έργου. Μέχρι που άκουσα μια φωνούλα μπροστά το μικρόφωνο να λέει: "όποιος γίνεται αρχηγός, γίνεται κακός". Τα παιδιά δεν σταματούν ποτέ να σε εκπλήσσουν! Σε κάθε περίπτωση, το χιούμορ του κειμένου, οι αστείες ατάκες, οι  φωτισμοί της σκηνής  σε συνδυασμό με τα πρωτότυπα κοστούμια, διεγείρουν τις αισθήσεις τους και κρατούν ακέραιο το ενδιαφέρον τους.

Γλυκιά έκπληξη στο διάλειμμα μας περίμεναν κεράσματα και γλυκά χαμόγελα από το Ζαχαροπλαστείο Φύσις.

Θέατρο Πόρτα
Μεσογείων 59, Αθήνα 11526
τ: 210-7711333, 210-7780518
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Διασκευή: Ξένια Καλογεροπούλου-Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτης Φλατσούσης
Βοηθοί Σκηνογράφου: Πολυάννα Βλατή, Γεωργία Τσίπουρα
Φωτογραφίες/Τρέηλερ: Πάτροκλος Σκαφίδας

Με τους: Σωκράτη Πατσίκα, Τιμόθεο Θάνο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Μάνο Γαλάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Ελένη Βλάχου, Τάσο Δημητρόπουλο

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Σάββατο 17.00
Κυριακή 11.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό εισιτήριο 10 ευρώ
Ανέργων 8 ευρώ





Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ψηφιακή Βιβλιοθήκη «Πηνελόπη Δέλτα»

Αγαπητοί φίλοι του paidikavivlia.blogspot.gr γειά σας,

Ευχόμαστε Καλή Χρονιά και χρόνια πολλά με υγεία και χαρά!

Θέλουμε να σας ενημερώσουμε για την έναρξη λειτουργίας της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης «Πηνελόπη Δέλτα» http://www.taexeiola.gr/pinelopidelta/

Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε προς τιμήν της Πηνελόπης Δέλτα και θα φιλοξενήσει σταδιακά όλα τα έργα της σπουδαίας Ελληνίδας συγγραφέως, μέσα από προσεγμένες ψηφιακές εκδόσεις βιβλίων, που θα μπορεί ο αναγνώστης να διαβάζει online, να κατεβάζει και να εκτυπώνει εντελώς ελεύθερα και νόμιμα. Επίσης θα προστεθούν κείμενα, εργασίες και βίντεο με αναλύσεις καθώς και βιογραφικά στοιχεία.

H Πηνελόπη Δέλτα (1874-1941) έγραψε κυρίως λογοτεχνία για παιδιά. Τα κείμενά της είναι γραμμένα σε απλή νεοελληνική γλώσσα, είναι κατανοητά και διδακτικά.

Για αρχή η βιβλιοθήκη φιλοξενεί τρία πολύ αγαπημένα βιβλία της συγγραφέως: «ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗΣ», «ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ» και «ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ».

Τα ψηφιακά βιβλία διατίθενται ελεύθερα προς κάθε χρήση. Το αντίτιμο για όσους το επιθυμούν είναι, στις δύσκολες εποχές που περνάμε, να βοηθούν τους γύρω τους με όποιον τρόπο μπορούν.

Σας ευχαριστούμε πολύ,
Βιβλιοθήκη «Πηνελόπη Δέλτα»