Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Τα αριστουργηματικά βιβλία του Leo Lionni στις εκδόσεις Πατάκη

Ο Φρέντερικ*
Είναι το αγαπημένο μου του Leo Lionni!

Ένα μικρό ποντικάκι που ονειρεύεται, μαζεύει λέξεις και χρώματα για να αντιμετωπίσει το κρύο, όταν τα υπόλοιπα μέλη της φωλιάς μαζεύουν προμήθειες για το χειμώνα που έρχεται.
Η σημασία της αποδοχής της διαφορετικότητας, η αγάπη ανάμεσα στην οικογένεια, η πίστη στα οράματα μας και η ελπίδα που γεννούν, είναι λίγα από αυτά που με πολύ απλό κείμενο και απλές, σχεδόν παιδικές εικόνες μας "διδάσκει" η ιστορία του Φίλιππου.
Και φυσικά αυτό που συνηθίζουμε να ξεχνάμε, κυρίως σε εποχές σαν τη δική μας, ότι δηλαδή "Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος".
(* Φίλιππος στην παλιότερη έκδοση)

Το όνειρο του Μαθιού
Ο Μαθιός, ένα μικρό ποντικάκι, ζει σε μια θλιβερή και σκονισμένη γωνιά της σοφίτας. Οι γονείς του έχουν μεγάλα όνειρα για εκείνον. Σκέφτονται πως ίσως γίνει γιατρός και τότε σίγουρα τους περιμένουν καλύτερες μέρες. Ο Μαθιός όμως δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Δεν έχει ανακαλύψει το δικό του όνειρο για τη ζωή. Μια επίσκεψη στο μουσείο, αλλά και η φιλία μιας όμορφης ποντικίνας που μοιράζεται το ίδιο με εκείνον ενθουσιασμό για την τέχνη της ζωγραφικής, τον κάνει να δει όλο τον κόσμο γύρω του με άλλα μάτια. Θα ανακαλύψει ένα νέο όμορφο κόσμο χρωμάτων και σχημάτων και με την πατούσα του για πινέλο θα ζωγραφίσει «τα σχήματα και τα χρώματα της χαράς». Ο Μαθιός θα βρει το δικό του όνειρο, και θα καταφέρει να το κατακτήσει!
Μια όμορφη ιστορία μέσα από τις εικόνες του Λίο Λιόννι που, όπως και ο ήρωάς του, αγάπησε τη ζωγραφική από παιδί και έγινε ένας ταλαντούχος αυτοδίδακτος ζωγράφος που τιμήθηκε με πολλά βραβεία για το έργο του.
Συγγραφέας - Εικονογράφος: Leo Lionni
Eκδόσεις: Πατάκη
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Leo Lionni, γεννήθηκε στο Amsterdam το 1910 και πέθανε στην Τοσκάνη το 1999.
Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες του 20 αιώνα.
Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή και εικονογράφηση παιδικών βιβλίων αρχίζει το 1960. Από τότε έγραψε πάνω από 40 παιδικά βιβλία, τα οποία έχει εικονογραφήσει με την τεχνική του κολάζ.
Το βιβλίο του, Frederic έχει περιληφθεί ανάμεσα στα 100 σημαντικότερα παιδικά βιβλία της National Education Association των ΗΠΑ.
Οι πιο συνήθεις ήρωες των βιβλίων του είναι τα ποντίκια. Ποντικάκια-αντικατοπτρισμοί ανθρώπινων χαρακτήρων, που με τη στάση και το παράδειγμά τους δίνουν μαθήματα για τις μεγάλες αξίες της ζωής. Δυο από τα βιβλία του Leo Lionni, επανακυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Πατάκη, ενώ κάποια ακόμα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Φτερό στον άνεμο

Πολύ καιρό είχε να με συγκινήσει και να με αγγίξει τόσο ένα βιβλίο.
Σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει.
Το βιβλίο μας διηγείται την ιστορία της Άννας. Ενός μικρού κοριτσιού που ακολουθεί την οικογένεια της στην αναζήτηση δουλειάς από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή.
Η περιπλανώμενη ζωή, οι τόποι και ο χρόνος μας παρουσιάζονται ιδωμένα μέσα από τη δική της ματιά. Τη ματιά της Άννας. Που είναι φορές που νιώθει σαν αποδημητικό πουλί. Η οικογένειά της είναι σαν ένα κοπάδι αγριόχηνες που πηγαινοέρχεται πέρα δώθε.
Κι άλλοτε πάλι αισθάνεται σαν λαγός, όχι κουνέλι, λαγός, που κρύβεται σε εγκαταλειμμένα λαγούμια, σαν τα προσωρινά σπίτι όπου κατοικεί η οικογένεια της.
Κι όταν όλοι εργάζονται στα χωράφια, μεταμορφώνονται στα μάτια της σε εργάτριες μέλισσες που πετούν από λουλούδι σε λουλούδι .
Την Άννα την παραξενεύουν πολλά και την κάνουν να αισθάνεται άβολα: τα βλέμματα που της ρίχνουν οι άνθρωποι γύρω της, οι άγνωστες, παράξενες γλώσσες τους, ο τρόπος που μιλούν ...
Η 'Αννα θα ήθελε να είναι δέντρο, με ρίζες βαθιά μέσα στη γη- να βλέπει τις εποχές να αλλάζουν γύρω της...Θα ήθελε να μένει σε ένα τόπο- να έχει το δικό της κρεββάτι και να κάνει βόλτα με το δικό της ποδήλατο. Αυτό θα ήταν κάτι πραγματικά όμορφο για την Άννα...

Το βιβλίο που το συνοδεύει μαι πολύ όμορφη εικονογράφηση, μιλά για τη ζωή του μικρού κοριτσιού με εικόνες από τη φύση. Ο τρόπος που έχει το παιδί να βλέπει και να εξηγεί τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του και μέσα του, είναι ο τρόπος της φύσης. Οι ιδιότητες των φυτών και τω ζώων γίνονται οι ποιότητες της ζωής της, ο τρόπος να επικοινωνήσει τα συναισθήματα, τους φόβους και τις ελπίδας της. Η Άννα, αυτό το αποδημητικό πουλί, που επιθυμεί να ριζώσει. Η ανάγκη ενός σημείου αναφοράς, μιας μόνιμης εστίας, ενός μόνιμου, σταθερού περιβάλλοντος προβάλλει έντονα μέσα από την ιστορία και καθορίζει την κοσμοθεωρία της μικρή πρωταγωνίστριας.

Η συγγραφέας μαθαίνουμε ότι εμπνεύστηκε στο βιβλίο από τους περιπλανώμενους Μεξικανούς εργάτες που συναντούσε στο Λέμινγκτον του Οντάριο όπου π΄ρνούσε τα καλοκαίρια της. Το κείμενο της δεν είναι πολιτικό, αλλά θίγει ένα σωρό ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων των παιδιών,  όπως το δικαίωμα στην εκπαίδευση, στον ελεύθερο χρόνο, στην εξάλειψη της παιδική εργασίας, το δικαίωμα στη ισότητα, στη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά. Αυτά και πολλά άλλα υπαινίσσεται η συγγραφέας μέσα από την ιστορία της Άννας που δυστυχώς μοιάζει με πολλά παιδιά που δεν είναι ήρωες παιδικού βιβλίου, αλλά ήρωες της αληθινής ζωής.

Συγγραφέας: Maxine Trottier
Eικονογράφηση: Isabelle Arsenault
Εκδόσεις: Λιβάνη

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Ενα τελευταίο γράμμα

Ελάτε να τρυπώσουμε στη τσάντα του Κυρίου Κώστα. Του ταχυδρόμου του νησιού. Στην τελευταία του μέρα στη δουλειά.
Ελάτε να κάνουμε μαζί του ένα ταξίδι στο παρελθόν. Τότε που τα νέα ταξίδευαν, όχι μέσα από σύρματα ή ηλεκτρονικά σύννεφα, αλλά με τα πόδια. Τότε που ο ταχυδρόμος έκανε μια από τις πιο σπουδαίες δουλειές του κόσμου. Έφερνε το μακριά, κοντά. Έσμιγε τους αναστεναγμούς της ξενιτιάς με τα δάκρυα της νοσταλγίας. Έφερνε τα λόγια της αγάπης και τα απίθωνε πάνω σε χείλη που διψούσαν. Έφερνε τα σκληρά, τα δύσκολα μαντάτα, τυλιγμένα στη συμπόνια. Έφερνε τις εικόνες, έφερνε τις υποσχέσεις, έφερνε τα φιλιά. Μετέφερε τα όνειρα, τις προσμονές, την ελπίδα.
Ο ταχυδρόμος, που στη τσάντα του χωρούσε ο κόσμος. Ο μικρόκοσμος του καθενός.
Τα πολύτιμα νέα του. Η επαφή. Αυτή η απαραίτητη συνθήκη ανάμεσα στους ανθρώπους. Τόσο απαραίτητη όσο τη τροφή.
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και η Ίριδα Σαμαρτζή, δημιουργούν μια ιστορία τρυφερή, που λέει σε λίγες γραμμές όσα χρειάζονται σελίδες για να εξηγήσεις. Που λέει με απλές λέξεις τα πιο δύσκολα να ειπωθούν. Που αφηγείται με χρώματα ήπια, χρώματα της γης και της καρδιάς, όσα οι άνθρωποι μεταφέρουν από την καρδιά τους στο χαρτί. Στο γράμμα.

Δεν είναι η ιστορία ενός επαγγέλματος. Ούτε η ιστορία ενός όμορφου ανθρώπου.  Είναι η ιστορία μιας εποχής. Μια εποχής ρομαντικής, ευαίσθητης, όπου οι άνθρωποι έτρεφαν ευγνωμοσύνη, είχαν κουράγιο, στήριζαν το διπλανό τους, μοιράζονταν τη χαρά και τη λύπη του σαν να ήτανε δική τους. Είναι μια ιστορία για τα νέα, τις ιστορίες, τα αντίο, τα ευχαριστώ, τα σ' αγαπώ, κι όλα όσα θέλουμε να μοιραζόμαστε με γράμματα ή χωρίς. 

Το βιβλίο κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Εικονογραφημένου βιβλίου Compostela ανάμεσα σε 240 έργα από 24 χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας.

Τα υποψήφια έργα, έπρεπε να είναι πρωτότυπα, ανέκδοτα εικονογραφημένα βιβλία, στα οποία εικόνα και λόγος να λειτουργούν στην αφήγηση αλληλοσυμπληρούμενα. Η διοργάνωση ήταν του Τμήματος Παιδείας & Πολίτη του Δημαρχείου του Santiago de Compostela και του Ισπανικού εκδοτικού οίκου Kalandraka.

Η επιτροπή βράβευσης σημείωσε, μεταξύ άλλων: Για τη βράβευση μέτρησε η ισορροπία ανάμεσα στο κείμενο και την εικονογράφηση που δημιουργεί ένα αρμονικό σύνολο καθώς και η συνοχή της αφήγησης που εκπέμπει αισιοδοξία και τρυφερότητα. H αισθητική προσέγγιση αναδεικνύει την πλαστική σύνθεση, που κυριαρχείται από γραμμές και κολάζ και μας μεταφέρει σε ένα υποβλητικό, νησιωτικό τοπίο Μεσογείου.

Το βιβλίο κυκλοφορεί και σε όλες τις γλώσσες της Ιβηρικής Χερσονήσου (ισπανικά, πορτογαλικά, καταλανικά, βασκικά, γαλικιανά).

Συγγραφέας: Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εικονογράφος: Ίρις Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος





Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Το Βιβλίο Χωρίς Εικόνες

"Αφοπλιστικά απλό και ταυτόχρονα ευφυές και πρωτότυπο, Το Βιβλίο Χωρίς Εικόνες προκαλεί το γέλιο κάθε φορά που το ανοίγεις, δημιουργώντας μια ζεστή και διασκεδαστική εμπειρία για να τη μοιραστείς και αποκαλύπτοντας στους μικρούς αναγνώστες κάτι πολύ σημαντικό: πώς η γραπτή λέξη μπορεί να είναι από μόνη της μια ατέλειωτη πηγή σκανταλιάς και ευχαρίστησης!" ( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Όποιος έχει παιδιά ή δουλεύει με παιδιά, ξέρει πόσο πηγαίο είναι το γέλιο τους! Αυτό το γέλιο θα απολαύσουν διαβάζοντάς τους αυτό το βιβλίο. Είναι στ' αλήθεια σαν οι λέξεις να γαργαλάνε τις πατούσες του! Σαν να παρακολουθούν μέσα στο κεφάλι τους την πιο αστεία παρέλαση, λέξεων, ήχων και άναρθρων κραυγών!

Υπάρχει μια και μοναδική συνθήκη για να είναι πετύχει αυτή η έκρηξη χαράς: ένα παιδί που ακούει και έναν μεγάλο που παίρνει πολύ στα σοβαρά τα αστεία και είναι διατεθειμένος να διαβάσει μεγαλόφωνα οτιδήποτε, μα οτιδήποτε γράφεται μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που μπορεί να μην έχει εικόνες, αλλά έχει τη δύναμη να γεννά πολλές.
Έχει τη δύναμη να γεννά εκφράσεις, να εφευρίσκει νέα χρώματα χαράς, να πυροδοτεί τη φαντασία να αποκαλύπτει τη δύναμη τη λέξεων. Γιατί ακόμα και μια λέξη χωρίς νόημα, βρίσκει τον προορισμό της όταν αναβαίνει στα χείλη, όταν προφέρεται, όταν τραγουδιέται, όταν μοιράζεται.

Μπλάγκιτυ - Γκλίμπιτυ λοιπόν!

Συγγραφέας: Β.J. Novak
Προσαρμογή στα ελληνικά : Αντώνης Παπαθεοδούλου
Εκδόσεις: Διόπτρα

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων

Αινιγματικό, παράξενο και γεμάτο ερωτήσεις αλλά και αποκρίσεις είναι και το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στους εφήβους που βιώνουν μια συναισθηματική καταιγίδα, ικανή να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα της, να στροβιλίζει το είναι τους και να τους απιθώσει σε άγνωστα μέρη, σκοτεινά και αφιλόξενα, όπως η κατάθλιψη, η απομόνωση, ο τραμπουκισμός, η αδιαφορία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη του εαυτού και των άλλων...
Πρωταγωνίστρια του βιβλίου η Νεφέλη, ένα κορίτσι της Α' Λυκείου με ιδιαίτερο ψυχισμό, και δημιουργική φαντασία. Είναι αυτά τα δύο στοιχεία που της επιτρέπουν να επιβιώνει των συνεχών μεταθέσεων της καριερίστριας μητέρας της και του χωρισμού των γονιών της.
Με ιδιαίτερο ταλέντο στη ζωγραφική και το γράψιμο, η Νεφέλη θα βρει στήριγμα στην τέχνη, αλλά και τους δυο διαφορετικούς της φίλους, τον Ίωνα και την Αντέλα: ένα νεαρό σοφό με σύνδρομο Ασπεργκερ και ένα κορίτσι από την Αλβανία, που η μητέρα της θεωρείται αμφιβόλου ηθικής. Μέσα στην μικρή, κλειστή κοινωνία που ζουν, τα τρία παιδιά, θα γίνουν στόχος των νταήδων του σχολείου, αλλά και των καθηγητών εκείνων που λειτουργούν δημοσιοϋπαλληλικά και βάζουν πρώτα τις γνωριμίες και τα συμφέροντα από τις ψυχές των μαθητών τους. Φωτεινές εξαιρέσεις φυσικά υπάρχουν. Δάσκαλοι με όλη τη σημασία της λέξης που αφουγκράζονται τα παιδιά και είναι δίπλα τους να τα στηρίξουν, χωρίς να διστάζουν ακόμα και να τα βάλουν με τους προϊσταμένους τους.
Η Νεφέλη θα πέσει θύμα σχολικού και ιντερνετικού εκφοβισμού. Θα βυθιστεί στην απόγνωση, και θα δει τα χρώματα της ψυχής της να ξεθωριάζουν, σαν να τα καταπίνει μια τεράστια χρωμοπαγίδα. Θα δει τον εαυτό της να στερεύει από συναισθήματα, θα κρυφτεί στη θλίψη της και στα σκεπάσματα του κρεβατιού της.
Μόνες αχτίδες φωτός οι πυγολαμπίδες που φέρνει ο Ίωνας στο δωμάτιο της, και τα χρώματα από τα μανό της Αντέλας. Οι δυο φίλοι θα είναι δίπλα της και δεν θα την αφήσουν να γλιστρήσει πιο βαθιά στην κατάθλιψη.
Ιδιαίτερο εύρημα αποτελεί η ιστορία της Ταβούλας Ρασά, που παρεμβάλλεται στην κυρίως αφήγηση. Πρόκειται για την ιστορία μιας λευκής Α4 σελίδας που ονειρεύεται να ξεφύγει από την μοίρα που περιμένει τα αναλώσιμα ενός γραφείου και να γίνει κάτι σπουδαίο. Μονάχα στο τέλος του βιβλίου είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πως συνδέονται αυτές οι δύο ιστορίες μεταξύ τους. Και ο τρόπος είναι μαγικός!
Το μυθιστόρημα του Θοδωρή Κούκη είναι γεμάτο από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των σύγχρονων εφήβων, που ο ίδιος σαν δάσκαλος, μπορεί να αφουγκράζεται και να μεταφέρει στο χαρτί. Ο ψεύτικος κόσμος των social media, και το πόσο καθορίζει τη σκέψη, τη στάση αλλά και τις πράξεις των σημερινών νέων, αυτή τη υπερβολική προβολή του εγώ που σπάνια είναι αληθινό, η εξάρτηση από τη δημόσια εικόνα, η τρομοκρατία της δημοσιοποίησης προσωπικών στοιχείων, οι επιφανειακές σχέσεις, και η απέραντη μοναξιά που τα συνοδεύει βρίσκουν τη θέση τους μέσα στην ιστορία, και χωρίς ίχνος διδακιτσμού, καταδεικνύονται με σκοπό να προβληματιστούν τόσο οι νεαροί έφηβοι, αλλά και οι σημαντικοί ενήλικες που έρχονται σε επαφή μαζί τους, ώστε να τους καταλάβουν και να μπορέσουν να σταθούν δίπλα τους με τον τρόπο που χρειάζονται. 

Συγγραφέας: Θοδωρής Κούκιας
Εκδόσεις: Κέδρος










Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

6 χρόνια Αγαπημένα παιδικά βιβλία!

photo: funtasticlife.com

Έξι χρόνια με αγαπημένα παιδικά βιβλία, αγαπημένους συγγραφείς, αγαπημένους εικονογράφους, αγαπημένους ήρωες και ηρωίδες. Έξι χρόνια γεμάτα περιπέτειες, συγκινήσεις, γέλια, γνώση, απόλαυση. Έξι χρόνια γεμάτα με υπέροχα ταξίδια του μυαλού και της καρδίας!
Με το καλό να συνεχίσουμε να πλέουμε παρέα
 στις σελίδες που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

 



Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Νέλλη. Αναζητώντας τον Κάπτεν Πίμποντι

Η ιστορία της Νέλλη είναι μια αισιόδοξη ιστορία. Είναι μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, αν και καταπιάνεται με δύσκολα θέματα. Η Νέλλη είναι ένα μικρό κορίτσι. Η Νέλλη  είναι ένα γενναίο κορίτσι. Η Νέλλη είναι ο καπετάνιος στη ζωή της. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Η Νέλλη είναι ένα μικρό κορίτσι με μεγάλη ηλικία. Η Νέλλη είναι ένα κορίτσι που φέρεται αντρίκια. Ζει μια δύσκολη, και σίγουρα όχι ξέγνοιαστη παιδική ζωή, μέσα στην οποία όμως καταφέρνει να πλέει με επιδεξιότητα, όχι βέβαια χωρίς κόπο και χωρίς πόνο.
Η Νέλλη ζει με την μητέρα της. Μια μητέρα που παλεύει με την κατάθλιψη, που έχει παραιτηθεί και ζει απομονωμένη στο δικό της κόσμο, πλέκοντας ακατάπαυστα κασκόλ και περιμένοντας τον πατέρα της Νέλλη να γυρίσει. Ο πατέρας της Νέλλη, ο αξιότιμος Κάπτεν Πίμποντι, έφυγε για τον γύρο του κόσμου και ακόμα να γυρίσει....Η Νέλλη αγαπά και φροντίζει τη μητέρα της. Αγαπά και της λείπει ο πατέρας, που σχεδόν δεν γνώρισε. H Νέλλη νιώθει ορφανή.

Συντροφιά με τη χελώνα της, το μοναδικό ζωντανό πλάσμα που μοιράζεται τις σκέψεις και τις περιπέτειες της, ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα. Θα περάσει φουρτούνες και καταιγίδες. Θα κινδυνέψει από πειρατές και ληστές, θα ναυαγήσει, αλλά θα σηκώσει ξανά τα πανιά της, μέχρι να φτάσει στον προορισμό της. Η Νέλλη σε αυτό το συμβολικό ταξίδι, σε αυτή την κατάδυση στον εαυτό της, τις βαθύτερες επιθυμίες και τις ανάγκες της, θα συναντήσει τον πατέρα της. Θα συνομιλήσει μαζί του, θα προσπαθήσει να τον καταλάβει και τελικά θα πάρει την απόφαση να γυρίσει σπίτι της. Μόνη ή μαζί του, τελικά δεν έχει τόση σημασία. Η Νέλλη θα βγει πιο δυνατή από αυτό το ταξίδι και θα επιστρέψει στην ασφάλεια της παραλίας του σπιτιού της. Στο ταξίδι της η Νέλλη, θα μας αποκαλύψει την δύναμη που κρύβουν τα παιδικά όνειρα, οι ακυρωμένες επιθυμίες και η ανάγκη του κάθε ανθρώπου να υπερβεί τα εμπόδια που του στήνει η ζωή και να ανοιχτεί στη θάλασσα των προσωπικών επιθυμιών, αλλά και να επιστρέψει εκεί που νιώθει ότι ανήκει. Στη δική του Ιθάκη...

Η ιστορία της Νέλλη, είναι μια ιστορία νίκης της ζωής, μια ιστορία νίκης της ελπίδας, μια ιστορία αποδοχής του εαυτού και των προσωπικών επιλογών του κάθε ανθρώπου. 
Η ιστορία της Νέλλη, είναι μια ιστορία ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης. 

Συγγραφέας: Roland Chambers
Εικονογράφος:Ella Okstad

Μεταφραστής: Μαρίνα Δημητρά
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Λέξη σαν μύγα

Ένα βιβλίο για τις κακές λέξεις των παιδιών, μας πληροφορεί το εξώφυλλο.
Όμως η νέα ιστορία της Ι. Μπαμπέτα, είναι πολύ παραπάνω από αυτό. Είναι μια ιστορία για τη δύναμη των λέξεων. Των "κακών" έστω. Παρομοιάζοντας την κακή, απαγορευμένη λέξη με μύγα, καταφέρνει να κάνει πολύ προσιτή την ιστορία στα παιδιά, αλλά και να προσδώσει στην κακιά λέξη όλες τις ιδιότητες της μύγας: ενοχλητική, βρόμικη, εκνευριστική, απρόσκλητη, σιχαμένη.
μύγα-λέξη ξεστομίζεται ξαφνικά μια μέρα στην τάξη από ένα παιδί. Δειλά-δειλά και όσο τα παιδιά γελούν με τη λέξη, εκείνη δυναμώνει και πολλαπλασιάζεται. Δεν μένει στο σχολείο ακολουθεί τα παιδιά στο σπίτι, στις ασχολίες τους, στο κρεβάτι τους.
Κι έπειτα έρχονται οι αντιδράσεις των μεγάλων που τρέφουν τη λέξη-μύγα. Έκανε τη δασκάλα να τρομάξει. Τη γιαγιά να θυμώσει. Τη μαμά να κοκκινίσει. Κι όλα αυτά μια λέξη μονάχα. Που ο μικρός πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο Θοδωρής δεν ξέρει καν τι σημαίνει. "Πέτα τη στο καλάθι των ααχρήστων" του λέει η μαμα. Και το κάνει.
Όμως η λέξη μύγα δεν έλεγε ν φύγει. Τρυπώνει στο όνειρό του Θοδωρή και κάνει το καπάκι του σκουπιδοτενεκέ να κουνιέται. Γιατί η λέξη ήθελε να δραπετεύσει. Η σκηνή είναι πολύ έντονη και δείχνει πολύ παραστατικά την εσωτερική μάχη του παιδιού που ξέρει τι είναι σωστό, μα γοητεύεται και από το απαγορευμένο.  
Την επόμενη μέρα στο σχολείο τα ίδια. Η λέξη κάνει την εμφάνιση της και τότε...Κλοτσιές, μπουνιές, και μύγες χαμός πάνω από τα κεφάλια των παιδιών. Και οι τιμωρίες από τους γονείς να πέφτουν βροχή. Οι λέξεις τελικά έχουν μεγάλη δύναμη. Τη δύναμη να χωρίζουν, να στενοχωρούν, να πληγώνουν...
Μέχρι που η στάση των μεγάλων αλλάζει.  
Η κυρία στην τάξη έκανε σαν να μην την ακούει. Το ίδιο και οι γονείς. Ξαφνικά ήταν σαν να μην υπήρχε. Και η λέξη μύγα χάνει πια την αίγλη της. Χάνει τη δύναμη να αναστατώνει. Και το παιδί καταφέρνει μόνο του, μακριά από τις υπερβολικές αντιδράσεις των μεγάλων να διώξει την μύγα από τη ζωή του.  "Όλοι κάνουμε λάθη" είπαν οι γονείς στο Θοδωρή
¨Όλοι κάνουμε λάθη" είπε ο Θοδωρής στον μπαμπά, όταν σε μια στιγμή έβαλε τη λέξη μύγα ξανά στο σπίτι. Μα ήταν μια λέξη - μύγα αδιάφορη πια. Που ανοίγεις το παράθυρο και τη διώχνεις.
 Η Ιωάννα Μπαμπέτα για μια ακόμα φορά καταφέρνει με τον απλό, ξεκάθαρο λόγο της,  να μας διηγηθεί μια ιστορία που σίγουρα είναι οικεία σε πολλούς γονείς και εκπαιδευτικούς και να προτείνει ένα μοντέλο αντιμετώπισης που φέρνει τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, χωρίς τις υπερβολές που τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν με την εικόνα που θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας προς τα έξω και λιγότερο με την ουσία του προβλήματος.  
Πολύ ταιριαστή και η εικονογράφηση της Μάρως Αλεξάνδρου. Ζωηρή και παιχνιδιάρικη, με έντονα χρώματα, ζωντανεύει με επιτυχία την ιστορία και τα συναισθήματα μικρών και μεγάλων. 

Συγγραφέας: Ιωάννα Μπαμπέτα
Εικονογράφος: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Μίνωας